Simple Tagalog Poem About Life 소설 & 이야기

Hinawakan ang magkabila ko na pisngi at huminga ng malalim. "When everything is okay, we will settle and live a simple life. Walang stress at tayong dalawa lang na masaya at walang problema na iisipin," he said and kiss my nose. "I love you too, you are my strength, my life and my everything." He kissed my forehead and look at my eyes.

Thalia’s Point of view “Sadyang ang buhay ay kay hirap unawain Walang hanggang kasiyahan Kaakibat ay kalungkutan Pangakong binitiwan Katumbas ay pag-asa Ngunit matamis na salita nagdulot ng matinding kapighatian Bakit kailangan na ako’y paasahin Kung iyong salita ay di kayang panindigan?”

Kaya alam niyang hindi niya kakayaning pang mabuhay kapag nawala ito. “Dito, tahimik, malayo sa magulo at maingay na lungsod. Dito, simple lang ang magiging buhay natin. Tayong dalawa lang,” tila nangangarap na wika nito. “Do you always want that kind of life? Iyong simple lang?”

galit kong tanong. “I thought I loved him. But I was wrong.” simple at buo niyang sabi. “Ganun lang? Kapag may problema, hanap agad ng iba? Hindi ba dapat inaayos muna? Ganyan ba dapat ang mag-asawa?” Natawa siya, pagak at mapait. “Life isn’t a fairytale, Isa. You’re young. Hindi mo pa alam kung gaano kakomplikado ang buhay. Wala ka pang experience kaya hindi mo ako maiintindihan”

Tumingala ako at hinayaan na pumatak ang luha ko at gumapang pababa sa muka ko. "Kung walang mang-yayare, wala na din patutunguhan ang buhay ko," bulong ko at inangat ang palad ko. Umaasa ako araw-araw, magiging maayos ang lahat. Hindi ako pwedeng mabuwag sa simpleng salita na sasabihin nya. A true love will remain true and pure within the heart. Kung makalimot man ang isipan, ang puso ay hinding hindi makakalimot.

Hindi puwedeng mangyari ‘to. As the music played, more people came out from behind the trees and stalls – some carrying candles, some holding signs with messages written in Tagalog: “Yna, mahal ka kita!”, “Ikaw lang ang para sa akin! Tanggapin mo pa ba ako sa buhay mo?!” Yna felt her legs getting weak, tears streaming down her face as she realized what was happening.

Cause today,you walked out of my life (stay with me or watch me bleed) Cause today, your words felt like a knife (I need you just to breathe) I'm not living this life. Tumayo na ako mula sa pagkakaupo ko sa kalsada. Dapat masaya ka ngayon Mesaiyah kasi nakita mo siya, hindi ka dapat umiiyak. Dapat masaya ka dahil andito siya, andito siya, andito siya. Baka hindi niya lang ako nakilala dahil ngayon nalang ulit kami nagkita. Tama. Baka bukas o sa isang bukas, kilala na niya ako.

Sana tangayin na lamang ng hangin ang aking sakit na nararamdaman. Oh how I wish to live a simple life. Dapat pala nangarap na lang akong maging magsasaka. Ang saya siguro mamuhay ng simple. Tamang tanim lang tapos aanihin. Sa mundo ngayon, napakaraming komplikasyon. Sa sobrang bilis ng pagtakbo ng oras, tipong hindi ka na makahinga, hindi mo na mamamalayan na matanda ka na pala. That's reality. We can't predict how long we're going to live.

Hindi ko alam kung saan ako dinadala ng tadhanang ito, pero isang bagay ang sigurado ko—simula nang makilala ko si Crisanto hindi na muling magiging simple ang buhay ko. Hindi pa rin ako sanay sa lugar na ito. Sa bawat ilaw na kumikislap at bawat yabag ng mga taong dumadaan, pakiramdam ko ay lalo akong naliligaw. Masyadong magarbo, masyadong tahimik, at masyadong mapanganib para sa isang tulad ko. Hindi ito ang mundong kinalakihan ko. Sanay ako sa simpleng buhay—sa maliit naming bahay, sa ingay ng kalsada, at sa hirap ng araw-araw. Pero dito, ibang klase ang takbo ng buhay. Bawat sulok ay may lihim, at bawat tao ay tila may tinatagong panganib. At habang tumatagal ako rito, mas lalo kong nar