Strife Novels & Stories

Ang kanyang calm na pagtutol sa bawat claim ko sa kanya—parang laging may back-up strategy. At ngayon, sa last will, ramdam ko ang kabuuan ng intensity: hindi lang basta shares ang laro, kundi ang puso, pride, at legacy. Biglang lumingon ako sa study window, nakita ko si Stefanie papasok—may hawak na binder, nakatingin sa akin. Parang isang challenge ang ngiti niya. “Sir, handa na po ako,” sabi niya. Huminga ako nang malalim. Alam kong magsisimula na ang official confrontation, hindi lang sa will, kundi sa pagitan namin—isang labanan ng pride, strategy, at hindi maipaliwanag na attraction.

Agad ko siyang sinampal nang maibaba niya ako. "Asshole!" Sigaw ko sa kaniya. Napalabi siya at napahawak sa kaniyang pisngi kung saan ko siya sinampal. Tumingin siya sakin. Umatras ako at napalunok. I didn't mean to hurt him physically. It was just out of impulse. Marahan siyang naglakad palapit sakin kaya napaatras ako hanggang sa napaupo ako sa kama dahil sa pag-atras ko. Napatingala ako at nakitang nakadungaw sakin si Storm. Hindi ko alam kung anong tumatakbo sa utak niya but he look pissed. Nagpakawala siya ng buntong hininga at dahan-dahan na umupo para magpantay kami. Magkapantay na kami at nakatitig lang sa isa't-isa.

na maagap na humawak sa kapatid, baka pinagulong-gulong na rin ito ng alon. The storm rages on and every moment becomes a battle of survival as they all cling desperately on the railing. Amidst the deafening roar of crashing waves and the relentless howl of the wind, she saw Mark and Marlyn screaming at each other, na parang nagtatalo pero wala siyang marinig sa mga sinasabi ng mga ito. And then Mark moved towards her, taking quick but careful steps while keeping his grip on the railings.

“Huwag kang mahiyang humingi ng tulong kapag kailangan mo,okay? Sabihan or tawagin mo ko agad kapag may nangulit pa ulit sayo dito sa club. Blah.. Blah.. Blah Maraming sinabi si Vilma na hindi ko na masyadong maintindihan pa dahil sa nangyari kanina. I was exhausted at hindi na halos magfunction ang utak ko. Tango lang ako ng tango sa mga sinasabi at pinapayo niya sa akin. Nakauwi ako ng ligtas at pugtong-pugto ang mga mata. Tulog na rin si Lyka dahil madaling araw na, mabuti na rin iyon para hindi na siya mag-usisa pa kong ano ang nangyari sa akin. Dumiretso ako sa kwarto at sumubsob sa unan saka sumigaw ng hinanakit ko. Buong laks kong binuhos doon ang frustration ko sa buhay. Araw-araw na

Nasa gilid naman ang mga nanonood. Isang malakas na pag-atake ang ginawa ng karibal ni Claude laban sa kanya. Napa-atras si Claude at umiling-iling. Napangisi naman ang karibal ni Claude, dahil napuruhan niya ito. Ngunit ang hindi napaghandaan ng karibal ni Claude ay ang mabilis nitong pag-atake. Halos hindi magkamayaw sa pagsalag ng bawat atake ni Claude gamit ang hawak na fencing laban sa kalaban nito. Hanggang sa mapa-upo ang kalaban ni Claude sa sahig at hindi man lang nakagalaw, dahil sa bilis ng pangyayari. Itinutok ni Claude ang fencing na hawak nito sa karibal nito.

Ilang beses nang naudlot ang pagpapakamatay niya ng dahil sa bansot na gwardiyang iyon. '𝘐𝘱𝘶𝘱𝘶𝘴𝘵𝘢 𝘬𝘰 𝘢𝘯𝘨 𝘣𝘶𝘩𝘢𝘺 𝘬𝘰 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘯𝘢𝘯𝘢𝘮𝘢𝘯 '𝘺𝘢𝘯 𝘮𝘢𝘵𝘶𝘵𝘶𝘭𝘰𝘺' natatawang bulong ni Obet sa kanyang sarili habang tinatanaw ang ang amo na ngayon ay nakapikit at dahan-dahang humahakbang sa bukana ng rooftop at sa tuwing iaapak nito ang paa ay bubuksan din ang mga mata bago muling uurong dahil takot ito sa matataas na lugar.

Hindi naman ako nakasagot dahil sa tanong ni Marcus dahil kahit ako ay hindi ko alam kung kaya ko bang panindigan ang lahat ng sinabi ko kay Ethan. "You know what Agatha pagdating sa love kahit gaano pa tayo ka katalino ay nagiging bobo tayo. Mahirap maging kalaban ang puso at isip lalo na kung hindi ito nagkakasundo. Masyado kang naging mabilis sa pagdedesisyon ng hindi man lang pinag isipan ng mabuti. Tapos ngayon ay nasasaktan ka? Alam mo lahat tayo may kakayahan na manakit ng iba pero nasa atin 'yon kung sadya ba o hindi. Mahirap kalaban ang mga salita, kasi kapag nakapagbitaw ka na ng hindi maganda tungkol sa isang tao o nagawa mo na siyang saktan sa pamamagitan ng salita ay hindi na ma

Makalipas ang kalahating oras naramdaman ko na ang normal nang tibok ng puso ko. Bumukas ang pinto at napasinghap sa pamilyar na amoy. "I will go out." Natulala si Rafael ng makita ang dami ng pagkain sa mesa. "Ano yan?" Umiling siya. "Nagutom ka sa cat fight niyo ni Monica? I want to remind you, Diane. I want revenge not a slave." Hindi ako makakilos sa sinabi niya hanggang tumalikod siya. What is he trying to point out?

Ang bawat strike ay countered, bawat movement ay anticipated. Ngunit sa kalagitnaan ng clash, naramdaman nila ang isang bagong variable—isang unknown factor na hindi pa nila nasubukan. Ang laban ay nagiging mas mapanganib, at ang duo ay kailangang mag-adjust nang mabilis. “Adapt. Always adapt,” sabi ni Lena, “And never lose focus… no matter what.” “Yes… together,” sagot ni Adrian, “And no matter how strong they are, nothing can break us.”

Hindi ko alam kung ilang oras akong nanatili sa kinaroroonan ko habang umiiyak. Isang linggo na ang lumipas nang mangyari ang sa pagitan namin ni Aiden at Dane, pero hindi ko pa din ito nakakausap. Sinubukan ko siyang tawagan pero ni isa ay wala siyang sinasagot, nagpunta din ako sa opisina, sa bahay, at sa condo nito pero hindi ko siya naabutan. Hanggang sa isang beses ay nakita ko ito sa mall na may kasamang babae, doon nagsimula na para akong stalker dahil araw araw ko ginagawa ang pagsunod sa kanya kahit na nadudurog ang puso ko dahil madalas itong may kasamang iba’t ibang babae. Natatakot akong komprontahin si Aiden dahil baka mas lalo lang akong masaktan kapag pinagtabuyan niya ako, ay