Machinations Novels & Stories

Sa bawat pahinga, laging may nakahandang pagkain at inumin, at laging may biro upang gumaan ang pagod ng lahat. “Ginoo,” sabi niya habang nagpapahinga kami sa lilim ng isang puno ng niyog, habang pinapanood ang mga manggagawang naglilinis ng pampang, “ang gawaing ito ay parang pagkukumpuni ng napakalaking makina. Ang mga daungan ang magiging makina nito, ang mga barko ang mga piyesang gumagalaw, at ang mga tuntunin naman ang langis na magpapatakbo nang maayos sa buong sistema. Kung may isang bahagi na matigas o barado, titigil ang takbo ng lahat. Kailangan nating siguraduhin na malinis, maayos, at walang bara ang bawat bahagi.”

"Sandali lang, baka nagkakamali kayo? Sigurado ba kayong ito ang aalisin niyo? Baka may misunderstanding lang tayo rito, baka sa ibang estudyante 'yung tinutukoy niyo." Umiling ang staff nang walang pag-aalinlangan. "Wala pong pagkakamali at walang misunderstanding. Ang academic paper na ito ay opisyal na pinuna ni 'God C'. Ayon sa kanya, may dalawang malaking pagkakamali sa nilalaman nito. Dahil sa advisory ni God C, nagpasya ang Medical Museum na i-withdraw at i-reject ang paper na ito para sa public exhibition." Wala pang ilang minuto, mabilis na binaklas ng mga staff ang papel na kanina lang ay tinitingala ng lahat. Para itong basura na basta na lang tinanggal sa dingding.

Madalas ay doon kami nagkikita para sabay na maghapunan o kaya naman ay magkwentuhan tungkol sa naging araw namin. Ngunit nitong mga nakaraang araw ay mas pinili kong manatili sa condo. Hindi dahil gusto kong mapag-isa. Kundi dahil kailangan ko talagang tutukan ang isa sa pinakamahalagang proyekto ng Torrebotics. Dr. Machine. Iyon ang opisyal na pangalan ng pinakabagong produktong kasalukuyan kong dine-develop. Sa dami ng proyekto na nahawakan ko sa mga nakaraang taon, masasabi kong isa ito sa pinakamahirap ngunit pinakanakaka-excite na gawin.

Mabuti na lang at mulat na siya sa katotohanan na 'yun. "Leave and please close the door," tanging sagot niya rito at inabala na ang sarili. Nararamdaman niya pa ang matiim nitong titig sa kanya hanggang sa nakita niya sa kanyang peripheral vision ang pagtayo nito at paglabas ng kanyang opisina. Huminga siya nang malalim saka isinandal ang katawan sa swivel chair. FLASHBACK Gusto nang sugurin ni Hycent si Marlon matapos niyang malaman ang lahat tungkol rito. Ano ang naging kasalanan niya rito para gaguhin siya nang ganito.

Nakakaloka, ito na ba yung time na kailangan niyang may patunayan sa kanyang ama? Pagkabalik niya sa kanyang working station ay biglang may hindi umandar na makina. Ibig sabihin magcacause iyon ng delay sa production dahil affected ang lahat ng working stations. Dumating din agad ang technician upang tignan o ayusin kung ano mang sira ng machine, ngunit pagkaraan ng ilang saglit ay dineclare nitong hindi na functional ang machine. Pagkaalis ng technician ay siya naman ang sumilip dito, made in Japan ang machine at kabisado niya ang lahat ng whereabouts nito. May napansin siyang nakausling bagay sa isang part, kumuha siya ng stick at sinungkit iyon. Nang mawala ay biglang bumalik sa ayos ang

Nagpatuloy ang video sa pagpapakita ng mga schematic diagram ng utak ng tao na may mga neural implants. "Ang bawat galaw mo mula noong bata ka pa ay bahagi ng Project Icarus. Ang pagkamatay ng iyong mga magulang, ang pagkikita ninyo ni Paola, maging ang pag-aalsa ng mga manggagawa—lahat iyon ay mga 'controlled variables' upang hubugin ang iyong emosyonal na kapasidad. Kailangan namin ng isang pinuno na may 'human empathy' ngunit may 'artificial precision.' Ang pagbaril mo sa akin ang huling trigger. Kailangan mong maniwala na ikaw ay malaya upang maging ganap ang integration ng AI sa iyong subconscious."

Nang iangat nila ito, nakita nila na ito ay isang nakakatakot na maliit na batang babae na manika. Ipinakilala ni Randall, "Hindi lamang ang manika na ito ay napakalaki, ngunit naglalaman din ito ng napakataas na teknolohiya. Mabilis at tumpak niyang matukoy kung ang isang tao ay lumipat o hindi. Kapag nakilala niya na ikaw ay gumagalaw, babarilin ka niya ng mga pulang tuldok ng liwanag. Kung ganoon, ang sniper sa itaas ko ay agad na babarilin sa iyo.

Hindi na bago sa mansyon ang paghahanda, pero may kakaiba sa umagang iyon. Walang sigawan. Walang pagmamadali. Ang bawat kilos ay eksakto, parang matagal nang pinaghandaan kahit hindi kailanman pinag-usapan nang buo. Ang mga tauhan ay gumagalaw na parang bahagi ng isang makina—tahimik, tiyak, walang puwang para sa pagkakamali.

Sa bawat movement pattern na lumalabas, mas lalo niyang nakikita ang hugis ng system—hindi bilang simpleng organisasyon, kundi bilang isang buhay na istruktura na marunong mag-adjust, magtago, at gumanti. Tahimik ang buong base. Si Leon ay halos nakayuko na sa pagod habang nakatutok pa rin sa console. Si Riven naman ay nasa kabilang gilid ng room, pinapanood ang movement maps na unti-unting nagiging mas malinaw. Si Adrian, gaya ng dati, kalmado lang, parang mas interesado sa pagbabago ni Yuhei kaysa sa system mismo.

“Pakshit naman! Mas lalo ako ninerbyos pero ayos yun. Hindi na ako mag-iisip pano ko paandarin. “ “Ito ang pipintdutin mo para paandarin ang makina nito!” Pinindot ni Jake ang button, at ang makina ay umungol na parang mabangis na hayop. “Kapag nagmamaneho ka, ilagay mo sa D. Kapag ipaparada, ilipat sa P. Ang R naman ay para sa reverse. Simple lang, di ba?” “Simple, haist!, baka mabangga ko to naku lang talaga.” pagmamaktol ko