Mind Your Own Business นิยาย & เรื่องราว

Kung tungkol nanaman 'to sa negosyo, utang na loob ayoko na. I sighed heavily, Please Smith change my mindset! Ayoko na kayong maalala na may kaakibat na negosyo. Sana sa susunod na makausap ko kayo hindi na konektado sa business. I stood up and I went to the cr. I washed my face and I changed my clothes, I left my phone para hindi naman ako bastos na kasama. I don't want them to think na wala sa kanila ang atensyon ko. Bumaba na ako at naabutan ko silang na nakaupo sa couch at masayang nagkukwentuhan.

Hindi ko man lang napansin ang pagpasok nito sa loob, dahil sa sobrang kahibangan ko kay Leioqe nawawala na ako sa sarili. “Mind your own business, and what the fucking hell you doing here? Ayokong malugi ang kumpanya ko sa'yo.” I sit properly in my chair and put my hands above the table habang nagtatagis ang ngipin. I watched him walk and roamed inside my office and point his finger to himself.

“Don’t let your personal problems affect your focus in business.” Bahagya itong ngumiti. “You’re just as capable as your late father.” May halong pride ang mga mata nito. “And I believe you’ll get through this too.”

Napatingin ako sa paligid. Nasaan kaya si Solei? "Penny for your thoughts?" Tumaas ang kilay ni Vincent at pinaghila ako ng upuan. Nagpasalamat ako at umupo. "Mind your own business, Vincent. Pati ba naman ang iniisip ko ay papansinin mo?" "But you're my business." Napabaling ako sa kan'ya at saglit kaming nagkatitigan. He smirked. Nag-iwas ako ng tingin at pasimpleng huminga nang malalim.

Isinandal ko ang aking ulo sa headrest ng inuupuan ko at pumikit. Wala lang iyong nakita mo kanina, Kassel. Wika ko sa aking sarili. Don't let him enter your system. Isip ko. Napahinga ako ng malalim sa isiping iyon. Hindi ko alam dahil naguguluhan ako. Naguguluhan ako kung bakit ganito na lamang ang reaksyon ko sapagkat wala naman kaming label para umasta akong nagseselos. It's not important basta ang importante ay ang makapagtrabaho ako ng maayos, iyon lang. Kapag naka-ipon ako magpapatayo ako ng sariling business. Malaki-laki naman ang sinasahod ko at hindi naman ako magastos.

Tahimik ang paligid, tanging tunog ng gulong na dumadaan sa kalsada ang naririnig ko. Nakikita ko ang mga ilaw ng kotse ni Fin sa unahan, steady at siguradong tinatahak ang landas pauwi. Kahit hindi kami magkasabay ng sakay, ramdam ko pa rin ang bigat ng mga sandaling ito—parang hindi lang basta professional meeting ang nangyari kanina, kundi isa ring tahimik na laban sa pagitan ng nakaraan at kasalukuyan. Huminga ako nang malalim, pinipilit kalmahin ang sarili. "Kylus, focus," bulong ko sa sarili ko. "Business lang 'to."

hindi ko na pamigilan ang sarili kong tanungin iyon sa kanya. “Hindi ah, alam mo naman na medyo busy din sa online business ko kaya nakakalimutan ko minsan. Mabuti nga at pinapaalala mo.” sagot naman niya kaya naintindihan ko siya sa bagay na iyon.

"Guilty ka pa rin ba sa ginawa mo noon, kaya mo siya tinatrato ng ganito?” "I said mind your own damn business, Xander Clay! Guilty or not. Wala kang karapatan na makialam kung paano ko siya pakisamahan. It’s my f*cking way!”

“Mind your own business” Napairap ako sa kasungitan niya. Siguro may personality disorder tong lalaking to. Kanina, may pa ‘I miss you’ pa tapos ngayon ‘mind your own business' na? Tsk! Pasalamat siya gutom na ko at wala na akong energy makipag-away. Tinaas ko yung kamay ko at humingi ng menu. Mabilis din naman akong nakapili at umorder kaya nilibot ko muna ang paningin ko sa paligid.

agad na lumipad ang palad ko sa pisngi niya, sa lakas ng impak ay napatabingi ang mukha nitong hindi inaasahan ang sunod na kilos kong iyon. “Rule no. 1, mind each of our own businesses, remember?” sarkastiko, puno ng galit at may diin kong paalala sa kanya. Napatigagal ito, mas lalong hindi inaasahan ang lumabas sa bibig ko. His jaw clenched at masama niya akong tinitigan. Nakakakaba ang gawi ng pagkatitig niya sa akin ngunit pinanindigan ko ang tapang ko. Kotang-kota na siyang saktan yung damdamin ko, hindi na yata pwede yun.