Marriage Novels & Stories

เขาแนะนำตัวเองอย่างเป็นระบบ เริ่มตั้งแต่ชื่อ อายุ งานอดิเรก กระทั่งประวัติการเจ็บป่วยและประสบการณ์ด้านความรักก็ยังพูดถึงโดยไม่มีสิ่งใดตกหล่น สุดท้ายเขาก็พูดว่า “ฉันงานยุ่งมาก แต่หลังจากแต่งงานฉันจะดูแลครอบครัวควบคู่กันไป ฉันมีความคิดแบบดั้งเดิม เมื่อแต่งงานแล้วก็จ ะรับผิดชอบ หลังแต่งงานฉันจะค่อย ๆ ทำความรู้จักเธอ ทำหน้าที่ของสามีให้ดี และรักษาความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาตามปกติกับเธอ”

เดี๋ยวนี้เธอมองเซ็กซ์เป็นเรื่องสวยงามและมันก็เติมเต็มอะไรหลายอย่างในการใช้ชีวิตคู่ การนอนด้วยกันทำให้ได้พูดคุยใกล้ชิดและผูกพันกันมากขึ้น รวมถึงกิจกรรมอื่นๆ ที่อยากร่วมทำไปพร้อมๆ กัน ทั้งงานอดิเรก ปลูกต้นไม้ ทำอาหารและทำความสะอาดบ้าน มีหลายครั้งที่สองสามีภรรยาจัด ตกแต่งบ้านใหม่โดยที่ไม่อาศัยคนรับใช้ แต่นั่นก็ทำให้เกิดไอเดียใหม่ๆ แชร์ความชอบและไม่ชอบของกันและกัน

งานแต่งจอมปลอมที่เป็นเพียงละครฉากหนึ่ง ไม่ได้มีผลต่อความรู้สึกของเขาแม้แต่น้อย มีเพียงแต่เธอที่รู้สึกไปเองคนเดียว ในส่วนลึกของความรู้สึก เพียงตะวันมีความสุขที่ได้แต่งงานกับคนที่ตัวเองรักมานานหลายปี หลังจากที่จรดปากกาเซ็นชื่อในใบสำคัญสมรส มีอำนาจให้สองคนเป็ นสามีภรรยากันตามกฎหมาย คนเป็นสามีทำหน้าบอกบุญไม่รับ ส่วนภรรยาก็นิ่งจนอีกฝ่ายเดาใจไม่ออก

คำถามนี้ตอบง่ายมาก… ดีที่สุด เพราะความรู้สึกของการมีใครสักคนเคียงข้าง แม้จะเป็นการแต่งงานที่เกิดขึ้นมาด้วยความจำเป็น แต่พอได้แต่งจริง ๆ มาวินกลับรู้สึกดี ดีชนิดที่เขายังไม่อยากจะเชื่อ เจ้าสาวตัวน้อยเป็นภรรยาของเขาทางพฤตินัยแล้ว ความอบอุ่นจากสัมผัสของร่างกาย และค วามสบายใจยามได้อยู่ใกล้กัน ไม่ว่าการแต่งงานครั้งนี้จะเกิดจากอะไร มาวินก็สัญญากับตนเองว่าจะทำหน้าที่สามีให้ดี ไม่ทำให้อัยรินเสียใจ และหากวันใดที่หญิงสาวอยากจากไปจริงๆ เขาก็พร้อมจะยอมปล่อยเธอ

ข้าดิ้นเร่าๆ อย่างมีจริตก่อนจะผลักตัวท่านลุงออกไป “เจ้าจะยอมตกลงแต่งงานกับลุงจริงๆ หรือ” “ใจของฮวาเอ๋อร์ได้เลือกแล้ว แต่ว่าผู้คนอาจไม่เห็นด้วย ฮวาเอ๋อร์ไม่อาจทนดูท่านลุงถูกติฉินนินทา”

อเล็กซิสย้อนถามกลับเสียงกระด้าง เจนจิราหัวเราะ และขู่ลั่น “เจนไม่รู้ค่ะ แต่ถึงรู้เจนก็ไม่มีวันบอกหรอก เพราะเจนจะไม่มีวันยอมให้พี่อเล็กกับมันมีความสุข อย่าลืมสิคะว่าเราเป็นสามีภรรยากัน เจนมีทะเบียนสมรส ถ้าพี่อเล็กมีมัน เจนจะฟ้องให้ล่มจมเชียว”

วิณณ์ดึงฟ้าพราวมาคร่อมอีก ยิ่งฟังก็ยิ่งโกรธ แววตาเข้มจัด “ฟ้าพูดแบบนี้เราแต่งงานกันเลยดีกว่า จดทะเบียนสมรสวันนี้เลย อย่ามัวมโน ไร้สาระ” “อะไรเนี่ย?” ฟ้าพราวอยากร้องไห้แล้ว ไม่เห็นเข้าใจเลย อิหยังวะ? ด้วยความโมโห วิณณ์จึงก้มหน้าฟัดคู่หมั้นไม่ยั้ง

เขาเงียบไปเล็กน้อย ก่อนที่น้ำเสียงกระด้างจะดังกังวานออกมาให้ได้ยิน “คำว่าแต่งงานของฉันคือการแต่งงานจริงๆ และก็ต้องใช้ชีวิตร่วมกันจริงๆ”

“การแต่งงานเป็นการรวมกันของสองชีวิตเป็นหนึ่งเดียว เป็นการสัญญาที่จะรักและสนับสนุนกันและกันในทุกช่วงเวลาของชีวิต ไม่ว่าจะเป็นในยามดีหรือยามร้าย การแต่งงานต้องการความมุ่งมั่น ความเข้าใจและความเสียสละจากทั้งสองฝ่าย เพื่อสร้างชีวิตที่เต็มไปด้วยความสุขและความสมบูรณ์ร่วมกัน ต อนนี้ขอเชิญไคล์และคาเรนแลกเปลี่ยนคำสัญญาต่อกัน”

บอกกลับอย่างอายๆก่อนซุกหน้าเข้าหาอกสามีหลบหนีสายตาแพรวพราวของเขา สองสามีภรรยาสวมกอดกันด้วยความรักที่มากเกินกว่าจะเอื้อนเอ่ยออกมาเป็นคำพูดได้ทั้งหมดที่มี แม้ฉากเริ่มของพวกเราจะไม่ได้เริ่มต้นด้วยความรู้สึกดีๆ แต่ตลอดมากาลเวลานั้นเป็นตัวพิสูจน์และดึดดูดคนส องคนที่ไม่ชอบหน้าเข้าหากัน จนก่อเกิดเป็นความรักความผูกพันในวันนี้ บางคนเรียกมันว่าความ 'บังเอิญ'หรือไม่ก็ 'พรมลิขิต' โดยไม่ได้คิดกลับกันเลยว่าบางทีอาจจะไม่มีเรื่องบังเอิญในโลกใบนี้เลยก็ได้... (จบบริบูรณ์)