Pamilya Dimagiba Novels & Stories

Parang isang mandirigma na handang ipagtanggol ang aming pamilya laban sa kung anong nasa labas ng pinto ng impyerno. Tahimik akong bumaba mula sa aking kuwarto at dumiretso sa dining room. Doon ko naabutan si Mama, nakaayos na at tila may masamang balita sa mga mata. Nakaupo siya sa dulong upuan, tahimik na hinihintay si Papa na nasa kabilang dulo ng hapag. Sa tabi niya, nakaupo si Tita White. Hindi ko alam ang buong kasaysayan ni Tita White, pero alam kong lagi siyang nariyan kapag may kinakaharap na problema si Papa at mama.

Kung ilang politiko na ang na abswelto sa panggagahasa ng mga kaawa-awang menor de edad and thanks to my family all of them are walking free and commits same mistakes all over again. Nang ipakilala ang isa sa mga founders na si Trace Dimagiba ay nais ko matawa sa sarili. Why? The man looks horrible with his hairdo that could be confused with an abandoned bird’s nest. Hindi yata nito kilala at alam ang paggamit ng suklay.

Bakit sa tingin mo ay makakain at makakainom ka sa pamilya Cervantes, ang pamilya Cervantes ay hindi tumatanggap ng basurang tulad mo, i-pack up ang iyong mga gamit sa lalong madaling panahon, umalis ka sa Vigan City, huwag hayaan mong makita kita sa Vigan City sa hinaharap, kung hindi, hinding-hindi kita bibitawan. Matapos sabihin iyon, tumalikod si Migz at umalis. Hindi inaasahan ni Esteban na sasaktan ni Migz ang kanyang sarili, mabilis niyang iikot ang kanyang mukha, at naisip pa rin niya na maaari siyang magtago sa pagkakakilanlan ng pamilya Cervantes, ngunit ngayon ay tila walang pagkakataon.

Sa buong bansa, tila wala ngang hihigit sa kanya sa kaguwapuhan, kayamanan, at kakayahan. Kung papayag siya, magbubuklod ang kanilang mga pamilya. Hindi na niya kailangang mag-alala tungkol sa epekto nito sa negosyo ng kanyang pamilya, sa halip, maaari pa niyang mapagaan ang pasanin ng kanyang kuya. Mabagal magsalita si Miguel, banayad ngunit mapanghikayat ang tinig, tila isang demonyong nakabalatkayo.

KABANATA 143 Natigilan si Aimee sa natuklasan, hindi niya akalain na maaaring mangyari ang ganoong bagay sa pamilyang Alcantara. Ang anak na babae ng isang mayamang pamilya, na dapat sana ay lumaki sa pangangalaga ng pamilyang Alcantara, ay ngayon. wala na kahit saan. Sa Taglay na kayamanan at impluwensya ng pamilya Alcantara, hindi dapat naging imposible para sa kanila na hanapin ang kanilang anak kahit isang dekada o dalawa na ang nakalipas.

Masyadong mahalaga kay Governor Dimagiba ang bawat kamag-anak nito kaya kahit asawa lang ng pinsan nito ang papa niya ay basta alam na nasa El Tierra ay siguradong hindi makakaalis ang ama niya hanggang hindi nagpapalipas ng isang gabi sa mansion ng mga ito. “Your family is truly well-known in our province…” komento ni Ember. “Kahit ang gobernador ay binibigyan ng pabor ang papa mo kung gano’n…” dagdag niya na walang ideya na kamag-anak ng mama ni Adrian ang mga gobernador sa mother side nito.

Mas ikabubuti rin sa kanya na hindi siya kinilalang isang Caballero dahil malaya pa rin siyang maging masaya nang walang nagagalit sa kanya kung anong klaseng pamilya ang meron siya. How I wish na hindi ako napunta sa pamilya ko ngayon. I want to have a simple and happy family, hindi man mayaman sa dami ng pera, pero mayaman naman sa pagmamahal sa pamilya—iyon ang gusto ko para sa aking sarili. Pero napaka imposible nang mangyari ‘yun lalo na’t isa akong Caballero. Buti na lang at hindi napansin ni Mia na may problema ako dahil nagagawa kong ngumiti sa kanya at makinig ng maayos sa kanyang mga kinukwento sa akin.

*Kamag-anak. Ang nag-iisang pamilyang may kakayahang maglabas ng tatlong milyong piso nang walang kahirap-hirap ay ang pamilyang patuloy niyang tinatakasan. Ang pamilya ng lalaking minahal niya.

Para kay Dianne, parang wala na siyang mga magulang, kapatid, o pamilya. Simula’t sapul, hindi siya gusto ng kanyang mga magulang. Noong nalugi ang Pamilya Jarabe, ilang beses nilang nilapitan si Tyler para humingi ng tulong, dahil siya ang kanilang manugang.

Margaux Pagkalipas ng isang buwan ay lumipad na nga kaming pamilya pabalik ng Pilipinas. Ang mga biyenan ko ay naiwan pa at isang linggo bago ang kasal ang flight. Sinalubong kami nila Mommy na ang kambal din naman ang agad na nilapitan. Pinagtag-isahan nila ni Dad habang si Margareth ay tila nahihiyang nakatingin sa akin kahit na nga nakangiti pa ito.