Kumot Mga Nobela at Kwento

Siya na rin ang nagkusang kumuha sa tatlong supot na pinaglalagyan ng mga pinaihaw naming pulutan. "Aba't salamat, utoy! Quota na agad ako ngayong gabi. Siguradong matutuwa nito si kumander," ani Kuya Domeng. Kakikitaan nang labis na kasiyahan ang pawisan nitong mukha. Muntikan na akong matawa sa itinawag nito kay Yuan na 'Utoy'. Ang laking damulag, tapos, utoy?!

"You don't look like him." "Kay Mommy daw ako mana, Sir," I said. Medyo close na talaga kami ni Sir. Para na kaming tropa. "What's that?" He queried while pointing at the tumbler I was holding. Itinaas ko 'yon and smiled. "Calamansi juice," I said. "Oh." Napangiti siyang itinaas rin ang bottle niya. "Calamansi juice rin. Cheers!" Mukha kaming tangang nag-cheers.

Lungkot niyang sabi “Hindi ko nga alam, Hindi ko rin alam kung Totoo yung sinasabi niyang next week be ready. Yun ang sabi sakin.” “Nag uusap na ba kayo? “Hindi nga. Paano ako kakausapin non ang suplado may pag ka pipi pa yata parang mura nga lang lumalabas sa bibig non e. Bastos ang bunganga.” “Tapos na Akong mag luto, ligo muna ako bago tayo kumain Anne.” “Yes go ahead Amoy adobo kana.” Tawang tawang sabi niya.

nawika nito. Atubili namang sumunod si Yumi, pagkakataon na niya iyon at pagkakataon na rin niyang sumakay sa ganoong kagarang kotse. "Ito ba yung sikat na 'Lamborghini'? Tanong niya sa sarili. May sasakyan din naman sila noon pero hindi kasing-ganda tulad nito. Bago siya tuloyang maupo sa hulihan, kinuha muna niya ang towel sa plastik upang ilagay iyon sa bangko ng sasakyan.

Nakalahad ang kamay niya sa upuan na kaharap niya. Mabagal pa rin ang naging kilos ko. Nagkulang na rin yata ako sa sodium, ang slow ko na kasi. Hindi lang ang paggalaw ko pati utak ko. Nawawala ang balanse sa katawan at nutrisyon ko sa sobrang takot dito sa Mommy ni Romeo. Lumunok at pasempleng sumulyap ako sa kaniya. "Ma'am–" "Alam mo ba na hindi magawang bitiwan ni Romeo ang alak kapag nagsisimula na siyang uminum?"

Kung makakalaban ni Nanako si Aurora sa mga susunod na laban, kailangan niyang mag-ingat sa coach niya! Mapanghamak na sinabi ni Yamamoto Kazuki, “Hindi ako naniniwala na ganito kagaling ang taong ito. Ako si Yamamoto Kazuki, isang top wrestling player at isang national treasure ng Japan. Ayon sa abilidad ni Nanako, may kakayahan si Nanako na maging champion kahit na sumali pa ang mga international top players sa Olympics, lalo na ang mga estudyante ng unibersidad sa buong mundo! Hindi ko na ito itatago sa iyo—ang pangunahiong dahilan kung bakit sumali si Nanako sa kompetisyon na ito ay para mag-ensayo siya at sanayin siya. Ang totoong layunin niya para sumali sa susunod na Olympics at makak

Mayaman nga silang tunay. "But I am not tired, Hijo." May ngisi sa labing bumaling sa akin si Tita Yumi, naniningkit ang mga mata. "Jissai, watashi wa kanojo ni tsuite motto shiritaidesu. Kanojo wa totemo kireide shinsetsudesu. Watashi wa anata no haigūsha to kizuna o kizuku koto ga dekiru yō ni naritaidesu."

Biglang natahimik ang buong silid nang makita iyon, partikular si Clarisse na literal na nanlaki ang mga mata. “No. That's imposible…” Kilala niya ang dala ni Yumi— ang Cordyceps na isang high-end medicinal fungus at wild honey na bihira at sadyang napakamahal. “Special order ko ‘yan,” kalmadong saad ni Yumi, walang halong yabang. “Hindi ‘yan basta nabibili sa ordinaryong shop Nagmamadali lang ako kaya hindi ko na naayos ang packaging.”

Kainis! Sa bugso ng damdamain ay tuluyan ko na ngang hinubad ang suot kong blazer. Tingnan natin ang tibay ng lalaking ito. Tingnan natin kung hindi magkandaduling ang mga mata niya sa kakatingin sa katawan kong naka tube top.

Bakit parang iyon lang ang tanging paraan para malaman ko rin ang sagot sa sarili kong puso? “Sige,” sagot ko bago ko pa mapigilan ang sarili ko. “Sige, isang buwan.” Ngumiti siya. Hindi yung ngiti ng isang kuya. Ngiti ng lalaking nanalo sa unang laban. “Salamat,” sabi niya. “Huwag mo akong pasalamatan agad. Baka pagsisihan mo ‘to sa huli,” sabi ko, pilit na binabawasan ang bigat ng usapan.