Tagalog Ng So 소설 & 이야기

Ang nag-iisang tao na pinagkatiwalaan niya ng kanyang mga lihim. Mapag-iisa na naman siya. Katulad ng madalas na pangyayari sa buhay niya, dahil laging wala ang mga magulang niyang abala sa paghahangad na magkamal ng maraming pera. "Huwag kang mag-alala, luluwas ako from Palawan every month" pangako ni Sohie, "tsaka puwede naman tayong mag-video call everyday."

sagot ng lalaki. "Salamat!" Dumukot si Maya sa bulsa nito at kinuha ang perang naka-bundle. "Heto, hindi ko alam kung sapat na iyan, bata! Pero ito lang muna ang maibibigay ko. Mangyari lamang na huwag mong ipagkalat ang nakita mo rito."

Isa, dalawa, tatlo, apat, lima. "Hoy! Lalaki ka! Sino ang nagsabi sa’yo na maglakad ka riyan ng hubo’t-hubad? Aba! Mahiya ka sa balat mo, may ibang tao rito. Makapag-display ka riyan ng katawan mo, wagas na wagas. Bakit, porke’t marami kang pa-pandesal diyan, ano sa tingin mo, maaakit ako sa’yo ng gano'n na lang?"

Agad ko itong pinatong sa ibabaw ng puntod. “Hello, ma… este tita! Ako po si Soo. Sayang at hindi tayo nagkakilala…” nakangiti kong turan. “Mabait po ako, ‘wag po kayong mag-alala.” Narinig ko ang mahina niyang pagtawa kaya sinamaan ko siya ng tingin. Nagkunwari akong may narinig mula sa puntod. “A…ano ‘yon, tita?”

Sagot ni Krizha, habang ako’y patuloy parin sa pakikinig. “It’s..... it’s the heart of the banana.” Seryusong saad nito. “Huh?” Tila nagugulohang turan ng batang lalaki. “I said, it’s the heart of the banana, sa tagalog ay puso ng saging. Hindi mo ba alam ‘yun?” Tanong ni Krizha pabalik sa batang lalaki. “I don’t know that, because mommy don’t tell anything about that heart of the banana.” Inosinteng saad ng batang lalaki.

sambit niya bago tuluyang bumagsak at mawalan nang malay. "Sofia, anak! Diyos ko! Ano'ng nangyari sa 'yo? Sofia! Sofia!"

sj pov(short for silver jay) "tok!" "tok!" "tok!" d*mn!!bakit ba ayaw tumigil ng kumakatok na yun, ayoko sa lahat ang inaabala ko sa ginagawa ko ... ano nga ba ginagawa ko -_-;wala! nakatulala . buhat kasi ng mamatay mommy ko bihira na kong bumait lagi na rin akong nakikipag away na hindi ko ginagawa dati..mabilis na ding uminit ulo ko .tantyahin nyo , sa edad kong labing apat matured na kong mag isip ...bakit ka nyo? because I'm fucking genius. sa edad ko na to , nakagraduate na ko ng high school at nasa second year college na ko at masasabi ko lang, lahat ng teacher sa school na pag aari namin ay mga bobo ..tssk...-_-;

Kung nakasusugat lang ang tingin, sigurado akong sugatan na siya ngayon. "Without reading our book, could you please give us the cause of acid rain?" English talaga? Tagalog ang subject namin ah? Nganga. Hindi ko memoryado. At dahil pakitang gilas siya, tumayo siyang muli. “Ano? Sagot! Alam mo o hindi?” Presko talaga. “Hindi.” "Okey, do you want me to define it for you Miss Reporter?"

"of--" "I'M SORRY, I'M LATE GRABE NAKAKATABA NAMAN SA PUSO, LAHAT KAYO HININTAY AKO" hindi natapos ang dapat sabihin ni Sofia ng biglang merong nagsalita at malakas pa talaga ang boses.

sigaw nito sa kanya. “Gano’n ka rin naman, ah! Todo suot ka pa ng mamahalin kuno, todo make up ng halos sampong layer kahit nagmumukha ka ng patay, at todo ligo rin ng pabango, at kung anu-ano pa iyang mga banderitas na pinaglalalagay mo sa leeg at taynga mo pero still, sugpo ka pa rin sa paningin ko! You wanna know what sugpo means, right?” “Ano?!” nakataas kilay na tanong nito.