Hunter With A Scalpel กรีด ฆ่า ล่า ตาย นิยาย & เรื่องราว

สิ้นเสียง ลูกศรจากฮันเตอร์ที่เหลือรอดหนึ่งร้อยสิบสี่คนก็พุ่งออกจากหน้าไม้ อาวุธที่ฮันเตอร์ทุกคนพกไว้เสมือนเป็นสัญลักษณ์ขององค์กร ทุกลูกพุ่งตรงแทงทะลุเป้าหมายอย่างแม่นยำ แทงทะลุทั่วร่างคนทรยศทีละดอกๆ "กรี้ดดดดด! ฉันแค่อยากมีชีวิตรอด ฉันผิดอะไร!" เลือดสีแดงฉานไ หลลงมาตามกางเขนไม้ไหลเจิ่งนองเวทีไม้จวบจนเสียงร้องตะโกนสาปแช่งกลายเป็นเสียงกรีดร้องโหยหวน "ฉัน...ขอร้องล่ะ ฉันไม่อยากตาย ได้โปรด...พ่อ..."

มือสังหารเงาเป็นนักฆ่าที่ไร้ความรู้สึก ไม่เกรงกลัวความตาย และภักดีต่อคำสั่งของ 'หงส์ดำ' อย่างบ้าคลั่ง พวกมันถูกฝึกมาให้จัดการกับเป้าหมายโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้ การต่อสู้ดำเนินไปอย่างยากลำบาก คีรินทร์ต้องใช้ความสามารถทั้งหมดที่มีเพื่อรับมือกับนักฆ่าที่ฝึกฝนมาอย่างดี ใน ขณะที่เกวลินเองก็ไม่รอช้า เธอหยิบปืนที่ซ่อนไว้ในลิ้นชักออกมา และยิงสนับสนุนคีรินทร์อย่างแม่นยำ

ทำไมต้องฆ่ากันทางอ้อม มีดบาดไม่พอยังโดนบังคับให้เคี้ยวพริก ชีวิตอีพริกเหี้ยจริง ๆ แล้วช่วยไม่ได้ชอบแกล้งเฮียบ่อย ๆ ด้วย แต่ฉันคือเต๊าะเขาเฉย ๆ เองนะ ทำไมต้องล้างแค้นด้วยวิธีนี้ บอกเลยชั่วโมงนี้เคี้ยวทั้งน้ำตาแต่เมื่อหันมองหน้าเขา รอยยิ้มเขามีเสี้ยวบางที่เหมือน กำลังสนุกกับการเห็นฉันทรมานไปกับความเผ็ด…เหมือนหมาป่าที่เลียเขี้ยวรอดูเหยื่อดิ้น

ทาดิโอ้เค้นเสียงต่ำด้วยความไม่พอใจเป็นอย่างมาก เท้าหนักก้าวออกมาหนึ่งก้าวจ้องมองตากันนิ่ง แต่กลับไม่ได้ทำให้นักฆ่าหนุ่มเจ้าของฉายาไดร์วูล์ฟรู้สึกเกรงกลัวเลยสักนิด ความอาฆาตแค้นทำให้คนมองรู้สึกเสียวหลังวาบ ลมอุ่นที่พัดผ่านกลายเป็นเย็นยะเยือกในความรู้สึกของฮันน่า ในเวลานี้ มือบางสั่นเทาค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาจับมือหนาของคนข้างกายไว้ขบเม้มริมฝีปากแน่นพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลลงมาบนพวงแก้มเนียน

าส้อมแทงมันที่คอ.... นาจะเอามีดผ่าตัดกรีดลงไปที่หน้าของมัน ปากด้วย... ใช่... ปากของมัน.... นาจะเอามีดแทงไปที่ท้องมันหลายๆที... แทงจนกว่ามันจะตาย... ถ้ารอบนี้มันตาย .... คุณหมอก็จะกลับมาหานา... เราก็จะมีความสุขด้วยกันไงคะคุณหมอ.... ฮ่าๆๆๆๆ ฮือออออ แต่คุณหมอ.... ทิ้งนาไป.... ไปหาอีนั้น.... กรี๊ดดดด กรี๊ดดด ฆ่ามัน.... นาจะไปฆ่ามัน.....”

ทุกคนในนั้นตัวแข็งทื่อ แต่กลับทำอะไรไม่ได้ ฮูหยินผู้เฒ่าจ้านไม่กล้ามอง กลัวว่าบุตรชายของตนเองจะตายอย่างอนาถด้วยน้ำมือของมือสังหาร ในช่วงเวลาวิกฤติ ด้วยเสียง "วู้ด" หอกดอกท้อก็พุ่งมาจากท้องฟ้าและกระแทกดาบสามเล่มออกไปอย่างแม่นยำ ส่งผลทำให้กรามของมือสังหารเจ็บ และรีบถอยหล ังออกไป

“พวกเราจะฆ่าก็ต่อเมื่อมีสิทธิ์ฆ่าและสมควรฆ่า” “..งั้นเหรอ แล้วคนแบบนั้น ทำไมต้องมีนัยต์ตาเศร้าขนาดนั้นด้วย” “เพราะการฆ่าคนไม่ใช่การเด็ดดอกไม้” “….” “ทุกครั้งที่เราสาดกระสุน หรือได้กลิ่นเลือด.. มันทรมานเจียนจะอ้วก”

ถังเหยากะมุมเอียงตัวเล็กน้อย ดึงสายธนูให้ตึงกว่าปกติ พอปล่อยออกไปก็ได้ยินเสียงสายธนูดังกังวาน ลูกศรเร็วมากจนมองเห็นเพียงเส้นแสง พุ่งทะลุทะลวงเหยื่อที่อยู่ด้านหน้าอย่างแรง ส่วนตัวที่อยู่ข้างๆ ก็ยังไม่ทันตอบสนอง ก็ถูกคันธนูพุ่งเข้าใส่แล้ว ผู้ชม: ขอโทษนะ ฉันต้อง รอโหมด HD สโลว์โมชั่นถึงจะมองเห็นชัดขึ้น นี่มันรายการล่าสัตว์เหรอเนี่ย? เมื่อกี้เป็นกระต่ายป่ากำลังกระโดด ตอนนี้กลับเป็นลูกศรดอกเดียวทะลุไก่ป่าสองตัว! พวกเราต้องการความสงบ โอ๊ย! ออกซิเจนด่วน!

โซดาเหมือนโดนดูดวิญญาณ เมื่อฮันเตอร์ยกสะโพกบางยกซด ดวงตาเธอเหลือกลอย เชิงกรานเริ่มกลัดเกร็ง พอโดนลิ้นของเขารัวละเลงก็ถึงจุดสุดยอด เนื้อตัวกระตุกเกร็งพร้อมหนีบขาเข้าหากัน

เจอรัลด์พูดซ้ำด้วยความประหลาดใจกับคำตอบของผู้เฒ่าฟลินท์ "ใช่แล้ว มีเพียงเผ่าพันธุ์ของพวกเขาเท่านั้นที่จะมีกรงเล็บอันแหลมคมที่สามารถทำการฆ่าได้ง่ายแบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้น ถ้านายลองดูให้ละเอียดขึ้นกว่าเดิม นายจะเห็นรอยกัดที่คอของเขา! ซึ่งก็แปลว่าเขาถูกดูดเลือดไปแล้ว!” ผ ู้เฒ่าฟลินท์อธิบาย