Motivation Sentence Novels & Stories

Nakatingin lang siya at pinunansan ang luhang tumulo mula sa mga mata niya. "I see. Parang alam na alam mo ang dapat gawin," sabi niya. Napatawa ako sa sinabi niya. "Hindi ko alam kung anong gagawin sadyang ayun lang ang iniisip ko. Alam mo na, it's like a kind of motivation. There are soo many fishes in the sea," sabi ko sa kaniya. Nakita ko naman na tumango siya at um-agree sa sinabi ko.

"He's like a monster to me." "Alam mo Mabelle, ang nega mo. Think positive! Trabaho na ito, e. Tatakbo ka pa? Bilang ina, kailangan mong magsakripisyo at magtiis alang-alang sa anak mo. Ikaw na ang nagsabing kailangan mong kumayod. Gamitin mong motivation si Paris para magpatuloy!" mahabang payo ni Jhazz na talaga namang tumagos sa puso niya.

Pagrereklamo niya pero natawa lang ako. "Musta naman sa bahay namin, 'di ba? Ang hirap talaga kapag mataas ang expectation sa'yo ng magulang mo tapos wala naman silang binibigay na motivation. Para bang isang blackout at nangangapa ka sa dilim na ikaw lang mag-isa para maghanap ng flashlight, tapos kapag nakuha mo na 'yong flashlight magiging tingin nila sa'yo ay may kuwenta ka na."

Kailangan niya iyong panagutan. Tama! I need to motivate myself. Kung palagi nalang negative thoughts ang iisipin ko, baka magkatotoo ito. I sighed. Ayoko nang dagdagan pa ang aking palaisipan, baka hindi ko na makayanan. Tahimik akong kumain ng aking hapunan ng bumaba sina Mama. Napahinto ako ng naglagay ng plato ang mga kasambahay para sa kanila.

“Baka nakakalimutan mong kilala niya rin si Yuhan? Wala na siyang problema kay Yuhan kaya kung tungkol sa iyo, tulungan mo ako ah. Ayaw kong pumasok sa review school.” “Ano nga ulit dahilan mo kung bakit ayaw mo sa review school?” Mas matibay ang rason, mas matibay ang motivation. Malakas motivation ko eh. Hindi lang ako sigurado sa kaniya. “Kung magrereview school ako eh wala na akong panahon na maglaro.”

He gave me a tissue box but it's all useless because I can't even wipe my own tears. "Ma'am mag stop over po kaya tayo? Bibili lang akong tubig—" "N-No…" I quicky shook my head. "Kailangan ko na pong makauwi eh, baka hinihintay na po ako ng Mama ko…" He nodded. Mukhang naiintindihan naman ako. Paminsan-minsan ay binibigyan nya ako ng mga motivational words para siguro subukang pawiin ang nararamdaman ko pero kahit isa yata sa mga iyon ay walang papawi sa nararamdaman ko.

Sabi nitong huminga ng malalim, “Hindi ko rin makakalimutan ang mga masasakit na salitang sinabi mo sa akin.” “I’m sorry sa mga nasabi ko.” “At least nagamit ko iyon para maging motivation na marating ang mga pangarap ko. Hindi na ako ang babaeng no read no write na. . .na ikinahihiya mo,” ramdam nya ang hinanakit sa tono ng pananalita nito.

“You’re distracting me.” Ako? Ako ang distraction? Hindi ako makapaniwala. Pero ang totoo niyon, siya ang lubusang nagpapawala ng kontrol ko. Ang sabi niya kailangan niya ng motivation… pero ano bang klaseng motivation ‘to? Does pleasuring me motivate him? Motivates him to what exactly? To work harder? To torture me? To make me lose every bit of sense na nalalabi sa katawan ko?

“Look at me, Ella.” Tumingin ako sa kanya. “Ano?” “Even if you fail, even if you stutter, even if something goes wrong out there… I’ll still be proud of you. You’ve already won the moment you decided to stand there and fight.” Napangiti ako nang marinig ‘yun. “Ang galing mo talagang magsalita.” “Of course,” sagot niya sabay kindat. “Fisnce na, motivator pa.”

Bakit parang hindi siya naiilang 'man lang? "Why so?" "Because some people do not need anything to motivate them, such as comforts, uplifting remarks, or inspiring quotations. Some people simply want a hug. There are no words to say, only hugs will do." Natigilan ako at napatitig lang sa kanya dahil sa sinabi niya. Parang ngayon ko talaga naramdaman ang lahat-lahat ng pagod na nararamdaman ko.