My Life Story As A Student Mga Nobela at Kwento

Ang school na iyon, ang buhay na mayroon siya, at ang buhay ko ngayon—mga magkaibang mundo. Naglalakad ako sa hallway ng aming paaralan, tila may mga mata na nakatingin sa akin, ngunit wala akong pakialam. I was in my third year of college, taking Business Administration. My age was behind compared to my blockmates because I had to take a break for the past two years, but that’s okay with me. I had no regrets. Ang importante sa akin ay makapagtapos at matupad ang pangarap kong magkaroon ng degree na magiging susi sa mas maganda at mas maayos na buhay.

Sinong mag-aakalang sa laki ng Maynila ay magkikita pa kami ng lalaking iyon at sa dinami-rami ng magiging papel niya sa buhay ko ay estudyante ko pa talaga! Napahawak ako sa noo nang maisip ko 'yon. Ah, mukhang kailangan ko munang magbawi ng lakas. Pag-uwi ko'y saka ko pag-iisipan ang magiging hakbang ko upang manatiling sikreto ang nakaraan namin ng lalaking iyon. __

Ang balita pa ay nag-drop out na raw ito at sa ibang bansa na mag-aaral. Pasado alas-sais nan ang gabi nang tuluyang natahimik ang buhay niya. Mabagal ang kanyang mga hakbang habang naglalakad sa gilid ng daan; sa labas ng unibersidad. Marami pang mga estudyante na iba-iba ang pinagkakaabalahan. Naghahalakhakan habang kumakain ng street foods, nagke-kwentuhan.

She grinned. “College life is fun, Courtney…” I said, and I mean it. I recall those days I entered college to meet Ice. Iyon lang ang time na naging estudyante ako. Nakakatawa na hindi ako nagdaan sa elementarya at sekondarya pero nakapag-experience ako maging college student. Perks of being raised in Incognito. Marami kaming alam at kahit hindi kami nag-aral kung saang school ay may diploma kami at school records na kayang ipresenta any time.

Ganito kami kasaya na sa wakas ay mga degree holder na kami. College life is one of the worst part of my life as a student. Hindi naman ako bobo, sadyang nakakalusaw lang ng braincells sa dami ng gagawin. Kaliwa't kanang ipapasa. Reporting doon, exam at quiz dito, roleplay dito, sayaw diyan. Hays! Basta ang dami kaya deserve naming magsaya ng matagal dahil after this, back to normal na naman. Well, we don't have any plan yet.

Sa isip ko inaasahan ko na ang pangmamaliit sa mga titig nila. “That must have been hard for your family. What about when you were still studying?” I actually didn’t expect that from her. For someone so rich and well-off, madalas nasa isip naming mga hikahos sa buhay ay mapangmata silang lahat. But I don’t see any of those belittling gazes from them. My chest tightened for unknown reasons. “I was a scholar po during college,” tipid kong sambit. I feel like if I say more, the lump on my throat would give me away.

May isang beses pa nga siyang nabugbog na estudyante dahil sa simpleng pagbanggit lang ng papa niya. Hindi ako nakakasiguro na totoo nga na nangyari ito dahil narinig ko lang naman din galing sa iba. At alam ko namang may ibang mga kuwento na dinadagdagan lang ng iba para maging eksahirada. Nga lang, gaya ng sabi ko, maliit lang ang campus namin. Hindi imposible na alam ng ibang estudyante ang galaw ng bawat isa.

Life has been stressful and so are the people around me. My family is there to give support but people need them. Tsaka nag-aaral pa ang dalawa kong kapatid while me, kakatapos lang ng klase namin. I’m already graduate. I wasn’t the valedictorian as I expected to be. Though, I become salutatorian of the whole batch. I just… didn’t want to attend. I’m sure they know what happened, maybe not just most of them. “This has been my place whenever I got stressed”

But at least I am already a twenty-five year old guy and have a stable life. I’m no longer a child like them who is still at school and learning to become an adult person. Right? At kung lalandi man ako sa iba ay hindi rito sa paaralan. “We don’t need that, students. Makikilala ko naman kayong lahat sa recitations and attendance.” napangisi ako sa sarili nang mabanggit ko ‘yon.

Hindi natitinag ang aming atraksyon, kahit na may mga bahagyang selos, pagkakamali kay Alphonso, at hindi pagkakaunawaan. May kakaiba sa pagiging isang estudyante sa kolehiyo, ang mabuhay sa labas ng kampus, kasama ang mga bagong kaibigan, at ang paggawa ng apat na taon na iyon na isa sa mga pinakamagandang alaala na mararanasan ng isang tao.