Novel & Cerita Poem About Student Life

"Tsk! We can make fun naman with her mamaya, right? Wala naman tayong other job e." Nagsimula nang magsunod-sunod ang pagtibok ng puso ko. Anong pinagsasasabi nila? May balak ba silang gawing masama sa 'kin? Never ko pang na-experience sa buong buhay ko ang mabugbog ng estudyante o kaklase. At ayokong maranasan 'yon. Hindi ko pa rin sila iniimikan o tinitignan. Nagulat pa akong bigla nang may humawak sa kamay ko at iniharap sa kanila ang palad ko.

She grinned. “College life is fun, Courtney…” I said, and I mean it. I recall those days I entered college to meet Ice. Iyon lang ang time na naging estudyante ako. Nakakatawa na hindi ako nagdaan sa elementarya at sekondarya pero nakapag-experience ako maging college student. Perks of being raised in Incognito. Marami kaming alam at kahit hindi kami nag-aral kung saang school ay may diploma kami at school records na kayang ipresenta any time.

Kahit sa uwian, malayo na ako sa eskuwelahan. Maraming mga estyudante ang nagtatawanan, at alam ko na ito'y patungkol sa'kin. Hindi na ako nagsasayang ng panahon sa kanila, sapagkat sanay na ako, sa araw-araw ba naman na ganito. Sa 'di inaasahan, dumilim ang kalangitan, at papapatak na ang mapaminsalang patak ng ulan. Dali-dali kong kinuha ang aking payong, ngunit sa masamang pagkakataon, ito'y 'di ko makita.

"Your parents are right. Your cheeks are really red. Are you okay?" Wala sa sarili kong inangat ang tingin sa kanya, na sana pala ay hindi ko ginawa. Our eyes will never get tired of meeting first, I see. Well, it's his eyes' fault. It's like a magnet hypnotizing everything, inclucing that thing inside my chest, and will wrecked them in any way possible. Just like what my heart is feeling right now. Tinuon ko ang tingin sa malaking university na halos nasa tapat lang namin. Mula dito ay ramdam ko ang ingay ng mga estudyante sa loob. I bet their exams are now over. They can finally rest after this day.

Pamilya nila, Tanging si ama lang Ang pamilya ko, Hindi Ang pamilya nya. College life started as what I expected it would be, it's pissing me and bothering. I hate bullies, also those bitches, feeling queens but looks like witches. Nakakainis lang talaga, well, I'm always pissed off kahit sa maliliit na bagay but I don't belong here, I don't belong in schools or what so ever that is connected to the society. Nagsimula Ang klase at Ang tanging ginawa ko ay manahinik at hindi nakinig, all that is discussed here... Lahat ay Alam ko na, napag aralan ko na, so what's the use of being here‽

Agad naman ding nagshare yung katabi niya hanggang sa nagtuloy tuloy na yung pasahan ng mic. Hindi mo lang talaga ineexpect na yung mga taong nakikita mong masigla and all smile sa loob ng campus sila pa yung maraming dinadala. Sinong mag aakala na yung iba may anxiety, may depression, may financial problem, may family problem pero pilit parin lumalaban sa buhay. All of us have to fight our own battles and overcome everything after all.

Nakasimangot siyang tiningnan ako. "Sorry." Sambit ko at sinundan ko siya ng tingin. Kabadong kabado ako habang nanatili din ang kanyang titig sa repleksyon ng kanyang salamin. Shit! Akala ko si Labce. Umupo ako sa isang bench at huminga ng malalim para mapakalma ang sarili. Iginala ko ang paningin ko sa malaking unibersidad na ito. Punong puno iyon ng mga kaka graduate lang ng highschool na mga bata at grupo grupo sila kung makapag lakad. Lumunok ako at nainggit sa mga buhay nilang walang problema. Siguro ay ang mga magulang pa nila ang nag tu-tuition sa kanila at hindi sila namomroblema sa pamasahe.

Yung isa nga'y parang ambassadress pa ng Louis Vuitton. Hindi ko talaga mapigilang mamangha at mainggit sa mga estudyante dito araw-araw. Isipin mo 'yon, they are living their best life habang ako, mas mahirap pa sa daga at kailangan kumayod nang kumayod habang nag aaral para may pang tustos sa pang araw-araw dahil kung hindi ay mamamatay kaming mulat sa gutom.

I said in my cold voice and started to walk away. Ganito lagi ang takbo ng buhay ko. Bully and then walk away. Walang pakialam ang estudyante sa grade ngayon. Basta makatapos ang priority on their f-cking low grades. Anak mayaman sila kumbaga. "They had all of the luck in their lives but they were not using it for the right one, unless using it to the worst." My life was simple, until it became worse because of him. I lost everything I've dream of because of stupid decisions that I've been made. Kulang na lang maging manhid ako. Nakakasawa din naman umiyak ng umiyak.