Novel & Cerita Queendom #ซ่อนใจไว้ที่เธอ

ในจังหวะเจียนอยู่เจียนไปของพลอย โดมรีบก้มลงไปกอดเธอมิดทั้งตัวแล้วแนบหน้าเข้าไปที่แก้มเธอในฝั่งที่เจ้าอาร์มมองไม่เห็น แล้วกระซิบใส่หูเบาๆ "คราวหน้าโดมจะใช้ควxสดๆ เยดพลอยแล้วแตกในให้ได้ น้ำควxร้อนๆ ของโดมจะเอาให้ท่วมxีพลอยเลยได้ยินไหม"

“You know I want you (ต้องการเธอแค่ไหน) It's not a secret I try to hide (เธอเองคงรู้และเข้าใจกว่าใคร) I know you want me (และเธอต้องการฉัน) So don't keep saying our hands are tied (แต่ใยพร่ำพูดว่าเป็นไปไม่ได้)

พูดจบก็คว้าสมุดจิ๋วมาปาใส่หน้าเธอ “พี่ธัช!!” หญิงสาวเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง เมื่อจำได้ว่าสมุดเล่มนั้นเป็นของเธอ และได้บันทึกความในใจทุกอย่างไว้ในนั้น เธอตั้งใจจะเก็บทุกอย่างไว้ที่สมุด แต่บัดนี้ความลับได้ถูกเปิดเผย โดยคนที่เธอรู้สึกทั้งรักและผูกพันธ์ไปแล้ว

เธอเบือนหน้าหนีอย่างเขินอาย ใครจะคาดคิดการพูดด้วยเสียงหวาน ๆ กับสรรพนามไม่เหมือนเดิมทำให้เขามีอารมณ์ ความจริงเธอแค่อยากอ้อนเท่านั้น หญิงสาวตั้งท่าจะลุกขึ้นพรวดจากอ่าง คิลเลียนไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้น เขารั้งเธอไว้จากนั้นมอบบทรักสุดสยิวให้เธออีกครั้งอย่างไม่เบื่อหน่าย

นี้อย่างรวดเร็ว “ฟู่...ทำไมฉันใจลอยแบบนี้นะ” หญิงสาวขับรถมาจอดข้างๆ ‘ร้านดอกไม้ My Queen’ ร้านที่เธอรักและตั้งใจสร้างมันขึ้นมาเพราะความรัก แต่พักหลังๆ มานี้ไม่ค่อยได้มาตรวจร้าน เนื่องจากต้องไปทำงานที่บริษัทของพ่อ บริษัทยาที่ใหญ่ที่สุด เนื่องจากน้องชายอย่าง ‘คิงส์ตัน โอเวนตัน’ ไม่สามารถทำงานอย่างเต็มที่ เพราะเศร้าเสียใจที่ต้องสูญเสียคนรักไป ซึ่งเธอไม่สามารถทนเห็นน้องชายต้องทำงานในสภาวะจิตใจที่ไม่เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ได้

“อื้ม ทำไมเหรอ” “ก็ไม่ทำไมหรอก เขาลือกันให้ทั่วว่าเธอหลงเด็กหัวปักหัวปำถึงขั้นกอดโชว์ไม่แคร์สื่อ ใครมาดึงออกก็ร้องจะเป็นจะตาย สรุปน้องหรือผัว เอาให้ชัดๆ”

ฉันตอบด้วยท่าทางเขินอาย แล้วรีบเบือนหน้าหลบหนีสายตาคู่คมที่จับจ้องมาที่ฉัน ราวกับกระหายจนแทบจะฉีกร่างกายฉันเป็นพันๆ ชิ้น “เธอว่าไงนะ?” จอมพล เอ่ยเสียงแผ่วเบา มองเด็กสาวอายุน้อยที่กำลังนอนแผ่ราบใต้ร่างเขา

ลบเถอะ ปลายยิ้มหวานแล้วขยับปากแบบไม่มีเสียง ไม่มีวัน เมษาที่อยู่ข้าง ๆ กระซิบ “ฉันขอไฟล์ด้วยนะคะ จะเก็บไว้ในโฟลเดอร์ชื่อ อำนาจของความรักและชุดไดโนเสาร์” ปลายหัวเราะจนไหล่สั่น “คุณอย่าเอาไปปล่อยนะคะ เดี๋ยวหุ้นโรงแรมตก”

"พี่ควรถามนายมากกว่าไหมว่ากำลังทำอะไร" "เขาทำอะไรเธอไหม" เสน่หาตอบโดยการส่ายหน้าแต่แววตาเธอซ่อนมันไม่ได้ เพราะเธอกำลังตกใจ "เสน่หาเป็นผู้หญิงของผม"

“เอาไว้วันอื่นแล้วกัน วันนี้แนนจะไปกับคุณดอม” “ไม่ให้ไป” “เอ๊ะ? อะไรเนี่ย?” “ที่เดียวที่เธอจะไปได้.. คือห้องฉัน” “…..” ดอมนิ่ง ก่อนจะก้มลงมองมือหนาที่จับแขนของคะแนนเอาไว้ เขายังคงมีรอยยิ้มให้คะแนนเสมอ แม้จะไม่มีให้กับคนข้างๆก็ตาม