My Life Story As A Student Mga Nobela at Kwento

Tingin ko nga ay walang pumapasok sa isip ko. I am currently studying as a fourth year college student and I'm taking up Bs Biology. Ilang buwan na lang ay matatapos na ang paghihirap naming mga estudyante at ga-graduate na kami. I also maintain my high grades because I have been a certified honor student since elementary but in my current situation, tila nawawalan ako ng gana. "Okay ka lang? Malamya ka kanina sa class" puna ni Jess habang nasa cafeteria kami.

Gustung-gusto ko rin naman kasi kahit paano ay magkaroon ng extra-curricular at hindi lang natuon sa pag-aaral ang aking buhay sekundarya. Naging matagumpay naman ang pagsali ko pagkatapos nilang mabasa ang ilan sa mga nasulat ko nang tula at maikling kuwento. Napabilib ko silang lahat. Dahil doon, naging isa ako sa mga writers ng aming school paper. At dahil doon, lalong napalapit ang mundo naming ni Jinx kahit pa alam kong hindi ako kailanman nababagay sa mundong ginagalawan ng kagaya niyang mayaman.

Para bang iniwan na rin ako ng lahat sa isang iglap. Hindi ako anak-mayaman. Tourism student ako noon sa isang state university, pero dahil sa sunod-sunod na pagkawala ng mga taong sumusuporta sa'kin, napilitan akong huminto sa pag-aaral. Naiwan akong walang bahay na masasabi kong akin, dahil ang maliit naming bahay, kinuha ng bangko bilang kabayaran sa utang ni Papa.

Siguro nga naman ay hindi naman masama kung magkukuwento siya kahit na papaano tungkol sa sarili. "Fifteen po ako nang kunin ako ng mga magulang ko sa Maryland... Doon ko na itinuloy ang pag-aaral ko hanggang sa kolehiyo." Sinabi niya ang naging buhay. Sinabi niya ang mga detalye na hindi gaanong personal. Mga generic informations tungkol sa kanyang sarili para lamang masatisfy ito at hindi na gaanong magtanong pa. "Do you have a boyfriend? A fiancé?"

Siya ang palagi kong inuutungan sa tuwing ginigipit ako sa eskwela at siya narin ang naging sandalan ko sa tuwing ako ay may problema at ako naman ang sumbungan nya kapag binubully ito ng aming mga kaklasi at ako lagi Ang taga rescue nya sa tuwing sinusumpong siya ng kanyang hika . Late na akong nag simulang nakapag- aral dahil katulong ako palagi ng aking mga magulang na sumusuporta sa pamilya , Panganay kasi ako sa Lima naming magkakapatid at may pagkakataon na minsan wala na kaming makain dahi sa subrang hirap ng buhay kaya kinakailangan kong tumigil muna ng pag aaral para mag hanap buhay para makatulong sa pamilya . Ngayon 25 anyos na ako at nakapag tapos na ako ng higschool . Hindi na a

Kaso lihim siyang napangiti sa isinagot nito. "Hindi naman sa wala akong ambisyon sa buhay, Kuya. Tama may mahigit isang taon pa ako sa pag-aaral pero ngayon pa lamang ay sasagutin ko na ang nais mong malaman. Civil Engineering student ako, Kuya pero wala akong balak iwan ang rancho. Maaring hindi ito akma sa pinag-aaralan ko pero maraming paraan upang mabuhay ng marangal. Biyente na po ako, ganyan na rin ako katagal dito kaya't alam ko na ang pasikot-sikot dito. Kung paano mabuhay ng matiwasay," sensero nitong sagot saka rin tinungga ang laman ng bote.

Pinilit ko siyang magkuwento tungkol naman sa pag-aaral niya. Nalaman ko na college pa lang ay umalis na siya sa kanila. Umupa siya ng isang maliit na apartment para doon muna manirahan. Naging working-student din siya para tustusan ang pag-aaral at pangangailangan niya sa araw-araw. Nagpapadala ng pera ang magulang ngunit iniipon niya lang iyon at hindi ginagastos. Nag-buhay mahirap siya hanggang sa makatapos. Nang makapagtapos, agad siyang nag-apply sa isang kumpanya, nakapasok naman siya at nagtrabaho. Sabi niya, patuloy pa rin siyang pinadadalhan ng pera ng mga magulang niya pero ayaw niya talaga iyong gastusin, hindi naman daw kasi niya pinag-hirapan iyon. Aniya, kung gagastos man siya,

"Summer before my first sem in college, nakipagtrabaho ako bilang waitress sa isang restaurant. Nag-ipon ako para sa pag-aaral ko. Kaya nang first year college ay nag-focus ako sa pag-aaral. Pinagkakasya ko ang padala ni nanay. Nakapasok ako sa dean's list at nagkaroon ng partial scholarship kaya nabawasan ang mga bayarin ko." He looks so drawled in the topic, kitang-kita iyon sa paraan ng pagkakakunot ng noo niya. I know this look, madalas ko siyang makitang ganito kapag kaharap ang kaniyang laptop. To think that he's interested in my life makes me happy. Finally he's giving it a try to know me. I can't help but think that he might stop judging me if he hears my story. Hindi ako nagpapaawa,

"My college life is not perfect. I used to juggle work and school in order for me to survive. Being in a place where you don't have any relative or someone to help you in times of need is so tough that sometimes makes me think if I still have to pursue my dream. I came from a poor family. My father is a farmer and my mother is a plain housewife but, that doesn't stop me in dreaming big. I'm not saying this to humiliate my family or to gain sympathy, instead I am sharing this to serve as an inspiration to all. Destiny is really good when I got the chance to get the scholarship in the university where I started my journey as an accountancy student. I get the chance to do my first step towards

Finally, a moment of peace. Habang tinutuloy ko ang modelo ko, alam kong hindi ito magiging madali. May thesis pa. May critique. May finals. At may love life na parang rollercoaster. Pero sa gitna ng lahat, natutunan kong tumayo. Tumapang. Tumawa pa rin kahit may sakit. Lumaban. Dahil babae ako. Estudyante. Anak. At higit sa lahat, isang arkitekto sa proseso ng pagbuo hindi lang ng gusali, kundi ng sarili ko.