Subtrama Romántica Novels & Stories

ภาพฉายมาที่เมืองใหญ่ที่มีตึกระฟ้าจำนวนมากตั้งเบียดเสียดกันอย่างหนาแน่น แสงนีออนบาดตา เสียงแตรดังระงม กลิ่นดินปืนคละคลุ้งในอากาศเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศ เห็นเงาสะท้อนของตนเองในกระจก เป็นหญิงสาวในชุดดำขลับ เรือนผมสั้นกุด ดวงตาเย็นชาเฉียบคม ในมือถือปืนเก็บเสียงกระบอกยาว นักฆ่ามือหนึ่งโค้ดเนมไคเมร่า ก่อนที่ภาพจะฉายมาอีกที่หนึ่ง เรือนไม้โบราณที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาจางๆ สัมผัสอ่อนโยนของฝ่ามืออบอุ่นที่ลูบศีรษะ รอยยิ้มของสตรีงดงามผู้หนึ่งที่เรียกว่าท่านแม่ แต่แล้วรอยยิ้มนั้นก็เริ่มซีดจางลง กลายเป็นเสียงไอและใบหน้าที่ซูบตอบ ความทรงจำถัดมาคือความหิวโหยที่กัดกินลำไส้ ไอเย็นของพื้นไม้ที่นอนทับ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเหล่าพี่น้องและบ่าวไพร่ที่ตราหน้าว่าปัญญาอ่อน ทุกภาพล้วนพร่าเลือนและชุ่มโชกไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจ “ความตายไม่ใช่จุดสิ้นสุดหรอกเหรอ?” ภาพความทรงจำทั้งสองสายวิ่งเข้ามาปะทะกันอย่างรุนแรง เสียงระเบิดที่ปลิดชีวิตในโลกอนาคตดังประสานกับเสียงฟ้าร้องคำรามในอีกภพหนึ่ง แสงไฟจากปากกระบอกปืนสาดส่องทับซ้อนกับแสงตะเกียงน้ำมันที่ริบหรี่ ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศหักหลังในชาติก่อน ผสมปนเปกับความรวดร้าวจากการถูกทอดทิ้งในชาตินี้

แพทย์สาวยอดนักฆ่าผู้เย็นชาและเลือดเย็นทะลุมิติมาอยู่ในร่างสตรีผู้อ่อนแอถูกทอดทิ้ง นางเลี้ยงลูกน้อยเพียงลำพังอย่างยากลำบาก แต่ด้วยวิชาชีพติดตัวมาตั้งแต่ชาติก่อนทำให้นางมองเห็นทางรอดให้ตนเองและลูก ขณะเดียวกันนางก็เลือกกลับเข้าใกล้เป้าหมายด้วยการเปิดโรงหมอ จงใจสร้างชื่อเสียงเพื่อรอการสะสางบางอย่าง แต่เขานี่สิกลับวนเวียนเข้ามาในชีวิตแล้วยังตามง้อนางไม่ลดละ แต่เสี่ยวไป๋ เด็กชายตัวแสบมีหรือจะยอมรับบิดาที่ไม่รู้จักง่าย ๆ   

พีระดาตื่นขึ้นมาในร่างของนายร้ายที่ต้องตายตั้งแตเริ่มต้นเอาละในเมื่อเจ้าของร่างเดิมตามไปตามเนื้อเรื่องต่อจากนี้ฉันจะพลิกชะตาของนางร้ายคนนี้เองและจะเอาคืนทุกคนที่ทำร้ายเธอทุกคนในความทรงจำเลวร้ายนี้

ท่านเจ้าคุณแม่ทัพที่ได้รับชัยชนะจากสงคราม ได้รับบำเหน็จเป็นการแต่งงานกับคุณหญิงที่ไร้เดียงสา คืนแรกของการเข้าหอคือบทเริ่มต้นของการเดินทางของท่านเจ้าคุณกับคุณหญิงสู่เส้นทางสวาทที่เผ็ดร้อน หลากหลายรสชาติ จนไม่อาจคาดเดาได้ว่าบทสุดท้ายของความรัก และเรื่องราวบนเตียงของท่านเจ้าคุณจะลงเอยอย่างไร

แค่ตายเพราะความสะเพร่าก็ว่าซวยแล้ว แต่ตื่นขึ้นมาในร่างนางร้ายที่คนทั้งเมืองอยากตบหน้านี่มันเกินไป เมื่อบทนางเอกไม่ใช่ของนาง เช่นนั้นข้าจะเขียนขึ้นมาใหม่แล้วกัน

เมื่อความตายไม่ใช่จุดจบ แต่คือโอกาสให้แก้ไขอดีตที่ผิดพลาด ไป๋หงเหยียนบุตรสาวแม่ทัพใหญ่ ผู้เคยสูญเสียครอบครัวและถูกบีบจนต้องสิ้นใจ ได้ลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้งก่อนเหตุโศกนาฏกรรมเกิดขึ้น นางตั้งใจจะเปลี่ยนชะตาทุกคนที่ตนรักให้ได้ แม้ต้องเผชิญเล่ห์กลของรัชทายาทผู้ทะเยอทะยาน และกุ้ยเฟยผู้ซ่อนปริศนาอันดำมืดไว้ใต้รอยยิ้มอ่อนหวาน ทว่านางไม่ใช่ผู้เดียวที่ย้อนกลับมา อวี้เหวินหลง ซื่อจื่อผู้สุขุมเย็นชา ก็กลับมาพร้อมความทรงจำจากชาติที่แล้วเช่นกัน เขารู้ว่าหากปล่อยให้อดีตซ้ำรอยเดิม แผ่นดินจะล่มสลาย และนาง สตรีผู้ที่เขาแอบมีใจให้จนชั่วชีวิต จะไม่มีวันได้มีชีวิตที่ควรได้ เมื่อทั้งสองต่างมีความลับที่ไม่อาจพูดกัน ต้องร่วมมือปิดบังพยาน ปกป้องแม่ทัพไป๋ ขัดแผนการกบฏ และต่อสู้กับโชคชะตาที่อาจร้ายแรงกว่าอดีต พร้อมทั้งเอาชนะหัวใจของอีกฝ่ายที่เริ่มเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่เข้าใกล้กัน ชาติก่อน เขาเสียนางไป ชาตินี้ แม้ต้องสู้กับทั้งราชสำนัก เขาก็จะไม่ยอมให้นางหลุดมืออีกครั้ง    

เมื่อความรักในชาติก่อนจบลงด้วยความตาย ทั้งนางและเขากลับได้โอกาสหวนคืนสู่อดีตอีกครา...ความรักครั้งนี้ยังจะถูกพรากอีกหรือจะครองคู่อยู่จนผมขาวโพลน

ลิลลี่ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับเสียงระบบกลไกบางอย่างในหัวที่ดังขึ้น [ติ๊ด! ยินดีต้อนรับโฮสต์เข้าสู่ระบบบุปผารัญจวน ภารกิจแรก: ปรนนิบัติท่านแม่ทัพเซียวจวินเหยียนในคืนเข้าหอ รางวัล: 500 แต้มชีวิต หากล้มเหลว: วิญญาณจะสลายไปทันที] "เดี๋ยวนะ... ปรนนิบัติแบบไหน?" เธอพึมพำกับตัวเอง แต่ยังไม่ทันขาดคำ ประตูห้องก็ถูกผลักออกอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำสนิทก้าวเข้ามา กลิ่นอายสังหารและกลิ่นเหล้าแรงๆ แผ่ออกมาจากตัวเขา เซียวจวินเหยียน จ้องมองสตรีบนเตียงด้วยสายตาคมกริบดุจเหยี่ยว เขาคว้าหมับเข้าที่ลำคอระหงของเธอแล้วกดลงกับหมอนนุ่ม "เจ้าคิดว่าการเอาตัวเข้าแลก จะช่วยให้ตระกูลมู่อยู่รอดได้งั้นหรือ?" เสียงทุ้มต่ำพร่ามัวข้างใบหู ทำเอาลิลลี่ในร่างมู่หลานฮวาสั่นสะท้าน [คำเตือน: ค่าความต้องการของเป้าหมายพุ่งสูงขึ้น โฮสต์โปรดเริ่มการเก็บแต้ม ณ บัดนี้] คำเตือน! นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายรักผู้ใหญ่เรท18+

ในวันที่คำพูดของนางเป็นเพียงลมปาก ถูกเขาเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด่าทอสารพัด หยามน้ำใจ และไม่ให้เกียรติ กล่าวหาว่านางเป็นสตรีร่าน ต่ำทรามกล้าสวมหมวกเขียวให้สามีอย่างไร้ยางอาย ทั้งที่นางรักเขา...รักมากจนยอมยกทุกสิ่ง ยอมให้สตรีอื่นก้าวเข้ามาในเรือน นางยอมทุกอย่างเพียงเพื่อให้เขามีความสุข แม้ต้องแบ่งบุรุษที่เป็นสามีให้สตรีอื่น แต่สุดท้ายสิ่งตอบแทนที่ได้กลับเป็นความตายอย่างน่าสมเพช ไป๋ซูหนิงถูกบุรุษผู้นั้นสั่งลงโทษโดยไม่เคยถามไถ่ความจริง มิหนำซ้ำยังทำราวกับว่านางก่อความผิดใหญ่หลวง ทั้งที่นางบริสุทธิ์ใจต่อเขาถึงเพียงนี้ทว่าเซี่ยจวิ่นอี้กลับมอบผ้าขาวและยาพิษให้นางเลือก...เสแสร้งทำราวกับเป็นผู้มีเมตตาเสมือนเป็นบุญคุณก้อนสุดท้าย สิ่งที่เขามอบให้นั้นคือความตาย! ในคืนฟ้าฝนโหมกระหน่ำ นางสิ้นใจอย่างอนาถ พร้อมกับบุตรในครรภ์ที่ไม่อาจรักษาเอาไว้ได้ ทว่า…ฟ้ากลับให้โอกาสนางได้ย้อนคืนมา ชาตินี้ ภพนี้ ต่อให้ต้องดิ้นรนเลือดตากระเด็น นางจะไม่ข้องแวะกับบุรุษผู้นั้นอีก! ไป๋ซูหนิงสาบาน จะพาบุตรในท้องหนีไปให้ไกลจนบุรุษผู้นั้นไม่อาจเอื้อมมือคว้านางได้อีกแน่!

ชาติที่แล้ว...ในวันที่มู่เซี่ยหยางกำลังร่วมกราบไหว้ฟ้าดินกับสตรีอื่น กลับกลายเป็นวันที่ซูจู้เหยียนต้องตกเลือด สูญเสียทารกในครรภ์จนก้าวสู่ปรโลก เหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้นางต้องตายอย่างอนาถในขณะที่เขากำลังมีความสุขกับสตรีอื่น ทว่าสวรรค์กลับเห็นใจให้โอกาสนางมีชีวิตกลับคืนมาอีกครั้ง.... เมื่อชีวิตของนางหวนคืนมาอีกครั้ง...นางไม่ขอเลือกเขาเป็นสามีอีก!