Leaving Novels & Stories

Tiningnan ko siya at mapait na ngumiti. “Bakit po?” tanong ko sa Mommy ni Gavril. Ngumiti rin siya sa akin. “I heard from Gavril that you’re leaving today,” aniya at hahawakan sana ako nang mabilis akong lumayo sa kanya na pinagtaka at gulat niya. “I’m sorry…” aniya. “Wala po ‘yon. Pero tama po kayo, aalis na po ako.” Sabi ko.

Hinihingal kong tanong "She's leaving for good huwag mo na siyang pigilan" walang emosyong sambit niya "What the hell Kleifer sobrang mahal ko ang kapatid mo tapos sasabihin mo sa akin na hayaan na siyang umalis" "Yan nga ang dahilan yang pagmamahal mo ang dahilan kung bakit siya aalis at hindi na babalik kailan man"

“Ang totoo, hindi na kami maaaring magsama. Maayos na siya sa buhay niya ngayon, ako, hindi ko alam kung hanggang kailan ako mananatili dito.” “Aalis ka?” “Yeah, one day. Maaaring bukas. Maaaring ngayon. Depende sa mga mangyayari.” “Kailan?” Nagkibit-balikat ito. “When she comes back, that’s when I have to leave.” “Teka, hindi ko maintindihan.” Natawa lang si Levi at tinuro ang waterfalls. “Huwag ka masyadong mag-isip. Hindi pa mangyayari ‘yon. Hangga’t nandito ako, samantalahin na muna natin.”

"Buying some time is out of the question now. You're leaving and we will divorce, Ysa-" "Really? It isn't enough for you that I'm leaving? The media will turn to us when I leave. Ang susunod niyan ay titingnan nila kung nag-away ba tayo o ano kaya hindi magandang mag-divorce agad sa ngayon!" "What the fuck-"

I took it and looked at him with a smile. "Hoy, thank you," parang naiiyak na sabi ko. Good thing he knows how to make my mood better. - When dismissal came ay mag-isa na lang ako. Lio went to the sports complex. Varsity kasi siya ng table tennis. Clarisse attended a frat/sorority orientation. Nope, she's not going to join. She just went there because a friend forced her to go, and also, kasi free dinner daw. Si Faith naman ay may gagawin pa daw sa Lib samantalang si Love ay may org dinner. So that leaves me alone in the car. But I was hungry so even if it means I'll be eating alone, it was fine for me. Medyo sanay rin akong mag-isa.

Lalo pang dumami ang gatla sa noo niya. "I told you, I'm not gonna stay here for long. I’m leaving tomorrow, Miss—” hindi niya tinuloy. Pagak akong natawa pati pala apelyedo ko hindi niya maalala. “Leave.” Malamig niyang sabi sa akin. Muling tumungga ng alak. "Teka lang!” Protesta ko. Sa lagay ba paalisin niya ako ng ganun na lang?

Pero paano kong di kana masaya sa trabaho mo? "Leave!" isang mataas na boses na may matinong pag uutos. Bigla akong kinabahan sa kanyang sinabi. Nang marinig ko ito, nakuha ko pang tumingin sa kanya ng deretso, ngunit hindi ako makapagsalita.

“While I’m away, c-can you look after her?” “Seryoso ba talaga iyan, girl?” “Y-Yes…” Kumirot ang puso ko. “I’m leaving…” “Are you being forced?” “N-No, this is my decision. I realized something, Trixie.” “Are you really leaving Felecity?”

“I'll be leaving first. We'll talk again later, Lei.” Nalungkot man, tumango si Leila at mabilis naman na tumayo si Zephyr mula sa hapag. *

Ang tono niya ay mahinahon ngunit may bigat — isa iyong utos. Tahimik na napatingin ang tatlong lalaki sa kanya, at walang sinumang nagsalita pa. Maya-maya, tumikhim si Leandro. “We’ll be leaving after lunch. But expect our attendance at the gathering, Mirae. We don’t miss events that matter.” “I’ll remember that,” sagot niya, marahan.