Short Story In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

- - - - - - - - - - - *********** Rowy "Hoy!" Tinapik siya sa balikat ng kanyang kanyang kaibigan na si TASIA MILANDRO na kagaya niya at kinse-anyos pa lamang. Umupo ito sakanyang tabi. "Ano ka ba tasia! Kita mo ng nag-iisip ang tao eh." " Eh? Inutil. Anong iniisip mo? " Sabi nito, sanay na siya sa mga pinagsasabi nito.

Karamihan sa kanila ay nakatingin sa akin ng seryoso, ang iba ay namumula ang mga mata dahil sa kakaiyak. "Di ko inakalang may tao palang magmahahal sa akin katulad ng pagmamahal ng mga magulang ko. Di ko inexpect na may tao pa palang tatanggap sa'kin despite of how I look. May naging kaibigan ako. Kahit nag iisa lang siya ay masaya na ako. Never ko pang na experience ay makipagtawana sa isang kaibigan, not until kinausap ako ni Nica sa canteen habang kumakain mag-isa sa paboritong pwesto ko sa canteen. Di ko pa nararanasang magka boyfriend noon, not until nabangga ko sa hallway ang nag iisang lalaking di ko aakalaing mapapansin ako dahil sa sobrang taas nito at masyadong imposibleng maging

"Hindi maganda na sinasarili ang problema. Mabigat iyon sa dibdib. Teka, mayroon ba kayong hindi pagkakaunawaan ni Mr. Villareal?" Mabilis siyang umiling. "Hindi po, Auntie. Wala po." "Kung gano'n ay ano? Hindi ba maganda ang pakiramdam mo? Nahihilo ka ba? Nasusuka? Para bang hinahalukay ang sikmura mo?" Bahagya siyang natawa. "Exaggerated ka, Auntie. Wala pong gano'n." Bakit naman siya mahihilo o masusuka?

Sabi na lamang ni Kuya Andrew bago umalis sa pwesto niya na malapit sa'kin. "Halika na mahal na prinsesa, tayo'y kakain na ng tanghalian." Pangangasar sa'kin ni Kuya Andrei kaya nginusuan ko siya. Nag-stop over pala kami para kumain ng tanghalian. Hindi ko na rin alam kung anong lugar na ba ito. Ang iba kong pinsan ay bumaba na pala at si Kuya Andrei naman ay hinihintay ako.

Isang malaking kasinungalingan, mali man ngunit kailangan kong gawin iyon. Nasa dugo ang pagiging isang manggagaway at hinding hindi ito basta dumarating sa isang tao. Isa itong sumpa, isang sumpa ng mga bituin, at ang tanging nagkakaroon lamang nito ay ang nag-iisang tribo sa isang isla kung saan pinaniniwalaang lumitaw pagkatapos ng isang malakas na lindol. Ang islang ipinangalan ng mga Kastila na "Isla del Fuego" o Umaapoy na Isla sa kadahilanang pagkarating nila roon ay napapalibutan ng apoy ang buong isla ngunit hindi lamang ito isang karaniwang pagpapaapoy lamang kundi ang mga nakita ng mga Kastila noon ay isang pamamaraang ritwal ng mga manggagaway.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Warning 🔞 Ivy Mataman lang akong nakikinig sa kwento ni Mayor Rodolfo tungkol sa kanila ni mama. Kung paano sila nagkakilala sa Manila at kung paano nagsimula ang pagiibigan nila. Kinuwento din nya kung bakit sila nagkahiwalay ni mama, dahil sa ama nya na lolo ko. Kaya din siguro hindi man lang magawang banggitin sa akin ni mama ang pangalan nya dahil sa hinanakit nito sa kanya. Hindi ko maiwasang maluha sa kwento nya tungkol kay mama dahil sobrang miss ko na si mama at marinig sa ibang tao na kinukwento sya ay talaga nga namang nakakamiss.

Hindi ko maisip ngunit masaya sa pakiramdam, dahil na rin sa mga kwento ng anak ko nalalaman ko kung gaano kabuting ama si Tucker. "I'm going to sleep para po makalabas na ako rito and we will play, we will go to Manila Zoo!" Ngumiti ako sa kanya, hinawakan ang ulo at ginulo ang buhok. "You should, little guy. Dito lang ako kung mayroon kang kailangan." Tumango siya sa akin at ngumiti hanggang sa ipinikit na ang mata na may ngiti pa rin sa kanyang labi, napailing na lang ako. He is so cute.

ani ko "Imposible naman 'yon, sanggang dikit kayong dalawa simula pa lang noon kaya malabong mangyari 'yang iniisip mo." Bigla akong napaisip sa sinabi ng kaibigan ko dahil may punto siya, alam kung hindi gagawin ni kuya ang maglihim sa akin, malaki ang tiwala ko sa kanya at isa pa alam kung hindi siya gagawa ng bagay na ikakapamahak niya.

Maybe siya lang. Napaatras si Kent sa sinabi niya. Pero ‘yong paatras na ginawa nito ay papasok naman sa kwarto niya. Hindi niya mapigilang mapangisi sa reaction nito dahil sa kaloob-looban niya, alam niyang hindi nito inaasahan ang sinabi niya. Pati nga siya ay hindi niya inaasahan, paano na lang si Kent na ang buong pagkakakilala nito sa kaniya ay mahinhin, mabait, mala Maria Clara. Pero isa pala siyang Maria Clarita, another version of Maria Clara. Kasi hindi naman si Jose Rizal ang nagsulat sa kaniya. She’s writing her own version.