Me Thinking Novels & Stories

Ano sa tingin mo ang iisipin nila? Two days passed and here I am, still thinking what happened. I can't get it off on my mind. Parang sirang plaka iyon na paulit-ulit na nagpeplay sa utak ko. At kahit ayaw kong maalala ay lagi naman dinadalaw ang isipan ko.

Ako naman, tahimik na muling tumingin sa monitor. Maybe I was overthinking. Maybe my mind was simply trying to connect something that wasn't connected at all. Pero kahit 'yon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko, hindi ko pa rin maalis ang pakiramdam na may dahilan kung bakit parang kilala ko na si Amire kahit ngayon ko pa lang talaga siya nakikilala.

Hinawakan niya ang gulong ng bagay na kanyang kinauupuan, saka ito pinaikot patungo sa aking harapan. Oo. Ang kakambal ko ay hindi nakakalakad at ako ang may kasalanan. Tanging wheelchair na lang ang nagsisilbing paa niya, kaya kung minsan, ayoko na lang siyang tingnan dahil naaalala ko lang ang masakit na araw na iyon "Ano bang iniisip mo, ate?" "Iniisip ko kung gaano kalaki 'yong hotdog ng susunod kong customer," pabiro kong saad.

Nababaliw na ba ako? Pinilig ko ang aking ulo at humugot ng malalim na hininga. I closed my eyes tightly and tried to push those thoughts away for me to sleep. But the more I push those thoughts away, the more I remember them. Gusto kong tumambling pero baka magising si Shine. 'Damn, Maia. Stop thinking about that. Alam kong first time pero mag-move on ka naman,' pangungulit ko sa aking isip.

Ginagawa lang siyang special ng dalawang bulag na ito. Then' a sudden thought crossed my mind' para mas interesting ito. Dahan-dahan akong ngumiti. Isang ngiting hindi ko na rin kilala. “And this time, I’ll make sure I’m the one who wins.”

Dalawang minuto lang ang tinagal ng pananahimik ko at kaagad na may pumasok na ideya sa isipan ko. Literal na tahimik silang lahat at alam kong hinihintay nila akong magsalita. Naikuyom ko ang kamao ko dahil kahit anong piga ko sa utak ko ay may punto naman talaga sila. Iyon ay kung tama ako ng iniisip.

"Tungkol saan?" Hindi ako agad nakasagot. Dahil paano ko sasabihin sa kanya na siya ang iniisip ko? Na natatakot akong masanay sa presensya niya? Na natatakot akong dumating ang araw na mawala siya? "Dito ka na naman." Napakurap ako. "Ano?" "You're overthinking." Napatawa ako nang mahina.

saad ko. Akala ko papayag din eh HAHAHA. Sayang ang chance. Pero at least, nag-try ako diba? Tahimik kaming bumiyahe papunta sa school. Medyo kinakabahan ako, hindi ko alam kung bakit. Siguro dahil sa iisipin ng ibang tao? Iyon lang naman ang tanging naiisip ko kung bakit kailangan ako kabahan.

ani ko. "Think Aya...think..." bulong ko. Napatingala ako ng hindi ko mapagana ang aking utak. Nag iisip ako hanggang sa mahagip ng aking tingin ang pack bag na dala ko. Binuksan ko itong muli at naghanap ng pwedeng magagamit habang patingin tingin sa relong nasa bisig ko. "Limang minuto na lang...shit shit shit...ano bang plano ng dalawang ito," sa isip isip ko.

And only Weston can do that. Sa tingin ko unti-unti na akong nasasanay sa presensya niya, pero minsan gusto kong sapukin ang sarili dahil may pagkakataon na naiinis ako sa kanya. Naiinis kapag naiisip ko 'yong mga bagay na pwedeng mangyari in the future. Nagiging paranoid and overthinker na naman ako. I badly wanted to enjoy this but my mind wouldn't let me. May pumipigil. Hindi natatapos ang araw na wala akong naiisip.