Pagmamahal Tula Para Sa Bayan นิยาย & เรื่องราว

] "Let me tell you something, lady. Una sa lahat, kung magrereklamo ka, kay Tulfo ka lumapit, maliwanag? Siya ang sumbungan ng bayan, baka lang kako nalilito ka. Pangalawa, lasing kasi si Israel noon eh at malay ba natin kung alam o aware siya sa mga sinasabi niya o hindi. Wag mong ipagpilitan 'yang sinasabi mo dahil 'yung lalaking inaangkin mo na boyfriend mo ay boyfriend ko!

Humiwalay siya nang bahagya upang tingnan ang mukha ng dalaga, pinunasan ang mga luha sa kanyang mga pisngi gamit ang kanyang mga daliri. “Ngunit tanungin mo ang iyong puso, Mia,” dugtong pa niya. “Ang pagmamahal ba natin ay bunga ng kasinungalingan? O ito ba ay damdaming kusang umusbong, dalisay, at walang halong masamang hangarin? Kung tayo ay magkakapatid sa dugo, hindi natin ito magagawang baguhin. Ngunit tayo ay magkakapatid lamang sa pangalan at pag-aaruga, hindi sa buhay. Ang pagmamahal na ito ay hindi nilikha upang sirain ang pamilya, kundi upang bigyan ng higit na kabuluhan ang ating buhay.”

sagot ko. "Naku, tuwang-tuwa po 'yung asawa ko. Sa wakas, hindi na namin kailangang magbayad ng mahal na pamasahe para lang makapasok 'yung bata sa bayan. Salamat po talaga sa inyo," sabi ni Aling Gina. Naramdaman ko ang kurot sa puso ko. Simpleng bagay lang para sa amin, pero para sa kanila, malaking ginhawa na ito.

tanong niya sa babae. Noong una ay hindi ito nagrereact. Patuloy lang sa pagkastig sa sarili nito ang babae. “Hindi,” sabi nito mayamaya. “Dahil kapag nagmahal ako siguro ay hindi ako magiging duwag na sabihin at iparamdam iyon. Dahil ang pagmamahal, isang bagay na dapat ginagawa, tinatanggap at ipinaparamdam nang may tapang. Iyon ang natutunan ko buhat nang iwanan ako ng mga magulang ko. Kailangang maging matapang ako kung gusto kong magmahal at ganoon din ang taong magmamahal sa akin. Kailangan niyang iparamdam at ipakita sa akin na more than anything else ay ako ang pinakamahalaga sa kanya. Na gaano man karami ang mga kapintasan ko ay tatanggpin niya ako. Kailangan ay matiyaga siyang hint

Isa din yun sa nagustuhan ko sa kanya, ang pagiging maprinsipyo nya. Tumango tango ulit ako at hinalikan sya sa tuktok ng ulo nya. "Maganda yang plano mo mahal. Suportado kita riyan. Actually may plano akong magtayo ng mall sa bayan nyo sa Isabela, itutuloy ko yun. Kapag nabuo na yun pwedeng doon mo itayo ang grocery store mo." Malambing na sabi ko. Isa talaga sa mga plano ko ang magtayo ng mall sa bayan nila. Ongoing na nga rin ang pinapatayo kong bahay doon para sa aming dalawa. Pero syempre sikreto ko muna yun sa kanya.

mahaba kong paliwanag dito. "Pagmamahal...love...yan lagi ang dahilan ninyong dalawa. Nawawalan na tuloy ako ng pag asa na makakahanap ng perfect guy para sa akin. Ganyan ba talaga kahirap magmahal," ika nito na nakakunot.

Lalo na ang huling dalawang talata. ‘Hindi itinakda sa pagkakataong ito, Bilang alaala ng pagmamahalan!’ Malinaw na ang taong mahal nito ay nasa kaniyang harapan, ngunit hindi nito magawang sabihin, na isa itong pagmamahal. Sa katunayan ay nakakamangha ang ginawang tula ni Pang Tong base sa pagmamahal, pero isa parin itong tagalabas kung pag-uusapan ang relasyon.

Pagmamahal Sa Larong kailanman ay uwiang sugatan Manalo man o matalo, ako'y lalaban hanggang puso mo'y makamtan At hindi mauwi sa pusong puno ng hinanakit at luhaan. Ihihinto na lang Hahayaan na lang Hanggang ako'y magkulang Kaya huwag kang susugal sa taong di ka mahal Dahil mas masakit pa ang masampal Ng katotohanang di kanya tunay na minahal Parang ako'y naging panakip Sa Damdamin mong naiinip Na maasam ko lang kung ako'y mananaginip

“Mula sa isang maliit na nayon na nahihirapan, naging tayo ngayon isang bayan na puno ng pag-asa at pag-ibig. At lahat ng ito ay dahil sa dalawang taong nagmamahal sa isa’t isa at sa kanilang bayan.” Sinundan ito ng isang talumpati mula sa isang batang babae na galing sa isang komunidad sa Africa na natulungan ng foundation. “Hindi ko pa nakikita ang Pilipinas noong una,” sabi niya, tumulo ang luha ng kaligayahan. “Ngunit narinig ko ang kwento nina Damien at Seraphina, at ito ang nagbigay sa akin ng lakas na ipagpatuloy ang aking pangarap na tulungan ang aking bayan. Ngayon, ang aming bayan ay umuunlad na rin, at ito ay dahil sa kanilang pag-ibig at mga aral.”

Ang pagiging matiyaga, maingat, at tila malayo sa agarang kasiyahan ay hindi na tinitingnan bilang kahinaan — ito ay itinuturing na pinakamataas na uri ng pagmamalasakit. Isang hapon, habang nakaupo si Lira sa tabi ng pampang ng ilog na saksi sa napakaraming pagbabago, lumapit sa kanya ang isang batang lalaki na nagngangalang Kian. Tumingin siya sa mga lumang balumbon na hawak ni Lira at nagtanong: “Bakit po kailangang mahirapan tayo ngayon para sa mga taong hindi pa naman natin nakikita? Bakit hindi natin makuha ang lahat ng gusto natin ngayon, at hayaan na lang silang harapin ang sarili nilang problema?” Ngumiti si Lira at inalalayan siyang umupo sa kanyang tabi. “Dahil tayo rin ay dating