Teen 소설 & 이야기

com =====

ร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเก้าเซนติเมตรหันมามองญาติผู้พี่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระต้องไปทำ พี่มีอะไรหรือเปล่าครับ” “ไม่ออกไปเที่ยวไหนบ้างเหรอ คืนนี้ไปผับในเมืองกับพี่ไหม” ตะวันเดินเข้ามาใกล้ วางมือลงบนบ่ากว้างของเลโอ ระยะห่างที่ลดลงยิ่งขับให้เห็นความแตกต่าง ของส่วนสูงระหว่างพวกเขาชัดเจน

ครืดดด มือเล็กคว้าโทรศัพท์ในกางเกงที่สั่นขึ้นมา ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อย เมื่อชื่อบนหน้าจอปรากฎชื่อแฟนหนุ่มรุ่นพี่อย่างเคน

‘ตึก ตึก ตึก’ เสียงหัวใจเบา ๆ ของลูกงั้นเหรอ? "นี่ไง หัวใจเต้นอยู่... กำลังมีนิ้วเลย… ให้นมลูกทำให้ประจำเดือนไม่มา ท้องไม่รู้ตัว... ดูจากขนาด หัวใจ… นิ้ว… 10 สัปดาห์แล้ว..." หมอนายขยับเมาส์ไปมาดึงเส้นระโยงระยางในจอ

ฉันพยักหน้า “ถ้ามันเป็นอดีต อย่าคิดว่าตอนนี้เราพลาดสิ แค่เคยพลาดก็แค่เคย ตอนนี้มันปัจจุบันแล้ว สิ่งพลาด ๆ ที่ผ่านมา ก็แก้ไขมัน ให้มันเป็นบทเรียน ให้มันเป็นบททดสอบ ทดสอบให้เราแกร่งขึ้น แกร่งจนเราจะไม่มีวันพลาดอีกในอนาคต” “หวานง่าย ง่ายเองหวานไม่น่าเลย” “คราวหลังก็ยากซะสิ บางทีคนเราง่ายยากก็ไม่เกี่ยวกันหรอก ไม่ผิดด้วย คนเรามีความรู้สึกไม่เหมือนกัน ไวต่อความรู้สึกไม่เหมือนกัน เช่นคนหัวเราะง่าย คนตกใจง่าย คนร้องไห้ง่าย แต่บางคนไม่เป็นแบบนั้น มันไม่ผิดนะ มันก็

“ร่างกาย?” “เรื่องส่วนตัวน่ะค่ะ” จากที่ต้องกดเลขชั้นแปด เธอกลับกดเลขชั้นสิบสามแทน

ยศวินตอบ “มึงแน่ใจเหรอว่า คนที่เกลียดใครมากๆ จะเปลี่ยนใจได้ แต่กูไม่แน่ใจวะ”

“เข้าใจกันทุกคนแล้วนะครับ” ติวเตอร์พิเศษเอ่ยถาม หลังจากหนึ่งชั่วโมงครึ่งของการติวผ่านไป วิชาที่ติวคือ ฟิสิกส์ เคมี ชีวะ คณิตศาสตร์และภาษาอังกฤษ ซึ่งสับเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปในแต่ละวัน วันนี้เป็นภาษาอังกฤษ สถานที่ติววันนี้คือบ้านพักของธัญธร เป็นเวลาสามส ัปดาห์แล้วที่พวกเธอติวกันหนักมาก

นุ่มใหญ่ “ลุงศักดิ์สู้ๆ เอาตัวนั้นเลย” ตุ๊กตาหมีตัวโตตรงหน้าทำเอาเด็กสาวตาวาว คนยิงปืนแม่นยิงถูกเหมือนจับวาง แม้ตุ๊กตาจะเบียดอัดอยู่ด้วยกันเพราะยังไม่มีใครยิงถูกสักคนเดียว เจ้าของร้านหยิบตุ๊กตามาให้เด็กสาว มังคุดดีใจจนเนื้อเต้นโอบกอดหอมมันเบาๆ อย่างมีควา มสุข