Ng Ngumiti Ang Langit นิยาย & เรื่องราว

“Nothing.” Tumingala siyang muli at tumingin ulit sa langit. Pero hindi na ako mapakali. Weird. Sobrang weird. Habang bumababa na yung dami ng meteor, hindi ko maiwasan maalala… Yung unang beses kaming nagkita.

"OHH, LUCY PEARL. KAY GANDANG PANGALAN. NAKAKADEMONYO SA SARAP! PWEDE KO BANG MALAMAN KUNG PWEDE NA NATING SABAY NA PUNTAHAN ANG LANGIT?" "ANONG LANGIT?" "HEAVENLY FEELING! PWEDE KO NA BANG IPASOK SA 'YO ANG KAHABAAN KO?" "OH, FUCK! YUN BA MEANING NO'N? SIGE, IPASOK MO NA!"

“Don’t be sad, Mommy. Lolo is happy in heaven, right?” I kissed her on the forehead. “Yes, baby. I’m sure he is. Especially now that he sees all of you.” Nilingon ko ang langit—maliwanag, mapayapa, at tila ba pinapaalala sa akin na kahit gaano pa kasakit, may liwanag pa rin sa gitna ng lahat ng nawala. "Come on, guys," I said after a long moment. “Let’s say a prayer for Lolo.”

Dumaan lang kami sa isang fast-food para bumili ng pagkain tapos dito na kami tumambay. Hindi na rin naman masama dahil atleast dito tahimik.Kitang-kita ko pa ang langit na nasabugan ng maraming bituin. Pareho kaming nakatingin sa langit nang bigla akong nakakita ng shooting star. "Oy...nakita mo 'yun?" agad na tanong ko sa kanya habang nananatiling nakatitig sa langit. "Ang alin?"

Itinikom ni Fane ang kanyang kamao habang napupuno siya ng saya. Sa sandaling ito, isang ipo-ipo ang lumitaw sa langit at malakas ang paghigop nito. Hindi nagtagal ay hinigop nito pataas ang lahat patungo sa ipo-ipo.

Nagpatay malisya akong tumingin sa ibang direksyon "Ano bang gagawin natin dito?" tanong ko sa kaniya at tumingin ulit sa kaniya. Hindi pa rin nawawala ang pagwawala ng intestine ko at ang puso ko. Nakita ko na tinignan niya ang cellphone niya at tumingin sa langit. Pagkatapos ay tumgin siya sakin at itinuro ang langit. "LOOK!" Masayang sigaw niya kaya napatingin ako sa langit. Nagningning ang mga mata ko sa nakita kong mga bulalakaw sa langit. Meteor Shower! Omg! This is the first time I saw this!

J A Y D E N NAPAKARAMI ng iniisip ko ngayon. Kasing-dami ng mga bituin sa langit. I can't help myself but to stare at the breathtaking—star filled sky. Nasa labas ako ngayon. Nakaupo sa ma-pino't flat na damuhan, kung saan kitang-kita ang ganda ng kalangitan mula sa pwesto ko. I feel relaxed.

Tuluyan ng tumigil si Kairus. Umatras ito ng umatras habang nakatingin sa langit or shoul I say, sa isang plane na dumaan sa taas namin. Ang kaninang isang butil na luha ay tuloy na tuloy na itong umagos sa mata ko. Napayuko ako ng wala na talaga. Umalis na ang kaibigan ko.

May pumatak ulit kaya nagalit na ako, tumingala ako sa langit para sigawan ang ulan na wag naman sana ngayon bumuhos ito. Umurong ang dila ko nang makita ko ang bituin na nagsisiksikan sa langit, yun nga lang ay wala silang kislap. Bumagsak ang mata ko sa mga paa ko at hinanap doon ang patak ng ulan pero tuyong tuyo iyon. Hinaplos ko ang mukha ko at nalaman kong mali pala ako. Hindi pala mula sa ulan ang mga patak na iyon kundi galing sa aking mga mata.

Eh di sana, ilang buwan ko na din sana naranasan ang langit sa piling nito "Teka! Teka lang..anong langit?" sigaw ng isipan ko. shit..langit---- or ---ahhh, ewan! Basta! Masarap naman ang nangyari sa amin kagabi kaya lang, may aftershocks pala kinaumagahan at hangang ngayun, hindi pa rin nakakabawi ang katawan ko