Novel & Cerita Hunter With A Scalpel กรีด ฆ่า ล่า ตาย

ไพลิน หยิบมีดปอกผลไม้มาไว้ในมือ เธอถือกำมันไว้แน่นจากนั้นก็กระโจนแทงกรทันที กรได้หลบ แต่ไม่ทัน ไพลินแทงมีดไปที่หัวไหล่กร มีดแทงไปไม่ลึก กรเหวี่ยงแขนชกไปที่หน้าไพลิน จากนั้นก็ดึงมีดออก เขาถือมีดเดินเข้าไปหาไพลินที่นอนอยู่กับพื้น เขาจับกระชากผมไพลิน เงยหน้ามาหาตัวเอง " มึง ได้ตายส มใจแน่ แต่ก่อนตาย กูขอใช้ร่างกายมึงให้คุ้มก่อน " กรพูดอย่างคนโรคจิต

เขาวางห่อผ้าลงเบื้องหน้าข้า เมื่อเปิดออก ข้าเห็นมีดสั้นปลายคม เงาโลหะวาวสะท้อนแสงไฟในถ้ำ และเข็มเหล็กเรียวเล็กที่เรียงกันเหมือนฟันของงู “ดาบใช้ฆ่าโดยตรง” เขาเอ่ยเสียงเรียบ “เข็มใช้ฆ่าโดยไม่ให้ใครรู้ ยาพิษใช้ฆ่าแม้เมื่อเจ้าไม่อยู่ตรงนั้น แต่ทุกสิ่งมีสิ่งเดียวที่ขาดไม่ได ้ ใจที่ไม่สั่นคลอน”

ันที ด้วยความโกรธและก็โมโหเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้เป็นเพราะมีเรื่องไสยศาสต์มาเกี่ยวข้องด้วย และยิ่งไปกว่านั้นพวกมันเป็นโจรฆ่าข่มขื่นแล้วก็เอาเครื่องในของเหยื่อออกมาขาย เช่น ปอด ตับ หมาม ไต หัวใจ และอย่างอื่นอีกมากมายที่สามารถจะทำเงินให้พวก มันได้ นั้นเลยทำให้เอกยิ่งรู้สึกฟิวส์ขาดเป็นอย่างมาก แดนที่นั่งอย่างคนใช้ความคิดเขาก็รู้สึกโกรธแค้นกับเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นอย่างมาก ทั้งที่โจรร้ายอยู่แค่ปลายจมูกแท้ๆ แต่เขากับทำอะไรไม่ได้เลย

อวี๋เซิงตอบเสียงเรียบพลางเก็บด้ามมีดผ่าตัดเข้าที่เดิม “และเพราะฉันเป็นหมอ ฉันถึงรู้ว่าต้องกระแทกจุดไหนให้เส้นประสาทของคุณหยุดทำงานชั่วคราว โดยที่ฉันไม่ต้องเสียเวลาทำให้คุณบาดเจ็บจนให้เปลืองเตียงคนไข้แล้วต้องมารักษาหรือ “ฆ่า” คุณให้ตัวเองเดือดร้อน” เธอเน้นคำว่า “ฆ่า” อ ย่างเรียบเฉยชนิดที่ทำให้คนร้ายถึงกับขนหัวลุกราวกับว่าเรื่องแบบนี้เธอเคยทำมันมาก่อน

คาเลบร้องเสียงแหลมกับภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าของเขา ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก ลุงของเขาที่ไม่มีใครเอาชนะได้ กับถูกผู้หญิงอัดจนน่วม และการจู่โจมนั้นช่างดูโหดร้ายเช่นกัน “ฉันจะไม่ฆ่านายวันนี้หรอก แต่ฉันจะตัดนิ้วของนายนิ้วนึงเพื่อเป็นการสั่งสอน!” ลาน่ามองไปที่ฮันเตอร์ที่นอนอย ู่บนพื้น มุมปากของเขาเต็มไปด้วยเลือด เธอหยิบกริชออกมา ก่อนจะคุกเข่าลงข้าง ๆ เขา

ศักดิ์ศรีของการเป็นนักล่า ถูกปลูกฝังเอาไว้ตั้งแต่เริ่มเข้าฝึก หากไม่รับคำท้าก็หมายถึงการยอมแพ้ และนั่นเป็นสิ่งที่น่าละอายที่สุดในชีวิตการเป็นนักล่า “วันนี้ฉันจะต้องเป็นที่หนึ่งเพื่อลบชื่อเธอออกจากเดอะฮันเตอร์” เมย่าเอ่ยแล้วดึงมีดสั้นที่มีลักษณะคล้ายกับวิหคยมทูตออกม าจากลำแสงของนาฬิกาไมโคร “นั่นมัน...” จูอี้หลินขมวดคิ้ว

คำพูดคล้ายชี้ชวนอย่างหวังดี ทว่า ความหมายกลับตรงกันข้าม ร่างสูงของนักฆ่าในชุดดำที่อำพรางใบหน้าหลงเหลือเพียงดวงตาย่างสามขุมเข้ามาทุกทิศทาง แสงแดดกระทบดาบที่เงื้อง่าขึ้นสูงสะท้อนเข้าดวงตาหวาดหวั่นของผู้เป็นเป้าสังหารขณะพวกนางกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว “กรี๊ดดด!” ฟึ่บ!

เสียงกู่ร้องของนักล่าจากเวหา เส้นเสียงที่แหลมคมคล้ายกับศรธนูที่พุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็ว ...สัตว์ทุกตัวล้วนมีสัญชาตญาณ กริฟฟินเองก็เช่นกัน มันรับรู้ได้ถึงภัยที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของมัน เด็กสาวกับคทาด้ามยาวกำลังข่มตาสู้กลับอีกฝ่าย

ฉันตัดบท “กระสุนถูกยิงอย่างแม่นยำราวกับผ่าตัด มันทะลุมดลูก ฆ่าเด็กทารกทันที โดยไม่โดนอวัยวะสำคัญอื่น นี่ไม่ใช่การยิงสุ่ม แต่มันคือการลอบสังหาร”

ปัก "อยากตายไงวะ" ฉันสะดุ้งโหยงกับน้ำเสียงของล่ามที่ตวาดฉันกลับมาในตอนที่ฉันใช้กำปั้นทุบไปที่แขนแกร่งของเขาอย่างจังแววตาของล่ามดุดันเสมือนว่าเขาพร้อมจะฆ่าฉันให้ตายได้ทุกเมื่อ