Novel & Cerita Me Thinking

Siya iyong babaeng ka-meeting niya kagabi. Napaiwas ako ng tingin ng matamis na ngumiti sa akin si Mel. Para bang nagkaroon ng double meaning sa akin iyon ngayon. Lalo na at gulong-gulo ang aking isipan.

I hope not important This meeting I would never leave my office, I'm bored in the meeting with my investor, it's like a long time for me,parang gusto ko Ng matapos Ang meeting para makaalis na but I must end it, ",bro what are you thinking, it's like your mind is flying," David's friend asked jokingly."don't pay attention to me. I just thought about our project," was my only answer, "but bro why are you serious, about our project or girl What you have in mind."muling Alaska sakin Ng kaibigan ko,I just sighed because what my friend said was true. Hanggang sa matapos na Ang meeting namin,,"bro do you want to go to the bar tonight, we will go with our friend broken hearted, who invited us to dr

Hindi ko inaasahan ang tanong na ‘yon. “Physically? Pagod. Laging inaantok. Madaling mapagod. Parang may hinog na pakwan sa tiyan,” sabi ko, trying to keep it light. “Emotionally?” “Floating. Sometimes okay, sometimes not.” “And mentally?” Napangiti ako. “Overthinking. Lagi.” Tumango siya. “You can talk to me, you know.” “I know. I’m just… not used to it.”

Yung pagkakita sa anger na kumikislap sa eyes niya ay nagpapadali sa’kin na isipin siyang nakayuko sa nearest desk, paalalahanan siya kung gaano niya minahal yung gabing ‘yon. Naglantad ako ng ngiti habang hinahaplos yung sarili. Because she was honest, and she had been very careful not to say what, or who, she’d be thinking about. Which told me everything I needed to know. Yung mental image ni Maris na iniisip ako ang tanging bagay na umaandar sa ulo ko habang napa-ungol ako a few hard strokes later.

Para bang may ibang tao sa loob ko at siya ang nagkukusa para manggulo ngayon sa mga desisyon na binubuo ko. Tumayo na ako sa sopa para magtungo na rin sa kwarto. Maaga pa rin akong babangod mamaya para sa pupuntahan ko. Ayoko na ring mag-isip pa ng kung anu-ano dahil hindi na kinakaya ng isip ko ang mga bagay na tumatakbo rito. Maraming bagay ang nangyari na hindi ko inaasahan ngayong araw na ito. Ayoko na muna. Tama na muna. I'm tired to think and these whole 'thinking' is exhausting. :)

Ano sa tingin mo ang iisipin nila? Two days passed and here I am, still thinking what happened. I can't get it off on my mind. Parang sirang plaka iyon na paulit-ulit na nagpeplay sa utak ko. At kahit ayaw kong maalala ay lagi naman dinadalaw ang isipan ko.

Ako naman, tahimik na muling tumingin sa monitor. Maybe I was overthinking. Maybe my mind was simply trying to connect something that wasn't connected at all. Pero kahit 'yon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko, hindi ko pa rin maalis ang pakiramdam na may dahilan kung bakit parang kilala ko na si Amire kahit ngayon ko pa lang talaga siya nakikilala.

Hinawakan niya ang gulong ng bagay na kanyang kinauupuan, saka ito pinaikot patungo sa aking harapan. Oo. Ang kakambal ko ay hindi nakakalakad at ako ang may kasalanan. Tanging wheelchair na lang ang nagsisilbing paa niya, kaya kung minsan, ayoko na lang siyang tingnan dahil naaalala ko lang ang masakit na araw na iyon "Ano bang iniisip mo, ate?" "Iniisip ko kung gaano kalaki 'yong hotdog ng susunod kong customer," pabiro kong saad.

Nababaliw na ba ako? Pinilig ko ang aking ulo at humugot ng malalim na hininga. I closed my eyes tightly and tried to push those thoughts away for me to sleep. But the more I push those thoughts away, the more I remember them. Gusto kong tumambling pero baka magising si Shine. 'Damn, Maia. Stop thinking about that. Alam kong first time pero mag-move on ka naman,' pangungulit ko sa aking isip.

Habang naglalakad ako palabas ng hotel, parang ang daming tumatakbo sa isip ko, mga tanong, mga posibilidad na mangyari, at kung anu-ano pang advance na iniisip ng utak ko. Paano kung totoo nga ang lahat? Paano kung seryoso talaga si Sir Dominic? Napahinto ako sandali at napabuntong-hininga. Ay naku, Mira… masyado ka nang advance mag-isip. Napangiti na lang ako sa sarili ko habang kinukuha ang cellphone sa bulsa ng apron ko. “Tawagan ko na nga muna si Inay… para makapagpaalam na malelate ako mamaya,” bulong ko sa sarili ko.