Malungkot Na Tula Novels & Stories

Namalik mata lang ba ako? Pero bigla na lang yong puso ko naninikip na parang di ako makahinga kaya ipinikit ko na lang ang aking mata. Pagdilat ko mga ilang minuto lang naman, nag- iba ang lugar na kinaroroonan ko parang mall tapos may dala akong gitara. Teka ano to? Kahit matanda na ko mayaman naman ako di ko kyalangan mamalimos at isa pa di na ganon kaganda ang boses ko matanda na kaya ako...

Malungkot siyang ngumiti. ~CJ

Kinuha ko ang earphone ko sa aking bag at agad na nilagay sa tenga para makinig ng music. Habang nakikinig ako ng music sa aking tenga ay biglang nag iba ang kanta, kung kanta nga ba itong matatawag o tula. "Tagu-taguan maliwanag ang buwan, pagbilang ko ng tatlo nakatago na kayo. Isa, dalawa, tatlo! Ang mahuhuli ko ay papatayin ko." paulit ulit ito

Vengeance Paghihiganti ang tula ng pusong sugatan na isinusulat sa apoy, binibigkas sa dilim. At sa bawat taludtod ng poot, ang kalaban ay unti-unting nilulunod sa sariling kasalanan. 👨‍⚕️HIDEO ADONIS

"Raquel o Raquel kong nilalangit, nilalangaw ang iyong puwet, sa iyong ganda ako'y napapahanga pero sa baho ng iyong utot ako'y tumba." Para s'yang timang na tawa ng tawa habang paulit-ulit na naaalala sa isip ang tula ni mang Berto. Galit na galit si Raquel noon at binato ng kawali si mang Berto pero itong si mang Berto at masyadong pursigido kaya tumula pa ulit.

"Gagawa nalang ako ng tula para sayo. Tugma-tugmang tula para sa aking pinakamamahal na dalaga. Dilag na kasing ningning ng mga tala sa kalangitan." "Hindi naman tugma sa dulo eh," natatawang sabi ko. "Panty mo'y aking susungkitin maamoy lang ang mabango mong singit. At kung kili-kili mo'y maasim ito'y hindi ko papansinin. Sapagkat ika'y aking iniibig. Pansit mo man ay hindi kasarapan ito'y akin paring titikman. Nais kong ipatikim rin naman sayo ang aking masarap, mahaba at matabang hakdog. Maging ang aking itlog ay babatihin upang iyong matikaman at ikay maliwanagang ako'y iyo naman talagang pinakamamahal."

Noong isang gabi pa kasi ang huling kain ng dalaga. Sa kanyang paglalakad ay unti-unti nang nakararamdam ng panghihina ang dalaga. Ang nakapapasong init na nagmumula sa katirikan ng araw ay nakadagdag rin sa hilo na kanyang nararamdaman. Subalit hindi huminto sa paglalakad si Malaya. Nagbabakasakali kasi ang dalaga na may masusumpungan masisilungan. Pawang maalikabok ma lupa lamang kasi ang dinaraanan niya at pilapil.

tanong ko rito kaya ngumiti ito ng malawak "Malungkot kasi nawala ka" malungkot na wika nito sa akin kaya nakaramdam ako ng guilty dahil sa ginawa ko noon "Sorry kasi naging makasarili ako at hindi ko man lang naisip ang mararamdaman ninyo kapag nawala ako" paghingi ko ng tawad dito pero agad itong umiling sa akin

Tila buhay ko’y nawawalan ng pag-asa Mundo ko’y umiikot sa apat na sulok ng silid Tanging karamay, isang munting makinilya Kaulayaw sa kalungkutan, Itong aking munting Talento. Sa mundo ng mga tula, kalungkuta’y napapawi Tanging pangarap ay masilayan ang mundo Ngunit sadyang ipinagkait sa kaawa-awang nilalang “Saglit na huminto sa pagtipa ang aking mga daliri mula sa makinilya ng marinig ko ang pagbukas-sara ng pintuan.

Walang lingun-lingong tinahak ng binata ang kinaroroonan ng isang katiwala. Sumakit ang ulo nya sa pagkakakalog. "Damn! Hindi na ko kailanman iinom pa nang ganong karami. Pakiramdam ko ay may maliliit na martilyong pumupukpok sa aking ulo." anang nya sa sarili. "Give me a key!" utos nya. "Sir, naka-reserved na ho lahat ng cottage." Nag-isang linya ang kilay nya.