Odds In Tagalog Novels & Stories

Napangiti pa ng pilya ang babae ng makita ang alaga niya na tila isang ahas na handa ng manuklaw. "ANG sabi ko kasi sa'yo, h'wag ka nang tumuloy. Tingnan mo ang inabot mo sa Maynila? Muntik ka pang mapahawak," galit na sermon kay Kiah ng matalik niyang kaibigan na si Carlos. Nasa bukid sila ng mga sandaling iyon at nakasilong sa puno ng kayomito kung saan madalas silang naglalaro no'ng bata pa.

Chancy Ang hirap talaga akitin ng babaeng ‘to. Parang may invisible shield siyang gawa sa self-control at moral compass, samantalang ako, nasa level na ng “May the odds be ever in your flavor.” Pero kahit hindi siya bumibigay, mas lalo akong natutuwa. Parang challenge na nakakapanabik, bonus na lang na siya ‘yung premyo.

Cousin. Masyadong nakakapagod ang bisperas ng bagong taon. Tinulungan ko sina Mama na ayusin ang lahat ng kailangan sa handaan. Sa malawak na bakuran ng mga De Dios ginanap ang salo-salo. Ang lahat ng tao sa Pontevedra ay imbitado kaya masyadong maraming tao. Nagkaroon pa ng palaro kaya mas nakakatuwa.

At marahil… Marahil, may kailangan pa akong malaman bago ako makalabas. O bago ako tuluyang makulong. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Sa ngayon, isang bagay lang ang sigurado: Hindi ito simpleng bantay-sarado. Hindi ito simpleng pagkakakulong. Ito ay isang larong may mas malalim na dahilan. At ngayon, mas kailangan kong magmasid — hindi lang sa mga tauhan, kundi sa mga salita, sa mga tingin, sa mga ngiti… lalo na kung galing sa isang taong tulad ni Nanay Solen.

Nakatanaw din ito sa labas. "Sa tingin mo babala kaya ng langit iyan sa akin?" Eksaherada itong lumingon sa kanya. "Napaka-superstitious mo naman. Blessing 'yan, noh. Biruin mo, 'di lang ambon ang ibinagsak ng langit. Bagyo pa! Oh, ha, saan ka pa love na love ka ni Papa God, 'di lang super guwapo nang napangasawa mo kundi super yaman pa, day!"

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)

I want more than this— AGAD akong napaupo mula sa pagkakahiga. Natampal ko ang aking noo ng mapagtanto ang nangyari. What was that? Why did I dream of that? I sighed before laying in my bed again. I'm almost there, malapit na akong mabaliw.

Teenager lang? "Kanina ka pa nag-iilove you sakin. Baka mamaya magsawa ka na kakasabi niyan sakin." biro ko sa kaniya. Natawa siya sa biro ko. "Hindi ako magsasawang sabihin sayo ang tatlong salita na may walong letra na iyon. Kahit uugod-ugod na tayo, lagi kong sasabihin yun sa iyo para malaman mo kung gaano kita kamahal." aniya habang matiim na nakatitig sakin. Binigyan ko siya ng mabilis na halik sa labi.

Wakas The Wedding Parang gusto kong maiyak na matawa sa sinabi niya. Muli kong binalik ang tuon sa gandan nang City dahil wala akong maapuhap na Isagot. "Bukas pakakasalan kita, gusto kong makasiguro na hindi mo na ako muling iiwan, na hindi kana muli pang makakatakas sakin." Napalunok ako ng sunod-sunod sa aking narinig.

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”