Matrimonio Por Contrato นิยาย & เรื่องราว

ฉันไล่อ่านสัญญาที่ระบุไว้อย่างชัดเจน (1) ทำตามคำสั่งของเขาทุกประการ (2) ห้ามมีพันธะกับใครจนกว่าจะหมดข้อตกลง (3) ต้องย้ายไปอยู่กับเขาเป็นเวลา 5 เดือน (4) จดทะเบียนสมรสกับเขาและหย่าทันทีที่หมดสัญญา 5 เดือน ผลตอบแทน…ทำลายไรอันกรุ๊ปเท่าที่นางสาวปาณิสราต้องการ "ไม่เข้าใจหมดเลยค่ะ ทำไม� �ันต้องย้ายไปอยู่กับคุณแถมยังต้องจดทะเบียนสมรสกับคุณด้วย" มากเกินไปหรือเปล่า…จดทะเบียนสมรสแปลว่าฉันจะมีสามีเลยนะ แล้วห้าเดือนยังต้องมาหย่าอีกฉันก็จะกลายเป็นแม่ม่ายคำที่ติดตัวไปตลอดชีวิต

“ถ้าอย่างนั้นก็ให้เธอไปอยู่กับผมจนกว่าจะคลอด” “มะ ไม่นะคะ ฉันไม่ไป” ฉันรีบส่ายหน้าปฏิเสธ หัวเด็ดตีนขาดยังไงฉันก็ไม่ยอมไปอยู่กับเขาแน่ๆ “สิ่งที่ฉันอยากได้รับประกันว่าแกจะรับผิดชอบจริงๆ คือใบทะเบียนสมรส”

ความบอบช้ำจากคำพูดกดดันของคนเป็นแม่สามี และมรสุมอารมณ์รักอันเร่าร้อนที่เพิ่งผ่านพ้นไปในค่ำคืนพายุฤดูร้อน ทิ้งร่องรอยแห่งความเปลี่ยนแปลงไว้ในใจของคนทั้งสองอย่างลึกลับ รอยสีกุหลาบจาง ๆ ที่ยังคงประดับอยู่บนเนินอกขาวและซอกคอระหงของพราวพิชชา คือหลักฐานชั้นดีที่ตอกย้ ำว่า ‘ข้อตกลงแต่งงานในนาม’ นั้นบัดนี้แทบจะไร้ความหมายสิ้นดี

มิเกลตอบเสียงเรียบ รู้สึกเหมือนกำลังจะจดทะเบียนสมรสก็ไม่ปาน แต่สัญญาอันนี้มันเผด็จการและเอาแต่ใจชะมัด “มันก็เหมือนทะเบียนสมรสนั้นแหละ แค่ตอนนี้เราเซ็นในฐานะเป็นแฟนแต่ถ้าทะเบียนสมรสหนูก็ต้องจดอีกรอบหลังจากที่เราแต่งงานกันแล้ว” การทำแบบนี้คงเป็นการควบคุมเธอทางอ้อมสินะ ห ากตนเองจับได้จะได้ลงโทษดั่งใจต้องการ ปกติไม่จำเป็นต้องมีสัญญาบ้าบออะไรนี้

ชายหนุ่มพูดยิ้ม ๆ “แล้วยังไม่จดทะเบียนไม่ได้หรือคะ” “ถ้าไม่จดธุรกรรมบางอย่างทางกฎหมายซีจะยังทำไม่ได้ แต่ถ้าจดซีจะสามารถทำธุรกรรมได้เหมือนคนบรรลุนิติภาวะทุกอย่าง ที่แซนดมันเสนอขอจดทะเบียนสมรสกับหนึ่งทันทีเพราะพ่อศิอยากแบ่งหุ้นให้อามาร์คแต่อามาร์คไม่รับ ท่านเลยต้องให้เ ป็นชื่อน้องหนึ่งอ้างว่าเป็นของหมั้น อามาร์คจะปฏิเสธไม่ได้” ชายหนุ่มอธิบายอย่างใจเย็น

เตวิชพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง เพราะเรื่องนี้เป็นไปไม่ได้แน่ๆ ที่คนอย่างเอมอรจะไม่รู้เรื่อง “โธ่ ตาเล็ก…ทำไมต้องเอาเรื่องหนักใจไปให้คุณย่าด้วยลูก ลูกก็รู้ว่า ถึงยังไง ตาใหญ่กับขวัญก็ต้องแต่งงานกันอยู่ดี” เอมอรพูดด้วยความไม่เข้าใจ สุดท้ายแล้วไม่ว่าใครก็ไม่มีทางปฏิเสธคุณห� �ิงโสภิตาได้

มือเล็กที่สั่นระริกค่อย ๆ เอื้อมไปหยิบแฟ้มเอกสารนั้นขึ้นมาเปิดดู ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นตัวอักษรพิมพ์ใหญ่บนหัวกระดาษ ‘สัญญาชดใช้หนี้สิน’ และ ‘ข้อตกลงการจดทะเบียนสมรส’ ซึ่งมีรายละเอียดที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ “นี่มันอะไรกันคะพี่...คุณโรม สัญญาชดใช้หนี้ห้า สิบล้านบาท! รีสอร์ตของฉันไม่ได้เป็นหนี้เยอะขนาดนั้นนะคะ แล้วทำไมในสัญญานี้ถึงระบุว่าฉันต้องโอนกรรมสิทธิ์บ้านอิงดาวให้เป็นของคุณ และบังคับให้ฉันไปจดทะเบียนสมรสเป็น ‘ภรรยา’ ของคุณจนกว่าคุณจะพอใจ”

ท้ายประโยคเบาหวิวของอัยรินถูกคำว่า ‘ช่างเถอะ’ ของมาวินข่มจนฟังไม่ได้ศัพท์ หญิงสาวช้อนตาขึ้นมา เอ่ยต่อเสียงแผ่ว “ทะเบียนสมรสเป็นความเชื่อมั่นในชีวิตคู่ของเรา” เพราะเธอรู้ดีว่าการแต่งงานเกิดขึ้นได้อย่างไร

ทั้งสองครอบครัวต่างมีจุดมุ่งหมายเดียวกันคือการสูบเลือดสูบเนื้อจากช่องโหว่ที่ตระกูลอัครเดชโชติช่วงทิ้งไว้เพราะขาดผู้สืบทอด พวกเขาไม่ได้มองว่านี่คือการใช้ชีวิตคู่ แต่คือการควบรวมกิจการ โดยใช้ทะเบียนสมรสเป็นสัญญาจ้าง "เตรียมงานหมั้นให้เร็วที่สุด" คุณประจบสำทับ "เราต้องรีบจัด การก่อนที่ยักษ์แก่ตนนั้นจะหาหลานชายที่หายตัวไปเจอ เพราะถ้าเขากลับมา แผนการของเราอาจจะยากขึ้น"

“ทะเบียนสมรสคือคำสัญญาของคุณที่มีต่อผึ้งว่าจะซื่อสัตย์และรักผึ้งเพียงคนเดียว มันคือเชือกที่คุณพร้อมจะผูกมัดติดกับตัวเอง สัญญาสามข้อที่คุณให้กับป้าคือสัญญาทางใจที่เรามีให้กัน สัญญาข้อที่หนึ่ง หากวันหนึ่งวันใดคุณไม่ต้องการผึ้งแล้ว ขอให้คุณมาพูดกับป้าตรงๆ เหมือนกับวันนี้วัน