The Silent Concubine の小説・ストーリー

Napahinga ako ng malalim na inayos ang comforter nilang mag-ina bago bumangon ng kama at lumabas ng silid. Dumampot ako ng wine na nagtungo sa balcony nitong opisina ko. Napapatungga sa wine na nakamata sa malayo. Napailing akong mapait na napangiting inaalala kung bakit ko ipinahanap si Keisha. *******

Habang naglalakad ang grupo ng tatlong babaeng tagapaglingkod ay nakasalubong nila ang isang sedan chair na buhat ng maraming tao at marami rin ang nakasunod na tagapaglingkod rito. Agad silang tumabi at tumungo kahit hindi pa nila nakikita ang mukha ng sakay nito. "Sino 'yon?" Tanong ni An, isa sa mga tagapaglingkod, nang makadaan na ang sedan chair. "Siya si Zhen Gui Ren. Balita ko ay siya ang paboritong concubine ngayon ng emperor kaya talagang maraming naiinggit sa kaniya." Sagot naman ni Ju.

VALERIE Pagkapasok ko pa lang sa condo, ramdam ko na agad ang bigat ng gabi. Hindi dahil sa pagod ako—no. Dahil sa pangit ng vibes ko. Hindi ko gusto ang nararamdaman ko during the show. Hindi ko gusto ang katahimikang sumalubong sa akin habang hinuhubad ko ang stilettos ko at inihahagis iyon sa carpet. I wanted silence, yes… pero hindi yung ganitong klase ng silence. It’s the kind of silence na parang tumatawa sa akin. Na parang nang-aasar. Na parang sinasabi, “Guess what, Valerie? Hindi ikaw ang bida ngayong gabi.”

Ang mga ngiti nila kanina ay napalitan ng pagkabigla at katahimikan. Nanlaki ang mga mata ng babae, halatang hindi makapaniwala sa nakita. Ang mga ngiti nila kanina ay napalitan ng pagkabigla at katahimikan. "Do you truly wish to know who she is?" Mr. Sylvara's lips curved into a dangerous smirk, his voice dripping with quiet authority. The women froze under his gaze, the air around us growing heavy—thick with something unspoken. "She's the only one I allow to touch me," he said, his tone low and deliberate, "the only woman I crave beneath me."

siya pa rin ang pinaka-tahimik kong pahinga. Pagkapasok namin sa condo, una kong napansin kung gaano ito katahimik. Walang speakers na tumutugtog, walang TV na bukas, walang kahit anong ingay. Wala rin si Marissa o sinumang stylist sa paligid. Just us. Just the low hum of the city lights seeping through the glass window, and the scent of garlic and oil as Thorne busied himself in the kitchen. Tinanggal ko ang sneakers ko at naupo sa bar stool sa may counter.

Agad kong naiyakap ang isang kamay sa sarili nang dumako ang tingin ng mga ito sa aking dibdib. Nagpalingo-lingo ako. “I am Silas Desmond's woman. You will pay if you touch me!” Hindi ko alam kung bakit iyon ang lumabas sa aking bibig. Pwede ko namang sabihin na inaanak ako ni Silas pero sa dinamirami nang pwede kong sabihin, iyon pa ang nabanggit ko.

Little by little, the thorns was gradually being absorbed by her body and it begun to emerge on her back making her elegant back look like a cactus, a deadly cactus to be exact. Ilang sandali pa ay muling narinig ang kaniyang nakakakilabot na tawa sa buong sangtwaryo. The vast forest of the sanctuary begun to make horrible and sinister sounds as if agreeing with their deity's pain. "I told you already! Kung hinayaan mo na lamang akong patayin siya nang una kaming nagkita ay-" mabilis na naputol ang dapat sanang sasabihin ni Silvia na nanghihinang nakaupo sa sahig at nakasandal sa matinik na pader nang mabilis siyang balutin ng isang ugat at marahas na inilapit sa prinsesang nakatalikod sa ka

sabi ni Silas, mahina ang tinig ngunit puno ng lambing. Pagbukas ni Althea sa kahon, sandali siyang natigilan. Napatakip siya ng kamay sa bibig habang nanlalaki ang mga mata — sa loob ng kahon, kumikislap ang isang singsing na may dyamanteng kumakabog sa liwanag ng umagang iyon. “Silas…” mahina niyang sambit, halos hindi makapaniwala.

Sa loob ng silid ni Misan ay abala ang lahat. Ang mga kandila ay nakahanay sa paligid ng silid, at ang mga kurtina ay bahagyang nakabukas upang makapasok ang malamlam na liwanag ng umaga. Sa gitna ng silid ay naroon si Misan, pawisan, hingal, at halos mawalan ng lakas matapos ang mahabang oras ng panganganak. Nakapaligid sa kaniya sina Inang Reyna Zenya, Zabel, Meryam, at ang komadrona ng palasyo.

Hindi man lang kumatok, bigla niyang binuksan ang pintuan ng kwarto ni Czarina. Napatalon si Czarina sa gulat. Nagpigil hininga siya sandali bago bumilis nang todo. “Sino ‘yan?” singhal niya, nakakunot-noo. Paglingon niya, bumungad ang matangkad na pigura ni Yin Yechen na nakasandal sa pinto, malamig ang ekspresyon. “Y-You…” halos ‘di makapagsalita si Czarina, “bakit ka nandito?”