Pero Bakit Parang Kasalanan Ko Novels & Stories

Dalawa naman kaming nagkasala, pero bakit ako lang yung nahirapan? Dumating sa punto na halos gusto ko na ring magpakamatay, dahil sa dami ng iniisip kong problema. Nakailang ulit akong nag-alanganin sa grades, naalis ako sa scholarship dahil hindi ko na-reach yung grades na pasado sa standard nila, si mama nagkasakit din ng malala, tapos buntis pa ‘ko. Hindi ko alam kung ano’ng gagawin ko noon sa bata kapag lumabas. Gusto ko na nga lang s’yang ipalaglag, pero hindi lang natuloy, kasi maling gamot pampalaglag yung binigay sa akin sa Quiapo. At isa pa, kasalanan din sa Lord apag nagpa-abort ako. Kaya nangako na lang din ako sa sarili ko.

Natuto siyang maglasing dahil sa labis na sama ng loob. At madalas siyang umiyak sa harap ng nanay niya. “Masakit nay. Kung may kasalanan sana ako matitiis ko ang panlalait nila. Pero wala. Hindi ko ginustong isilang na pangit. Pahiram na lang ng kasalan inay.” At humagolgol siya ng humagolgol dala ng kalasingan.

Bakit parang mas nakakatakot ito kaysa sa kwartong napasukan ko kanina? Agad na akong nag hanap, jusko wala talaga. Hirap na hirap nako, parang nahihirapan narin akong huminga. Hinawakan ko ang dibdib ko at hinabol ang hininga ko. Bakit nahihirapan akong huminga? Normal ba to? Bigla akong napa isip. Diyos ko baka may nangyayari na kila mama. Kailangan ko nang magmadali.

Tsk. “Hindi ko nga alam na kung bakit kung sino pa ang may kasalanan ay siya pa ang malakas ang loob na kasuhan ako. Hindi ako makapaniwala. Bakit? Sa tingin mo ba ay pinanghingian ko lang ang pera ko na kinuha ng ama mo?”

Ok kalang ba? Ok lang ako gorang, Anong nangyari bakit ako nandito? Hindi ba nasa kotse pa tayo non papuntang simbahan? Pero bakit andito na tayo'? Tapos na ba ang kasalanan? Bakit wala akong maalala kong tapos na ang pag i-ido n'yong dalawa.

Hindi ko alam kung paano ba ako mabubuhay kung may biglang nawala na mahalaga sa akin. Hindi ko alam kung bakit ba lagi na lang ako. Kung ano ba ang ginawa ko para maranasan ko ito. Bakit pakiramdam ko pinaparusahan ako? Bakit pakiramdam ko ang malas malas ko? Alam ko na mali itong naiisip ko ngayon pero kasi, hindi ko maintindihan kung bakit ba. Kung bakit ba mahirap maging masaya? Bakit ba kailangan na masaktan? Bakit?

Ito ang may kasalanan? “Ikaw.. ikaw ang may kasalanan..” umiiyak na umiling-iling sya. Para bang sinaksak ng maraming beses ang kanyang puso. “-kung bakit nawala ang papa ko.. ikaw ang may kasalanan kung bakit nahihirapan kami ngayon.”

Bakit ganito pa ang nangyayari sa akin? Diyos ko... Ano bang mali ang nagawa ko bakit ako nasaktan nang ganito? May kasalanan ba akong nagawa kaya nangyari ito sa buhay ko? Hindi naman ako nagkulang hindi ba? Binigay ko naman sa kanya ang lahat nang pagmamahal ko 'di ba? Saan ba ako nagkamali? Saan ba ako nagkulang? Bakit kailangan ko pang iwan? Bakit iniwan ako ng lalaking siyang pinagkukunan ko ng lakas.

Bakit parang pakiraamdam ko may mali sa ginawa ko? Bakit parang nasaktan siya sa mga sinabi ko? Eh, diba meron naman na siyang iba? Bakit ba parang ako pa yung may maling nagawa sa aming dalawa? Bakit parang dismayado siya sa sagot ko? Ano ba kasing gusto niyang sabihin ko? na hindi, dahil siya ang gusto ko? Para ano? Para magmukhang desperada sa kaniya?

pero sumusubra na! "May kasalanan ka rin Hendrix kung bakit nasaktan si Chloe!.." "may kasalanan ka rin pero bakit hanggang Ngayon ako lang yung patuloy na nasasaktan...tayong dalawa ang may kasalanan kung bakit nasaktan si Chloe..dahil parehas nating ginawa ang bagay na yon..pero bakit ako lang yong nag sa-suffer sa kasalanang tayong dalawa ang may gawa!?"