Novel & Cerita Poem About Student Life

Hindi natitinag ang aming atraksyon, kahit na may mga bahagyang selos, pagkakamali kay Alphonso, at hindi pagkakaunawaan. May kakaiba sa pagiging isang estudyante sa kolehiyo, ang mabuhay sa labas ng kampus, kasama ang mga bagong kaibigan, at ang paggawa ng apat na taon na iyon na isa sa mga pinakamagandang alaala na mararanasan ng isang tao.

napasinghap ang mga kasama ko habang ako ay napangisi sa aking isipan. “I’m joking! Hahaha kayo talaga, enjoyin niyo lang ang college life dahil hindi habang buhay ay mag-aaral kayo. Wala pa kayo sa totoong mundo.” Ngumiti ako dahil doon. Sapat na saakin ang narinig ko. “Tama ka nga Mr.Chan. Lahat kaming nandito at na-pepressure dahil sa Thesis na ito. Kapag nagkamali kayo ay maaaring i-revised ang isang buong chapter kaya pasensya na po sa aking tanong.” Sumang ayon ang mga kasama ko dahil doon. “It’s okay, miss. Kung wala na kayong tanong ay maaari na kayong lumabas.”

Pero nang tumuntong na siya sa high school ay doon na niya tuluyang natutuhan na ang buhay ay hindi lang puro tawa, puro laro, at puro kain lang ng tig-pisong chichirya. When I was a kid, I'd love to dance under the rain. Now that life brings rain-like problems I don't already know how to deal with them. It's true, indeed, that growing up is both a gift and a curse, depends on how I see it. "Parang kahapon lang ang lahat, 'no?" She flashed a smile. "Noong bata tayo, tuwang-tuwa na tayo sa simpleng lollipop. Kapag nakakapulot tayo ng salapi, halos maglulundag na tayo sa saya. Parang nakakaawa, 'di ba? Pero isipin mo. We never experienced being rushed in a hospital or taking expensive medicine

huling sinabi ni Yuie saka ito tumayo at iniwan ako. Parang sasabog na talaga ang utak ko sa mga nalaman ko ngayon. Hindi na talaga ako pinatatahimik ng mga walang katotohanang chismis. I just want a normal life of being a high school student pero palagi nalang akong nasa spotlight ng chismis at usap-usapan dito sa school at sa kabilang schools. Hays, ano nang gagawin ko nito? YUIE'S POV

Ang balita pa ay nag-drop out na raw ito at sa ibang bansa na mag-aaral. Pasado alas-sais nan ang gabi nang tuluyang natahimik ang buhay niya. Mabagal ang kanyang mga hakbang habang naglalakad sa gilid ng daan; sa labas ng unibersidad. Marami pang mga estudyante na iba-iba ang pinagkakaabalahan. Naghahalakhakan habang kumakain ng street foods, nagke-kwentuhan.

“Ayoko nang bumalik bukas sa school nang wala pa ring pambayad! Nakakahiya! Ayoko nang pagtawanan nila ako!” Tahimik ako sa kabilang linya. Hawak ko lang ang cellphone habang dahan-dahang nanlalamig ang kamay ko. Naramdaman ko na lang ang pagpatak ng luha ko sa tuhod ko. Bakit nga ba kasi mahirap kami? Tumigil ako ng pag aaral para sa kanila pero parang wala pa ring usad ang buhay. Wala pa ring naiipon at wala pa ring kahit kakarampot na pag asensi ng buhay.

Minsan kapag tinatamad kami maglaro, nag-vivideoke lang kami, kukuha kami ng isang room then don kami magkakantahan. Actually, napaka simple lang ng college life namin, hindi naging magarbo katulad ng iba na sa mga mamahaling cafe kung tatambay o didiretso sa mga resthouse nila, mag babar etc. kasi mas pinili naming maging simpleng tao, kahit na nakaka-angat-angat sa buhay. Mas masaya kaya ‘yun. Napangiti ako. “Pwede?”

“Then you look away.” Mabilis akong napatingin sa kanya. “Look away?” Tumango siya. “Because the things that happen in my world are not meant for someone like you to understand.” May kung anong kumirot sa dibdib ko. Someone like me. “Anong ibig mong sabihin?” tanong ko. Bahagya siyang tumawa—pero walang saya sa tunog. “You are a college student who wanted a peaceful life.”

Para bang sa isang iglap, binura namin ang isa’t isa sa buhay namin. Mahirap umiwas dahil iisa lang naman ang campus namin ni Seven at parang sinasadya ng tadhana na lagi kaming magkasalubong sa hallway, sa canteen, o kahit sa labas ng classroom. Ewan anong ginagawa n'ya bakit nagagawi pa sa building naming.

Pag aaya naman nito sa akin. Tatanggihan ko pa sana ito kaya lang naisip ko na wala nga pala akong kasama na kakain ngayong lunch. Ayaw ko naman na maki gulo pa sa canteen at pag tinginan ng mga student doon na akala mo ay isa akong artista na minsan pini picturan pa ako nakakailang kaya ang ganun.