Novel & Cerita The Game: Towards Zero

Mas lalo akong kinabahan dahil doon. "And now we have to start a mini dangerous game. "Le Jeu détruire." Nagpintig ang tainga ko ng matinig ang pamilyar na salitang iyon. If I'm not mistaken, this is the word that Todd told me to look up. So, Todd knew about the game. Argg! Ang gulo! But I guess he knew. He is a member of this academy. Hindi na dapat ako magulat ba.

Kaya nga maraming nag lalaro niyan kase nakaka excite laruin. "Ano bang nagustuhan mo dyan sa larong 'yan ha?! Yang pakikipag patayan! Pakikipag away!?" "It's just a game dad, it's no big deal! This game is the best, this game is #1 in the whole world. Many people are playing this game because it's good and fun. And lastly it's not like we killed people for real dad and mom! Kung ano-ano nalang sinasabi n'yo eh, wala naman kayong alam!" Saad ko habang ang dalawang mata ko ay nasa phone ko lang nakatutok.

Simula nabuo ko ang masayang pamilya na mayroon ako ngayon, araw-araw may pag-asa. I already end my game. Binaon ko sa nakaraan ang dating masamang gawain ko. Ang tanging magandang ala-ala lang ang iniwan ko. At ang masayang pamilya ko lamang. NEXT: SEASON 2 TGM (Tucker Geller and Snow Season 2 HERE IN TGM) *END*

Isang maling galaw, and I could very well be too close to her to get away. "Alam ko na, maglaro tayo!" "Melai ayan ka na naman eh." Jeremiah complained. "Ay gusto ko yan! Sige, sige. Okay lang naman Sari di ba?" I looked at her as she nodded to her friends. "Ayan payag na siya." pumapalakpak pa si Tracy habang muling naupo sa tabi ni Melai. "Okay, Game." Jeremiah finally submitted. "What's the game called?" "It's the timeless tale of the game called-- Never Have I Ever."

Tapos opponent with the same rank. Naisip kong open mic nalang para kahit paano may communication kahit hindi ko kilala yung makakarandom ko. Nang magsimula na yung game, isa sa team ko nag-open mic at sinabing, "dun sa nuclear plant." Dahil hindi sya yung number 1 kaya naghintay din sya. Nang makababa dun may mga kasabay kaming kalaban pero mabilis lang naman kaming nagloot para naman hindi kami lugi.

"Pa, ang tablet ni Michael! Ang video na iniwan niya! Sabi niya Unit 02 is active, pero may binanggit siyang 'Zero-Sum Equation'. Ano ang ibig sabihin nun?" Mabilis na kinuha ni Liam ang tablet at hinanap ang files. "Zero-Sum... ito ay isang game theory term. Ibig sabihin... para manalo ang isa, kailangang matalo ang isa nang pantay. Michael... Michael didn't just leave a warning. He left a virus!" "Isang virus na nakatago sa loob ni Malphas?" tanong ni Elena.

Pagkatapos ay pinatay niya ang sigarilyo sa ashtray at ngumiti, pero hindi mabait. “Game.” --- **Nagsimula ang laro.** Simple lang: mataas na card wins. Nanalo si Zian sa unang round. Halata ang ayaw niya kay Kristine, pero natatakot din siyang lumampas sa limitasyon dahil andoon si Harvey. Kaya ang ginawa niya, hinalikan si Annie nang todo. Hindi iyon simpleng halik. Malalim. Mabigat. Ni hindi sila nahiya kahit may audience.

ani ni Zero na ikinalingon nina Piero sa kaniya. "You are confident to say that?" "Yes. Why? Sky Garden is a public area, hindi tanga si Zamora para doon magsimula ng patayan. Pangalawa, nakasunod na si Sigma sa kaniya, i can assure you na safe ang el señor niyo dahil sa atin na narito, Sigma is good with this." pahayag ni Zero kung saan doon lang nila napansin na wala na nga si Sigma sa sala.

The connecting bridge bended down, preventing them from going back. Minerva met the daring stare of the five-member opponent team standing across them. At the back of her head, she had a faint idea what the game will be. “Game rule: The last team standing on the platform wins.” The robotic voiced announcement resounded. “Game begins in three...two... one.”

After ng pag-uusap nila ni Zero ay pinaupo muna kami ni Adrian sa maliit na upuan na sakto lang talaga sa dalawang tao. Hinihintay namin na matapos si Zero sa ginagawa niya. Busy itong nagpipindot sa malalaking mga computer sa harap niya. I scanned the place; it was a typical computer geek hideout. Magulo, puno ng mga computer screen ang paligid at maraming kable ng wire kahit saan ka pa lumingon. Ilang minuto pa ang lumipas ay lumapit na si Zero sa kinaroroonan namin ni Adrian at iniabot nito ang isang envelop.