Obsession Novels & Stories

   บัวบูชาเป็นลูกสาวพ่อหมอปราบผี ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของว่านชิงอีซึ่งเสียชีวิตลง แต่เธอไม่ได้มาคนเดียวน้องกุมารปิงปิงก็ดันทะลุมิติเข้ามาด้วยเช่นกัน เพราะเป็นลูกสาวหมอผีความสามารถในการปราบผีจึงติดตัวมาด้วยเช่นกัน          ไม่ใช่แค่ปราบผีแต่ต้องมาช่วยเหล่าดวงวิญญาณ ที่ต้องการความช่วยเหลือ บัวบูชาที่ไม่รู้ว่าวิชาความรู้ในการปราบผีติดตัวมาได้อย่างไร แต่ในเมื่อทะลุมิติมาแล้วก็ต้องใช้ชีวิตต่อไป อย่างน้อยก็มีกุมารน้อยปิงปิงเป็นเพื่อน   

เมื่อพนักงานสาวยุคปัจจุบันอย่างเธอต้องทะลุมิติเข้าไปในอดีต มันก็ดีถ้าได้ทะลุมิติไปเป็นนางร้ายผู้แสนร่ำรวย แต่นี่! ฉันทะลุมิติมามีสามีเป็นยาจก ให้ตายเถอะสวรรค์!!! กลั่นแกล้งกันเกินไปแล้ว เพราะความบังเอิญที่ปรากฎตัวต่อหน้าบุรุษผู้นนั้น เพราะเขาพบเห็นนางเป็นคนแรก เป็นเหตุให้คนตั้งคู่ต่อร่วมผูกผมเคียงคู่กันในกระท่อมทรุดโทรมท้ายหมู่บ้าน สามียาจกผู้แสนเกียจคร้านกับภรรยาสาวยุคปัจจุบันที่ต้องหาเงินเลี้ยงชีพ ทว่านับวันไปแล้วสามียาจกผู้เกียจคร้านของนางยิ่งทำตัวคล้ายมีความลับที่ปิดซ่อนไว้ไม่อาจบอกให้นางได้รับรู้ ยิ่งนางพยายามหาคำรอบ เขาก็ยิ่งเหยียบมันไว้ใต้ดิน อาซานแท้จริงท่านมีภรรยาแล้วใช่หรือไม่!!?

เมิ่งเถียนซีทะลุมิติมาอยู่ในดินแดนที่นางไม่รู้จัก หยางเฟิ่งเจี๋ยได้ย้อนเวลากลับมาในห้วงอดีตของชีวิตตนเองอีกครั้ง คนทั้งคู่มีสัญญาหมั้นหมายต่อกันและยังมีความเกี่ยวพันกับหยกโลหิตร่วมกันอีกด้วย มีหลายเรื่องที่เมิ่งเถียนซีจะต้องสะสางปัญหา มีหลายคนที่หยางเฟิ่งเจี๋ยอยากจะแก้แค้น หยกโลหิตทำให้เมิ่งเถียนซีทะลุมิติมาในดินแดนที่นางไม่รู้จัก หยกโลหิตทำให้หยางเฟิ่งเจี๋ยย้อนเวลากลับมาในช่วงเวลาที่เขายังเป็นเพียงท่านอ๋องผู้สง่างามมากความสามารถ คนหนึ่งอยากดูแลปกป้องทุกคนในครอบครัว แต่อีกคนอยากกลับมาล้างแค้น หยางเฟิ่งเจี๋ยตั้งใจจะแก้ไขเรื่องราวเกี่ยวกับชะตาชีวิตของตนเองและคนรอบข้าง มีทั้งคนที่เขาอยากจะปกป้องและมีหลายคนที่เขาจะต้องล้างแค้นจนอีกฝ่ายพังพินาศ ในขณะที่เมิ่งเถียนซีพยายามหาคำตอบให้แก่ตนเองว่

เพียงแค่เห็นตะไคร่น้ำบนรองเท้า นางก็แช่งคนให้ตกน้ำได้ เพียงแค่ได้กลิ่นชื้นจากกระถางกำยาน นางก็ทายทักเรื่องอาการป่วยได้ หลินเฟิงเหมียน อาศัยความทรงจำอันเป็นเลิศและไหวพริบ เอาตัวรอดจากการถูกรังแกในจวนจนได้ฉายาว่ามีวาจาศักดิ์สิทธิ์ ทุกอย่างกำลังดำเนินไปได้ด้วยดี จนกระทั่งนางไปเตะตาชินอ๋องฉู่อี้หาน บุรุษจอมจับผิดแห่งศาลต้าหลี่เข้า เขาใช้ข้ออ้างสารพัดเพื่อดึงนางเข้ามาพัวพันกับการสืบคดีและเรื่องวุ่นวาย “ข้าเพียงอยากรู้ ว่าวาจาของเจ้าจะช่วยข้าไขคดีฆาตกรรมได้หรือไม่” “หม่อมฉันมิใช่เทพเซียน หากชินอ๋องทรงว่างมากนัก ก็จงไปงมเข็มในมหาสมุทรเถิด”

เนี่ยซวง บุตรสาวแม่ทัพใหญ่มีความฝันอันยิ่งใหญ่ คือการได้นอนกลิ้งเกลือกบนกองเงินกองทองโดยไร้สามีมากวนใจ นางจึงลงทุนสร้างภาพลักษณ์ให้ตนเองกลายเป็นสตรีชั่วช้าอันดับหนึ่ง ทั้งหยาบคาย ไร้ยางอาย และจิตใจคับแคบ หวังให้บุรุษทั่วเมืองหลวงขยาด ทว่าแผนการอันสมบูรณ์แบบกลับพังทลาย เมื่อนางไปเตะตา มู่หรงจิ่ง ชินอ๋องผู้สำเร็จราชการที่มีฉายาว่ายมทูตหน้าหยก คนอื่นมองว่านางบ้า... แต่เขากลับมองเห็นความฉลาดที่ซ่อนอยู่ คนอื่นวิ่งหนีนาง... แต่เขากลับเดินหน้าไล่ต้อน "ในเมื่อเจ้าอยากเป็นสตรีชั่วช้า เปิ่นหวางก็จะส่งเสริม... เริ่มจากแต่งเข้ามาเป็นชายาจอมโหดของเปิ่นหวางเป็นอย่างไร?"

"ความผิดของท่านพี่มิใช่ความผิดของข้า ทำไมข้าจะต้องมารับเคราะห์แทนนางด้วย เรื่องจริงหรือไม่ท่านมั่นใจได้อย่างไร? ข้าเชื่อว่าท่านพี่ปรากฏตัวในสักวันหนึ่ง เมื่อนั้นท่านต้องสืบสาวราวเรื่องหาข้อเท็จจริงเสียก่อน เป็นถึงท่านแม่ทัพก็ต้องมีความยุติธรรม ไม่ใช่อยุติธรรม หากเป็นเช่นดั่งที่ว่าไว้ ข้าน้อยยินดีรับผิดแทนท่านพี่แต่โดยดี" อะไรทำให้ฉันพูดอย่างนี้ออกไปนะ เสี่ยวเยา รนหาที่ตายแท้ๆ "ได้! ในเมื่อเจ้ากล้าพูดเช่นนี้กับข้า..." นิ้วชี้ที่เรียวยาวของท่านแม่ทัพจับลำคอขาวนวลของนาง ไว้ แม้จะไม่ออกแรงใดๆ แต่เหมือนจะบอกเป็นในว่า 'หัวเจ้าจะหลุดออกจากบ่าแน่นอน' ท่านแม่ทัพผู้นี้เปลือกนอกงดงามดั่งกว่าบุรุษทั้งหมดในใต้หล้า น่าเสียดายที่ถูกจารึกไว้ซึ่ความโหดเหี้ยมของเขาไว้ในหน้าประวัติศาสตร์

ตัวแสดงแทนบทบู๊อย่างเฉินเซียหนิงประสบอุบัติเหตุขณะถ่ายทำละครย้อนยุคจีนโบราณเรื่องหนึ่ง เมื่อฟื้นตื่นขึ้นมาอีกทีกลับพบว่าตนเองกลายเป็นว่าที่พระชายาของหลินชินอ๋อง ตัวร้ายที่เหี้ยมโหดในบทละครที่นางได้ร่วมแสดงเป็นตัวประกอบ ทำการแสดงแทนนางเอกในบทต้อสู้และเสี่ยงอันตราย เฉินเซียหนิงเคยได้อ่านบทละครเรื่องนั้นในบทของพระชายาเอกของหลินชินอ๋องที่ตนเองได้ร่วมแสดงเป็นตัวละคนผู้นี้ แต่ได้ทำการแสดงเพียงไม่กี่ฉากเพราะตัวประกอบผู้นี้ไม่มีบทบาทในละครมากนัก บทสุดท้ายของตัวละครผู้นี้ต้องถูกสามีของตนเองฆ่า ดังนั้นเฉินเซียหนิงจึงอยากพลิกชะตาของพระชายาผู้นี้ เพราะตนไม่อยากจะตายไวเหมือนกับบทตัวประกอบในละครเรื่องนั้น ในโลกที่เรียกว่าดินแดนเสวียนคง ยึดถือผู้มีพลังลมปราณเป็นใหญ่ เฉินเป่าหนิงผู้มีชาติกำเนิดสูงส่งแห่ง

"เพียงเพราะข้าหลงรักสตรีนางหนึ่ง สตรีที่มีคนรักอยู่ก่อนแล้ว....." 'โจวหนิงเฉิน' หรือที่ใครๆ ต่างเรียกเขาว่า อ๋องหนิงเฉิน ในสายตาทุกคนเขาเป็นตัวร้ายผู้ครองฉายารูปงาม อำนาจและเงินทองเป็นเพียงสิ่งประดับ แม้แต่ฝ่าบาทยังต้องหวั่นเกรงให้เขา ครองตัวเป็นโสดไร้พันธะ วันหนึ่งกลับหลงรักสตรีชาวบ้านธรรมดา นางมีคนรักอยู่แล้ว ความรักของนางท่วมท้นหวานชื่น เขาทำได้เพียงยืนมองทั้งคู่ด้วยใจที่ปวดร้าว เจ็บปวดที่เขามีทุกอย่างแต่ไม่สามารถสู้บุรุษผู้นั้นได้ ภายหลังรู้ว่าความรักที่นางมีให้ชายผู้นั้นสูญเปล่า เขาเพียงให้อำนาจและเงินทองมาล่อเล็กน้อย ชายคนรักของนางก็ยอมแลกและละทิ้งนางได้อย่างง่ายดาย แต่เขากลับถูกมองว่าเป็นตัวร้ายในสายตานางเพียงแค่อยากให้นางได้เห็นธาตุแท้ ความรักและความอบอุ่นที่พึ่งพานพบ เขาใช้มัน

“ตัวร้ายแล้วอย่างไร พระเอกแล้วอย่างไร ใช่ว่าหน้าตาดีแล้วจะมารบกวนชีวิตที่แสนสงบของข้าได้หรือ” ใครจะคิดว่าคนธรรมดาที่วันๆโหยหาแต่วันหยุด เพื่อดูซีรีส์หรือไม่ก็อ่านนิยายเงียบๆกับแมวในห้องเล็กๆเท่านั้น วันหนึ่งจะเข้าไปอยู่ในนิยายที่อ่านจบไปนานแล้ว เนื้อเรื่องก็แทบจำไม่ได้ในร่างของหญิงสาวธรรมดา ไม่ได้มีแม่เลี้ยงใจร้าย ตระกูลใหญ่โต ใกล้ชิดเชื้อพระวงศ์ เป็นเพียงคนไร้ตัวตนในนิยายที่ไม่ถูกกล่าวถึงแม้เพียงประโยค เธอตั้งใจจะใช้ชีวิตที่สงบสุขแต่แล้ววันหนึ่งกลับถูกจวนขุนนางใหญ่บังคับให้ไปเป็นอนุผลิตทายาท เพื่อหนีฐานะอัปยศนี้เลยเข้าจวนอ๋องร้ายไปเป็นสาวใช้ที่ทำตัวกลืนกินไปกับกำแพงจวนอย่างเช่นตุ๊กแก จิ้งจก “เว่ยตงหยาง” หรือใครๆที่เรียกเขาว่าเว่ยอ๋อง สมยานามว่าโหดร้ายและป่าเถื่อนอีกทั้งยังเป็นตัวร้ายใน

ฉางหนิงโหวผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าศาลต้าหลี่ มีชีวิตที่เปรียบดั่งผ้าขาวสะอาด เป็นระเบียบและยึดมั่นในกฎหมาย ทว่าความสงบสุขนั้นต้องพังทลายลง เมื่อเขาต้องมาพัวพันกับเจียงลั่วเสวี่ย หรือ ตวนอี้จวิ้นจู่ หลานสาวคนโปรดของฮองเฮา สตรีที่ได้ชื่อว่า งามสง่าเพียงแค่ชื่อ แต่ตัวจริงกลับซุกซนและสอดรู้สอดเห็นเป็นที่หนึ่ง! คดีฆาตกรรมนางละครในงานเลี้ยงน้ำชาชักนำทั้งคู่มาพบกัน นางมีเบาะแสลับที่ได้จากสาวใช้ช่างจ้ออย่างอิงเกอ ส่วนเขามีอำนาจที่นางอยากยืมใช้เพื่อหนีการดูตัว ข้อตกลงลับๆ จึงเกิดขึ้น... "ท่านโหว ท่านตามติดข้าเช่นนี้ หรือว่าแอบมีใจให้ข้าเสียแล้ว?" "ท่านหญิงโปรดสำรวมวาจา ที่ข้าติดตามท่าน เพราะท่านเป็นพยานปากเอกในคดีฆาตกรรม มิใช่เพราะความพิศวาสแต่อย่างใด" "ปากแข็ง! ระวังเถิด วันใดที่ข้าไม่ให้ท่