Salubong Ang Kilay 소설 & 이야기

Seryosong-seryoso ito habang magkasalubong ang mga kilay nito. Sa totoo lang napakagwapo ng lalaking ‘to. Matangos na ilong, mahahaba ang pilik mata, makapal ang kilay may mapupulang labi, dagdag mo na rin ang hazel eyes niya na sobrang napakaganda, at higit sa lahat ang matipuno niyang katawan. Dahil sa suot niyang polo blouse bumabakat ang mga muscles nito sa braso.

matipid nitong sagot at nagawa pa siyang ngisian at taasan ng isang kilay. “Lumalabas na naman pagkabakla mo,” natatawang komento ni Elyana. Mabilis namang ibinaba ni Felipe ang kilay at pagkuwa’y umubo at itinuwid ang likod na animo’y sundalo na nagbibigay pugay sa mas mataas sa kaniya ng ranggo.

Bakas sa mukha nito ang labis na pag-aalala, magkasalubong ang dalawa nitong kilay at hindi nito inaalis ang pagtitig sa 'kin. Napahawak ako sa 'king dibdib at ramdam na ramdam ko ang sobrang pagkabog nito, parang may milyon-milyong tambol ang sabay-sabay na tumutugtog, nakakahilo at nakakapanghina.

Hilaw siyang natawa dahil salubong na salubong na talaga ang kilay ko. “Matagal ko na kayong pinagmamasdan, isang buwan mo pa lang sa Baler.” Hindi ako umimik dahil gusto kong marinig ang mga sasabihin niya.

Nilamon ito ng liwanag, at ang bangkay lamang ang naiwan. 🔥 Ang Paglakas ng Soul Fire Pagkatapos kainin ang nilalang, ang liwanag ay kumislap, at ang soul fire sa loob nito ay lumakas. Mula sa halos wala— unti-unti itong nagiging buhay muli. Sa sandaling iyon— nagising si Juan. Mas tama sabihin: ang kaluluwa niya ang nagising. Pagmulat niya, wala siyang kamalayan, wala siyang anyo— isa lamang siyang munting soul fire, at mula sa kaibuturan nito ay may matinding lamig na kumakain sa kanya.

AYA’S POV Maulan ang umaga dito sa Laguna. Hindi ito 'yung bagyong nakakatakot, kundi 'yung klase ng ulan na masarap lang humigop ng mainit na sabaw habang nakikinig sa patak sa bubong. Pero para sa amin ni Lucius, ang ulan na ito ang hudyat na dapat na naming gamitin ang susing nahanap namin kagabi.

Ang hangin ay humihip nang mahinahon, at ang mga ilaw mula sa malayo ay tila mga bituin na bumaba sa ibabaw ng dagat. “Tingnan mo,” sabi ni Kael habang nakatingin sa malawak na karagatan, “ang liwanag na dala natin ay hindi nabawasan kahit na ibinahagi natin ito sa iba. Sa halip, lalo itong lumawak at dumami. Tulad ng apoy—kapag sinindihan mo ang ibang sulo, hindi nababawasan ang liwanag ng orihinal na apoy, kundi nagiging mas maliwanag ang buong paligid.”

" yamot kong wika dito Napansin kong kaagad din namang nagsalubong ang kilay nito. HIndi yata masaya sa sinabi ko eh. Well, sino nga ba naman ang matutuwa kung palagi kang nasisisi diba? Eh tumulong na nga daw eh at naapreciated ko naman iyun pero, muntik nang naging kapalit ang puri ko.

Sabay silang dalawa na bumaling sa akin kaya bahagya ko lamang silang pinagtaasan ng kilay. What? Banayad na lamang na umiling si Lolo sa akin bago kumalas sa titig. Kahit hindi makita sa mukha niya, klarong-klaro pa rin ang ngisi ng kaniyang mga mata. Tss!

Awtomatiko niyang sumbat na kinasalpok ng kilay ko. "It's called a blessing! Tsaka kasalanan mo rin kasi ang dami mong bala no'ng araw,"naiinip kong tugon. "F*ck! Pinanganak ka sigurong malusog kaya isahan mo silang dinala,"hirit niya. "Pwede bang tumahimik ka? Tanggapin mo na lang saka maging masaya sa piling ng tatlo!" "Ha! Maging masaya sa piling ng tatlo? Sino'ng niloloko mo? Tatlo lang ba o baka kasali ka do'n?"