The Silent Concubine Mga Nobela at Kwento

Kailangan ko ng salita. Kailangan ko ng katiyakan. Kailangan ko ng paglilinaw. At hindi niya iyon naibigay. “Silence is not love, Sylvant,” bulong ko. Saglit siyang napapikit. “At noise is not loyalty.” Hindi ko agad naintindihan ang ibig niyang sabihin. Hanggang sa marinig ko ang tunog ng pinto sa likod namin. Si Connor.

Sa katunayan, kanina pa niya pinaupo sa isang madilim na sulok ang mga ito dahil naiirita siya sa presensya nila. Ang buong atensyon, mata, at kaluluwa ng bilyonaryo ay nakakandado lamang sa kabilang dulo ng kwarto. Nakatitig siya sa kanyang Reyna. Si Celestine ay mukhang isang diyosa na bumaba sa lupa para mang-akit ng mga mortal. Nakasuot siya ng isang sparkling silver backless mini-dress na perpektong nakayakap sa kanyang kurba. Ang kanyang mahabang buhok ay nakalaglag sa kanyang balikat sa malalaking alon, at ang kanyang mga labi ay pininturahan ng mapula at nakakaakit na kulay. Bawat halakhak nito habang nakikipag-usap kay Madam Cheng ay parang musika sa pandinig ni Zeno, ngunit ang suo

Ang mga concierge naman ay sumaludo at binuksan ang pinto ng kotse. At mula roon, bumaba ang isang babaeng maganda, mahaba ang buhok, at elegante ang bihis. Nakasuot ito ng puting gown na kumikislap sa ilalim ng ilaw. Para itong isang bituin sa gitna ng gabi. Lahat ng mata ay natuon sa babae. At habang dahan-dahan itong naglalakad papasok ay napatigil si Clyde.

Pero sa pagdating ng kapatid ko, mukhang magsisimula na ang kalbaryo sa tahimik na lugar na ito. The blood glistening on her mouth was proof enough—she had already killed someone. And now, the hunger in her eyes told me Reiner was next. "You’re done having your fun with him, right? So why don’t you hand him over to me? Pretty please?" "Do you know what I’ve learned from mortals lately? When you ask them a question and they fall silent… it means they’re saying yes. Silence is consent, after all. Sabi nga nila, ‘Silence means yes.’ Kaya ina-assume kong ibinibigay mo na siya sa akin."

Nang bumukas ang pinto, sabay kaming napalingon. Sila-si tita Cony ang unang pumasok. Eleganteng nakaputi, pero kitang-kita ang panginginig ng mga kamay niya. Kasunod niya ang asawa niya—matikas, tahimik, may matang puno ng pagpipigil. Hindi ko kailangan ng introduksyon. Kilala ko sila kahit lumipas na ang mga taon. Tumayo ako, awtomatikong yumuko nang bahagya—isang galaw na tulad sa nakaraan.

alam ko na nakikita na nito ang sakit sa aking mata. Nag-iwas ito ng tingin at hindi ako nito sinagot. For now I believe that silent means yes. Bagong kasal pa kami pero may ganito na kaagad kami na argument. "Answer...me...please..." Hinawakan ko ang magkabila nitong braso. "Am I?" balik na tanong nito. Nahihirapan na akong huminga ngayon. "You aren't love. Hindi ko naisip na naging rebound ka kaya please huwag mo din isipin na naging rebound ka. I feel for you naturally." There I said it.

Napakamot na lamang sa kanyang batok si Sarhento at napapailing habang nakatingin sa akin. Silent Assassin. Hindi ko talaga ini-expect na isang babae pala si Silent Assassin. Na isang babae pala ang matagal ko nang hinahanap at ilang beses ko nang nakalaban. Napakagaling niyang magtago ng kanyang tunay na pagkatao. Ngunit kahit babae pa siya ay hindi ko hahayaan na patuloy siyang pumatay ng tao at ilagay sa mga kamay niya ang batas. Alam ko na balang-araw ay matutuklasan ko rin ang tunay niyang pagkatao.

One would think she'd by dry by now based on how her husband licked her, pero ang sutil niyang katawan ay patuloy sa paggawa ng nektar. "Kons," tawag niya sa pangalan nito nang pumasok ang isang daliri sa loob niya habang patuloy siyang dinidilaan. Naglabas masok 'yon sa kaniya at ramdam niya ang pag-iingat nito na huwag siyang masaktan. Marahan ang paggalaw kasabay ng dila nito na may sariling ritmo. Her face was down while her ass is up and she couldn't do anything except to spread her thighs even wider.

"The encryption is unbreakable! No one can access those records!" ​"Unless someone already had the keys for twenty years," I whispered, leaning forward. The scent of the aged wood of the table filled my nostrils—the smell of a thousand secrets. ​I looked at Faustus. I could see the sweat starting to bead on his forehead, reflecting the light of the chandelier. He was terrified. He felt the invisible noose tightening, but he couldn't see who was pulling the rope. ​The Silent Poison ​Catherine Sterling reached out and touched my hand under the table. Her skin was cold, her grip possessive. She smelled of cloying jasmine, a scent I had come to associate with my captivity.