Novel & Cerita Hunter With A Scalpel กรีด ฆ่า ล่า ตาย

เปล่าฆ่าคนได้หลากหลายวิธี เช่นนักมวยที่ชกบนเวที ถูกคู่ต่อสู้ต่อยจนตาย หรือการหักคอคนแบบหน่วยรบพิเศษ ส่วนในกรณีนี้ ถ้าจะพูดเปรียบเทียบให้เห็นภาพใกล้เคียงที่สุดก็คือ วิชากรงเล็บกระดูกขาว ของบ๊วยเถียวฮวง ที่เป็นส่วนหนึ่งในคัมภีร์นพเก้า จากภาพยนตร์ยอดฮิตเรื่องมัง กรหยก"

พายุตะโกนบอกคนตัวเล็ก "ยัยตัวแสบ!!" พายุกัดฟันกรอดเพราะตอนนี้น้องชายเขาชี้โด่จนอยากระบายเต็มที หากคนตัวเล็กคิดจะเอาคืนเขาด้วยวิธีนี้มันได้ผลจนเขารู้สึกถึงความทรมานไปทั้งกางเกง ว่าแล้วพายุรีบเดินตามออกไป

น้ำเสียงทุ้มลึกเอ่ยถาม แฮร่ แฮร่ ฉั้วะ ฉึก ตุ้บ เหลียนฮวามองเขาใช้ดาบฟันหัวซอมบี้ตาไม่กระพริบ ขนาดฆ่ายังทำหน้าตาย เชื่อเขาเลยจริงๆ

เขาคายผ้าขนหนู ตอนนี้เหงื่อแตกพลั่กไปทั้งตัว หัวไหล่ของเขาชาไปหมดแล้ว เพราะราดยาฆ่าเชื้อลงไปเกือบทั้งขวด “คุณอยากให้ผมตายเหรอ” “ไม่” เขาทำตาดุ ปากเป่าความเจ็บออกแรงๆ “ถ้างั้นก็ลงมือได้” เธอหลับตาแน่น เขาถึงกับอ่อนใจ คว้ามีดจากเธอมา แล้วจัดการกรีดผ่าด้วยมือของตัวเอง เ ธอลืมตาแล้วต้องยกฝ่ามือขึ้นปิดตาไว้ เขาร้องครวญครางในลำคอ ก่อนจะใช้คีมคีบเอากระสุนออกมาจากแผลที่ถูกกรีด

“ไอ้แก่เอ๊ย! กล้าดียังไงที่บอกว่าแกบริสุทธิ์ในเมื่อลูกเขยแกแกล้งฉัน! ให้ฉันบอกแกหน่อยล่ะกันว่า ไม่เพียงแต่ฉันจะสลักคำบนหน้าผากของแกเท่านั้น แต่ฉันจะฆ่าแกให้ตายด้วย! และฉันจะปล่อยให้ลูกเขยของแกดูแกที่กำลังจะตาย!” มีดของมาร์คัสนั้นคมมากและจาค็อบก็หลั่งน้ำตาออกมาอย ่างน่าสยดสยองเมื่อเห็นเงาสะท้อนของการฆาตกรรมส่องออกมาจากใบมีดที่แหลมคม

เงาดำสามร่างก้าวเข้ามาในห้องเงียบกริบ พวกมันมืดเร็ว ราวกับนักฆ่าที่ผ่านการฝึกมาอย่างเชี่ยวชาญ มีดบางในมือเคลือบเงา หยดปลายมีคราบเงาวาววิบวับ หนึ่งในนั้นยกมีดเตรียมจะแทงร่างของซูเหยาบนเตียง ทว่า เพียงพริบตา ฉึก! ปลายเข็มพิษ "สกัดชีพจร" ปักเข้าต้นคอของคนแรกทันที

สัตว์ประหลาดหน้าขนส่งเสียงกรีดร้อง ดาบในมีดปัดแกว่งสะเปสะปะ เวลานี้เอง เสิ่นลั่วเยี่ยนไล่ตามมาทันแล้ว “พรวด!” ฉวยโอกาสช่วงฮูเจี๋ยฟันสะเปสะปะ เสิ่นลั่วเยี่ยนแทงหอกหนึ่งทะลุร่างกายฮูเจี๋ย

สติของความเป็นมนุษย์หล่นหายลงไปทุกทีนางจึงเริ่มสังหารโหดนักฆ่าเหล่านั้นอย่างเลือดเย็น กรงเล็บแหลมคมไม่ปรานีผู้ใดนางเพียงตวัดกรงเล็บไม่กี่ครั้งพวกมันก็สิ้นลมราวกับใบไม้ปลิวลงพื้น จวบจนมีเสียงของคนมากมายดังขึ้นพร้อมกับแสงคบไฟที่กำลังมุ่งตรงมายังนาง หมาป่าหวาดกลัวแสง คบเพลิงเป็นอย่างยิ่ง บัดนี้สิ่งที่มันคิดได้คือต้องหนีไปให้ไกลที่สุด

เธอค่อย ๆ คลี่ยิ้ม “แต่อย่างน้อยไอ้หัวเกรียนมันโกรธตอนที่พูดถึงพ่อ” จอมขวัญย่ำเท้าพลันชะงัก แสงใต้ตีนสะท้อนแดดแวววาว เธอก้มลงหยิบมีดพับขนาดครึ่งฝ่ามือ ดีดคมมีดออก เรียวแหลมแปลกตา “Kill or Be Killed”

แกร็ก "ฮึก ๆ ฮือ"ลิต้ายอมปิดปากไม่ส่งเสียงร้องเมื่อบอดี้การ์ดด้านหน้าเอาปืนมาจ่อเธอ แม้จะรู้สึกเจ็บปวดแต่เธอก็ต้องยอมกัดฟันทนให้โทมัสรังแกร่างกายเธอตามใจต้องการ แม้ความดุร้ายราวกับสัตว์ป่าผู้หิวโหยนั้นจะสร้างบาดแผลทำให้พรุ่งนี้เช้าเธอเป็นไข้นอนซมอยู่บนเตียงก็ตา ม "ฮึก"