Malungkot Na Tula Novels & Stories

naka ngiting wika ko " Mabuti naman kung ganun Lalo na at puno ng mayayaman ang Unibersidad na pinapasukan mo pansamantala sa estado ng buhay natin ay baka maliitin kanila. pag tulungan ganun Hindi pa naman lahat ng mayayaman ay mabait mas madami pa din ang matapobre at mapag mataas." "Wag kang mag alala, Pa hindi ko hahayaang mangyari yun saka pinalaki niyo kaming dapat ipagmalaki hindi para maliitin ng kung sino lang."naka ngiting turan ko rito

Ihihinto na lang Hahayaan na lang Hanggang ako'y magkulang Kaya huwag kang susugal sa taong di ka mahal Dahil mas masakit pa ang masampal Ng katotohanang di kanya tunay na minahal Parang ako'y naging panakip Sa Damdamin mong naiinip Na maasam ko lang kung ako'y mananaginip Grabe hindi niya lubos maisip kung paano siya nakasulat ng tula kahit hindi pa naman niya natatagpuan ang lalaking nararapat sa kanya. Pagkatapos niyang matapos ang tulang kanyang isinulat agad siyang pumasok sa kanyang kwarto upang itabi ang kanyang likha at dahil marami rami na rin ang lamok sa labas.

“Sa ilalim ng isang maliit na tulay at kalapit na kubo, isang batis ang dumaloy sa tabi. Malinaw na makikita sa napakaganda niyang mukha ang pagkamangha niya sa tulang iyon! Sinaunang mga baging, matatandang puno, mga uwak, maliit na mga tulay, pagdaloy ng mga batis… ang lahat ng iyon ay nagmula sa simpleng bokabularyo na ginagamit ng lahat pero nagbigay pa rin ang mga ito ng napakalalim at artistic na kahulugan kung pagsasamahin. Ang huling stanza na—"“Malayo sa kaniyang tahanan ang isang nasasaktang puso!”—ay masyadong nakakalungkot. Napakaganda ng tulang ito! Isang walang katulad na tula! Nanginig si Debra habang binibigyan si Darryl ng ilang interesadong mga tingin.

Karamihan sa mga ito ay mga math exercises at pagsusuri ng mga klasikong tula. Lahat ng mga sagot sa aritmetika ay tama. Pagdating naman sa bahagi ng tula, matiyagang ipinaliwanag muli ni Maliya ang mga taludtod kay Maumau. Seryosong nakinig si Maumau, at mabilis na itinama ang sarili niyang mga pagkakamali. Nang matapos siya, dahil alam niyang may trabaho pa si Maliya, masunurin siyang umakyat sa sofa dala ang kanyang tablet at tahimik na naglaro nang hindi ito inaabala.

Tulog na, mahal ko 'Wag kang lumuha, malambot ang iyong kama Saka na mam'roblema Tulog na, hayaan na muna natin sila Mamaya, hindi ka na nila kaya pang saktan Kung matulog, matulog ka na. 🎵"Tulog na, mahal ko Nandito lang akong bahala sa iyo Sige na, tulog na muna Tulog na, mahal ko At baka bukas, ngumiti ka sa wakas At sabay natin harapin ang mundo Tulog na, hayaan na muna natin sila

natatawa niyang sita rito at isinandal niya ang ulo sa dibdib nito nang yakapin siya nito mula sa likuran. "Love, let's talk tomorrow about Marlon. Pwede bang tayo muna," malambing nitong bulong na naghatid ng kakaibang kilabot sa kanyang katawan dahil sa pagtama ng mainit nitong hininga sa kanyang balat. Magsasalita pa lang sana siya nang iniharap siya nito saka walang sinayang na oras na sinakop angbkanyang mga labi. Nagulat man pero kalaunan ay tinugon na rin niya ang halik nito. Sabik na sabik na rin siya na muling maramdaman ang init ng pagmamahal ng tanging lalaking bumihag sa puso niya.

Hungry Amara Masakit ang katawan ko, lalo na ang pagkababaë ko. Gosh! Hindi ko akalain na ganoon kalaki at ganoon rin kasarap. Namula bigla ang aking mukha ng maalala ko ang pagkalalakï nito. Pinahawak ba naman niya sa akin. Eh, ako na wala pa talagang karanasan sa ganitong eksena. Nailang talaga ako at sobrang nahiya.

Medyo malayo pa ito sa akin na hindi naman bago dahil malikot talaga ito matulog. Umiling na lamang ako at umusog para yakapin siya nang matigilan ako dahil isang malambot ang aking naramdaman. Kinapa ko pang muli ngunit malambot talaga. Nang hindi na makatiis at nag-umpisa ng ring bumundol ang kaba sa aking dibdib. Mabilis kong hinila ang pagkakatalukbong at ang bumungad sa akin ay hindi si Inez Isabelle kundi mga unan! Unan lang!

Hindi maalis ang matagumpay na ngiti ni Kulugo, nang isarado niya ang pinto ng trunk at umiling bago tuluyan kinain nang kadilim ang aking kinalalagyan. Mainit, masikip, nakakawala nang hininga. 'Yon ang aking nararamdaman dito sa likod. Minsan pa nauuntog ako dahil malubak ang ibang mga daan. Mapapamura ka na lang talaga at hinihiling na sana'y kunin na silang dalawa ng kampon nilang demonyo.

Malakas itong tumawa habang ako ay tulalang nakatingin sa kanya. Hindi ko gets ang sagot niya. Ano daw? Anong Powet? Hindi ko alam kung ano yun. Anong kinalaman ng utot at tula sa powet? Hindi pa ito nakuntento sa pagkagat sa isang piraso lang kumagat ito ulit. Naiinis akong tumingin sa kanya pero lalo lang itong nang-aasar na nguimiti sa akin.