Malungkot Na Tula Novels & Stories

Malungkot akong napangiti! "Pero kailan kaya? Matatagalan ba? Parang hindi ko na kayang maghintay Manang!" malungkot kong sambit at hindi ko na napigilan pa ang tuluyang pagpatak ng luha sa aking mga mata! Hindi ko na napigilan pa ang mapahagulhol ng iyak!

wika Niya Naman, puro dugo at sugat Ang katawan nito. “Wag kang gumalaw, Marami Kang sugat” mahinang wika ko dahil nanghihina na talaga ako, bukod sa Wala akong masyadong tulog Wala din akong kain. “T*ng*na nila pag talaga mamaya gaganunin nila ulit Tayo lalaban na ako, ayuko na maging punching bag nila” inis namang wika niya.

“Pwede bang lumayo ka? Maiistorbo mo ang tulog ko.” “Paano kita maiistorbo? Ang layo ko sa ‘yo.” Napaikot ako ng mata. “Malikot ako matulog, Denmark.” “And?” “Anong and? Malikot nga ako, e!” “Then try mong ‘wag lumikot dahil may iba kang kasama.” “Bahala ka nga!” Tumalukbong ako at tumalikod. Kahit na anong gawin ko, hindi ako makatulog, samantalang malamig na ang panahon tapos maulan.

Unti-unting lumabo ang aking paningin. Naging malayo ang lahat ng tunog. At sa loob lamang ng ilang segundo... Tuluyan akong nawalan ng malay. *************** NAPAKASAKIT ng aking ulo. Parang may mabigat na martilyong paulit-ulit na humahampas sa aking sentido. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. Malabo pa ang aking paningin. Ilang beses akong kumurap bago tuluyang luminaw ang paligid.

Saan ba 'to galing? Yung lyrics niya kasi ay parang 'hmm ang 'yong labi, pakagat kahit konti, mayakap ka, mal*plap ka'. Kung sino man ang nagpapatugtog no'n, ang sarap niyang batuhin ng hollow blocks.

With a fucking smile on his drunk face that I had the urged to claw the sickening smile off his face. Mali. Maling-mali na umasa ako sa isang napakalaking pagkakamali! Isa ako’ng hangal para lang maisip na sa wakas ay magugustuhan niya ako. Pakiramdam ko ay binuhusan ako ng malamig at nagyeyelong tubig sa mukha dahil sa lintik na pangalang ibinulong niya. Pakiramdam ko ay nasa alapaap na ako kanina dahil sa sobrang sayang nararamdaman ko pero dahil lang sa isang bulong, dahil lang sa isang pangalan ay mabilis at bumubulusok na bumagsak ako sa lupa. Bumagsak at lumagapak ako sa lupa dahil itinulak niya ako para sa babaeng hindi naman nararapat sa kaniya, para sa babaeng sinasaktan lang siya.

malambing niyang wika bago ako iwanang tulala sa tuktok ng lighthouse. What. The. Fuck. Naririnig ko na ang pagwawala ng puso ko sa ginawa niya...

May hawak siyang baril at nakatutok ito sa isa pang tao. Nakatalikod ang isa pang tao kaya hindi kita ang mukha nito. Maulap at malungkot ang paligid sa litrato. Pero kahit malabo, kitang-kita na si Malachi iyon dahil sa kanyang kakaibang tindig.

Tuluyan nang nawalan ng masabi si Elara. "Deo, Florante at Laura ba 'yan? Mukhang 'Florante at Lalamunan' itong isinulat mo!" "Itinuro ang tula na 'yan noong Grade 7 mo sa junior high, tapos nakuha mo pa ring baluktuyin ang pagkakabisado para lang maging menu ng karinderya!" Hindi mapigilang tumaas ang boses ni Elara sa matinding panggigigil.

Mabagal ang lakad ni Sol pauwi, halatang pagod na pagod at mabigat ang bawat hakbang. “Grabe… ganito pala kahirap, parang bugbog-sarado ang katawan ko, gusto ko na lang humilata,” bulong niya habang naglalakad sa madilim na kalsada. Biglang nag-brownout at napatigil siya. Lumamig ang paligid at tuluyang nabalot ng dilim ang daan. Humigpit ang hawak niya sa bag habang sinusubukang pakalmahin ang sarili sa kaba.