Mind Your Own Business Mga Nobela at Kwento

Kung tungkol nanaman 'to sa negosyo, utang na loob ayoko na. I sighed heavily, Please Smith change my mindset! Ayoko na kayong maalala na may kaakibat na negosyo. Sana sa susunod na makausap ko kayo hindi na konektado sa business. I stood up and I went to the cr. I washed my face and I changed my clothes, I left my phone para hindi naman ako bastos na kasama. I don't want them to think na wala sa kanila ang atensyon ko. Bumaba na ako at naabutan ko silang na nakaupo sa couch at masayang nagkukwentuhan.

Hindi ko man lang napansin ang pagpasok nito sa loob, dahil sa sobrang kahibangan ko kay Leioqe nawawala na ako sa sarili. “Mind your own business, and what the fucking hell you doing here? Ayokong malugi ang kumpanya ko sa'yo.” I sit properly in my chair and put my hands above the table habang nagtatagis ang ngipin. I watched him walk and roamed inside my office and point his finger to himself.

“Don’t let your personal problems affect your focus in business.” Bahagya itong ngumiti. “You’re just as capable as your late father.” May halong pride ang mga mata nito. “And I believe you’ll get through this too.”

Wala na siyang ibang sinabi, tinalikuran niya ako at naglakad palayo, ang tunog ng kanyang mga hakbang ay unti-unting nilamon ng katahimikan. Naiwan akong mag-isa sa dilim. Malalim akong nagbuntong hininga, saka itinaas ang tingin sa kawalan. Sa isip ko, isa-isang nabuo ang mga plano. Maingat. Sistematiko. Walang puwang para sa pagkakamali. In the world of business, I am known as a prodigy, the man who never loses, the mind behind every successful move, the name untouched by failure. Every decision I make is calculated. Every step I take is certain.

“Mind your own business.” Biglang nawala ang eagerness ni Trent sa sinabi ng pinsan. May sinabi ba siyang mali? Kinagabihan, nagkita si Menard at Lambert. Pumunta sila sa isang private bar. Malungkot ang mukha ni Menard at napansin iyon ni Lambert. Pinagmamasdan lang ng huli ang kaibigan na tila may mabigat na problema.

Napatingin ako sa paligid. Nasaan kaya si Solei? "Penny for your thoughts?" Tumaas ang kilay ni Vincent at pinaghila ako ng upuan. Nagpasalamat ako at umupo. "Mind your own business, Vincent. Pati ba naman ang iniisip ko ay papansinin mo?" "But you're my business." Napabaling ako sa kan'ya at saglit kaming nagkatitigan. He smirked. Nag-iwas ako ng tingin at pasimpleng huminga nang malalim.

Isinandal ko ang aking ulo sa headrest ng inuupuan ko at pumikit. Wala lang iyong nakita mo kanina, Kassel. Wika ko sa aking sarili. Don't let him enter your system. Isip ko. Napahinga ako ng malalim sa isiping iyon. Hindi ko alam dahil naguguluhan ako. Naguguluhan ako kung bakit ganito na lamang ang reaksyon ko sapagkat wala naman kaming label para umasta akong nagseselos. It's not important basta ang importante ay ang makapagtrabaho ako ng maayos, iyon lang. Kapag naka-ipon ako magpapatayo ako ng sariling business. Malaki-laki naman ang sinasahod ko at hindi naman ako magastos.

Tahimik ang paligid, tanging tunog ng gulong na dumadaan sa kalsada ang naririnig ko. Nakikita ko ang mga ilaw ng kotse ni Fin sa unahan, steady at siguradong tinatahak ang landas pauwi. Kahit hindi kami magkasabay ng sakay, ramdam ko pa rin ang bigat ng mga sandaling ito—parang hindi lang basta professional meeting ang nangyari kanina, kundi isa ring tahimik na laban sa pagitan ng nakaraan at kasalukuyan. Huminga ako nang malalim, pinipilit kalmahin ang sarili. "Kylus, focus," bulong ko sa sarili ko. "Business lang 'to."

hindi ko na pamigilan ang sarili kong tanungin iyon sa kanya. “Hindi ah, alam mo naman na medyo busy din sa online business ko kaya nakakalimutan ko minsan. Mabuti nga at pinapaalala mo.” sagot naman niya kaya naintindihan ko siya sa bagay na iyon.

"Guilty ka pa rin ba sa ginawa mo noon, kaya mo siya tinatrato ng ganito?” "I said mind your own damn business, Xander Clay! Guilty or not. Wala kang karapatan na makialam kung paano ko siya pakisamahan. It’s my f*cking way!”