Pero Bakit Parang Kasalanan Ko Novels & Stories

sambit ko pa rito "Tinatanong kita, kung may problema ka ba? Kasi kanina ka pa nakatulala at hindi mo ginagalaw ang pagkain mo," may pag alala sa boses ko habang nakatitig rito. “I'm sorry Chocolate may iniisip lamang ako!” hinging paumanhin ni William sa akin at ang iwas ito ng tingin. “Bakit, may nangyari ba sa office? tanong ko agad bumalik na kasi ang secretary nito kaya hindi na ako nakakapunta sa company ng akin asawa.

May malalim kayang dahilan? “Wala ka pa rin bang idea hanggang ngayon kung bakit ganiyan ka? Kung bakit hanggang ngayon ligaw na kaluluwa ka pa rin? Kasi, sobrang tagal mo ng ligaw na kaluluwa dito sa mundong ibabaw. Hindi kaya may nagawa kang kasalanan na sobrang bigat, at ‘yan ang naging parusa mo, ang makulong dito sa mundong ibabaw habang ligaw na kaluluwa na lang?”

Sana pala kung alam ko lang na ganito ang mangyayari, edi sana hindi na ako bumalik dito sa umpisa lang. It was all my fault kung bakit nangyari 'to. I'm the cause of everything kaya siguro pinaparusahan na ako ngayon ng mundo. Pero, kung kasalanan ko, bakit hindi sa akin ibigay? Bakit sa pamilya ko pa na wala namang ginawa kundi ang mahalin ako? Bakit sila pa kung pwede naman ako na malapit na ring mamatay?

Baka sakaling magising ako dahil isa lang itong masamang bangungot. Bakit napaka-makasarili ko? Nangyari na dati sa paaralan inulit ko pa rito? And it's even worse! Why do they have to sacrifice their lives? No, they are not sacrificing their lives because I am the one sacrificing their lives! Para ko na rin silang ipinapatay dahil ako ang dahilan kung bakit sila nakahandusay at duguan!

“Don’t feel like, meron kang kasalanan sa nangyari. Kasi hindi naman iyon ang nararamdaman ko.” “Pero I feel bad, pa rin kasi mom ko yung dahilan no’n.” “Pero hindi ikaw ang may kasalanan, kaya bakit ka mafi-feel bad?” tanong niya sa akin. Napahinga naman ako nang malalim at napahawak sa kaniyang kamay.

"Aba, Bakit parang ang lumalabas ay kasalanan ko? Hindi ba obvious na nasiraan ako ng sasakyan kaya busy ako sa pagte-text sa susundo sa akin? Do you have common sence mister?" "Bakit? Kasalanan ko ba kung bakit ka nasiraan?" ngumisi ito, isang nakakapanindig-balahibong ngisi. "What do you want me to do? Fix your uhm," tumingin siya sa kotse namin. "Your cheap car? I think, your car cannot be fixed anymore. Mas bagay siya sa junkshop."

Parang isang sumpa. Tumawa ako-isang pilit, basag na tawa. "Grabe ka," bulong ko sa sarili ko. "Ginawa mo na akong collateral." Tumayo ako at humarap sa salamin. Nandoon ang babaeng mukhang matapang... pero ang mga mata-pagod, galit, takot. "Ano bang kasalanan ko?" tanong ko sa repleksyon ko. "Dahil babae ako? Dahil mahal ko ang pamilya ko?"

sigaw ko habang hawak-hawak si Axie. Kasalanan ko. Kasalanan ko kung bakit siya napahamak. Ako dapat ang makakatanggap ng mga balang iyon. Bakit? Bakit Axie? Bakit mo sinalo ang bagay na hindi naman para sa iyo?

Pag babanta ko dito. Alam ko hindi niya kaya ituloy kapag narinig niya ang mga salita na ‘yun. Tumigil ito at tiningnan ako. “Bakit mo ako ka-mumuhian? Hiningi ko noon ang paliwanag mo pero sulat ang binigay mo sakin.. tapos sa akin ka pa magagalit?” Hindi makapaniwala nitong tanong sa akin. “Ikaw ang may kasalanan sa akin tapos bakit ako pa lumalabas na may kasalanan sayo? Ang labo mo naman..” naguguluhan nitong tanong muli sakin.

"Relax pare, magiging maayos rin ang lahat. Okay?" "Bakit sunod-sunod ang pangyayari pare? May kasalanan ba akong nagawa at parang pinaparusahan ako ng ganito? Naaksidente ang mga magulang ko, tapos malayo ako sa mahal ko." parang batang sumbong ko sa kanya.