روايات وقصص ضمن Ningning At Liwanag

At niyakap ko ito ng mahigpit. “Oh, Marga. You made me the happiest man in the world.” Hinalikan akong muli nito sa mga labi. Matagal. Na para bang ayaw na nito iyong pakawalan pa. “I want to do it again, but I know you’re sore over there.” At nilingon nito ang bahaging tinutukoy. Sa silaw ng malalamlam na liwanag sa loob ng aming kwarto ay kapansin-pansin ang pamumula ng mukha ko. Masuyo akong kinabig nito at dinala sa kanyang dibdib.

Hindi ko alam kung bakit… pero ramdam kong may mali. Pagdating namin sa isang stoplight, biglang nag-vibrate ang phone ni Adrian. Napatingin ako nang hindi sinasadya — nakita ko lang na may pangalan na nag-flash. Mabilis niya iyong kinuha, halos parang nahuli ko siya. Hindi ko nakita nang buo pero malinaw ang unang letra: “L—” Leanne? Lia? Luna? Hindi ko alam.

Paglabas niya ng banyo, ilang beses siyang napalingon sa likod niya, pero wala naman siyang nakikita. Hindi alam ni Liana, may tauhan na pala ni Stella na pumasok sa condo unit na naglagay ng isang maliit na device ang itinago sa hallway light fixture. Isang simpleng timed reflection trick, sapat para maglaro sa isip ng isang taong pagod at emosyonal.

paliwanag ko. ​Nang gabi na, naghanda kami ng hapunan—ang mga prutas na binili namin at ilang de-lata. Nakaupo kami sa papag, magkakatabi. Ang liwanag ng gasera ang tanging nagbibigay ng buhay sa loob ng kubo. ​"Adrian, salamat sa araw na 'to," sabi ni Liana habang nakasandal sa balikat ko. "Kahit may nakita tayong hindi maganda kanina, naramdaman ko na pinoprotektahan mo ako."

Isabelle POV Alas-siyete na ng gabi pero maliwanag pa rin ang paligid ng Phase 4 dahil sa mga bagong kabit na floodlights. Ito ang unang gabi na sinubukan namin ang full layout ng outdoor lighting para sa Community Center habang sumasabay ang gabi-gabi nang second shift ng mga trabahador. Hawak ko ang aking clipboard habang nakatayo sa may gilid ng scaffolding, pinapanood ang bawat anggulo ng liwanag.

Si Aia na nakaupo sa tabi ng higaan ni Dark ay ngumiti ng tipid kay Lian. “Good evening po, Ma'am Aia.” nahihiyang bati ni Lian sakaniya. “Good evening din, Lian.” tugon ni Aia. “Kailan ka pa lumuwas ng Manila?” tanong muli ni Dark kay Lian. “Magdadalawang buwan na po ang nakakalipas, Sir Dark.” mahinhin nitong tugon. Napatango-tango si Dark. “Mabuti naman at nakapag desisyon ka na nalumipat dito sa Manila. Kahit papano ay mas malaki ang sahod dito.” dagdag pa ni Dark.

KABANATA 9 — LUMIPAS ang tatlong araw matapos ang tensyong naganap sa construction site sa Taguig. Gabi na at halos wala nang tao sa ikalabindalawang palapag ng Lee Tower. Ang tanging naroroon na lamang ay ang mahinang huni ng central aircon at ang kaunting liwanag mula sa desk lamps sa open workspace ng floor.

[ SA UMAGA ] Ang araw ng umaga ay nakitang nagniningning nang maliwanag sa kalangitan. Ang liwanag ay sumisikat sa malinaw na salamin na bintana ng isang malaki at marangyang silid na matatagpuan sa isa sa mga elite housing complex ng Maynila. Nag-inat si Mia nang matamaan ng direktang sikat ng araw ang mukha. Kumunot ang noo niya sabay hikab sabay kusot ng mata.

Nahihirapang sabi ni Igneel. Hindi makatingin ng diresto si Lienne sa mga mata ni Igneel, paano niya sasabihin kay Igneel na ayaw niyang gawin ang gusto nito pero alam niya rin naman sa sarili niya na wala siyang pakialam na pagbawalan si Igneel. “Hindi ko alam kung papayag si Itay…pero s-sige, gagawan ko ng paraan na maisama kita sa Manila sa darating na buwan…” Tipid na ngumiti si Lienne nang sabihin niya ayon.

Ang zen garden ay naiiliwan ng malalaking mga outdoor lamps kaya kahit papaano ay may liwanag sa area na iyon. She sat in her chair holding her phone as she sipped her coffee. Maaga niyang ni-chat si Maureen na kaagad namang sumagot. Pasado alas otso pa lang ng gabi sa Pilipinas at katatapos pa lang daw nitong maghapunan. Sandali silang nagkumustahan sa chat, hanggang sa napagod ito sa pagta-type at tinawagan na lang siya. She opened her camera and video-chat her cousin.