Me Thinking Novels & Stories

Hindi ko lang daw siguro maalala kung ano iyun dahil nawalan ako ng memorya. "Ate...uyy Ate Angela! Hello!" napakurap ako ng makailang ulit nang marinig ko ang boses ni Menchie. Kung saan-saan na naman pala nakarating ang isipan ko. Nakalimutan ko na naman na kaharap ko lang pala ang makulit na si Menchie! Ganito na lang ako palagi kapag may malalim ng iniisip, Nakakalimutan ko na may kaharap pala ako. Bigla na lang akong natutulala!

May mga katanungan sa kanyang mga mata na naiwan na hindi ko alam kung paano sasagutin. Kumilos ako nang mekanikal. Sinusubukan kong ilihis ang mga iniisip ko. Nag-open ako ng mga email at nag-schedule ng mga meeting, ngunit ang bawat hakbang, bawat pag-click, ay nagiging mabigat. Walang sigla, parang ang bawat galaw ko ay napipilitan lang. Hindi ko pa rin siya kayang kalimutan.

Nagmukha tuloy akong parang asawa na hinihintay ang pag-uwi ni Azzurro. Wait! Did I just think something like that?! "Ugh! What the hell is wrong with your brain, Agathe? Walang ganun! Tumigil ka na nga sa mga iniisip mo!" Sermon ko sa sarili, halos pabulong kahit ako lang mag-isa sa bahay. Kahit di ko tingnan ang sarili ay siguradong namumula na parang kamatis na ang mukha ko dahil lang sa mga lumalabas sa utak ko.

Hell my core is aching and my mind is slowly flooded by different pictures of things that I didn't imagine I would fucking think right now. And they are encouraging me to do something at alam kong kokontrolin na ako no'n. Andito ang kinamumuhian ko pero nawalan na ako ng hiya. Pinikit ko na lamang ang aking mga mata at inisip na ako lang mag-isa.

Umiling lang ako dahil ang labas ng pag-iisip ko ay nami-miss ko ang bawat galaw niya. Tahimik pa rin siya sa kanyang lamesa at parang may malalim na iniisip kaya wala akong nagawa kundi ang bumuntong-hininga habang inaantay ang lunch break—nagugutom na din kasi ako.

" sagot nito sabay talukbong ng kumot. Sa hindi maipaliwanag na dahilan, parang nagsunod sunod pa ang pagiging mainitin ng ulo ko. Hindi kaya baka dala lang ng stressed 'to, pagod o 'di kaya 'yung mens ko na hanggang ngayon ay wala pa. Never pa naman akong na delayed kaya bigla na lang akong natigila sa pag-iisip at natutop ang bibig ng hindi sinasadya. Hindi kaya??? OMG!!!

" Ngayon, tanong ko naman ang sagutin mo. " Pakiramdam ko naipasa niya saakin ang nararamdamang tensyon dahil ako naman ngayon ang hindi mapalagay. Parang nabura ang lahat ng mga plano sa isip ko sa mga sandaling ito. Dapat naming mapag-usapan nang maayos ang magiging setup. Mayroon na akong mga nakalatag na deal oras na hindi niya itanggi ang bata pero lahat 'yon sa isip ko nawala. Nakararanas ako ngayon ng mental block at hindi ko na alam kung ano ang susunod kong hakbang.

Siguro naman ay nago-overthink lang ako. Malakas na buntong-hininga ang pinakawalan ko. Ang main agenda ko ngayong araw ay makausap si Mr. Coldwell. Kailangan ko kasing mabawi ang box na naiwan ko sa kanyang kotse. Lalo na’t tingin ko may makakatulong dito para maibalik ang memorya ko.

Iyon ay ang Investor Summit, ang Board meetings pagkatapos ng summit, ang pagkausap sa mga International investors at ang nalalapit kong meeting para sa Expansion projects. Ngunit gaano ko man piliting ituon ang isip ko sa trabaho, kusang bumabalik ang alaala ng dalawang bata. At lalong nakakainis iyon. Sa buong buhay ko, bihira akong ma-distract. Pero nitong nakaraang linggo, tila naging mas restless ako, mas iritable at hindi ko gusto ang pakiramdam na iyon. "You're thinking too hard."

Sadyang over reacting lang talaga 'yong lalaki na iyon. Naramdaman ko ang pamimigat ng mga talukap ko. Gusto ko man magdebate na naman sa sarili ko kung bakit nagawa ni Maetel iyon ay hindi ko na nagawa pa. Dahil mas nanaig 'yong antok kaysa sa tsismis. Nakatulog ako na dala-dala ang kaguluhan ng isip dahil sa inakto ni Maetel.