The Silent Concubine นิยาย & เรื่องราว

Nagpabalik-balik sa kaniyang pandinig ang tila musika na mga salita nito, mga pangakong nagdulot ng tamis sa kaniyang panlasa. Ngunit nabura ang lahat ng tuwa na nararamdaman niya nang makapasok sila sa isang silid. Sumalubong sa kaniya ang kakaibang bigat ng hangin sa kapaligiran. The spacious room has no windows, tanging ang eleganteng chandelier lang ang nagbibigay ng magandang liwanag sa loob. The shiny floor and walls were all made of marble. So clean, so quiet , so peaceful. At sa pinakasentro ng silid ay naroon ang isang parihabang glass sarcophagus, isa 'yong ataol na yari sa salamin. Sa loob ay nakahiga ang isang pamilyar na lalaki.

My black Jimmy Choo make it ownn sounds, I find it very addictive every time that I take a sip on my wine glass. I walk in elegant way that I know, look for the face that I want to see, no other than Dave. After that night, I swear to god I became more addicted to all of hi stouch. Even a simple gestures are freaking out my pussy. Kuya is talking with a woman who look like a snail, I can see that she's trying to flirt with my brother, Barbara is not here. Si Laurice na nasa isang tabi at nakikipag titigan ng masama sa anak ni Mr. Sakata, Fiero is not here too.

Kaya naman ang sarap pag masdan ng city lights sa gabi. Napahinto ang lahat ng makita si Celeste nong pumasok ito. Tumahimik ang buong paligid, at ang lahat ng mata ay napadako sa kanya. Ang gand naman kasi talaga ni Celeste, sumabay pa ang magandang suot nya na talaga namang nag pa agaw pansin sa lahat. She wore a custom-made, strapless evening gown, jewel toned emerald green that perfectly complemented her skin and her black hair. Kitang-kita din ang hubog ng katawan nya na mas lalong bumagay sa suot nyang evening gown.

"Hindi nga. Deserve ko namang maramdaman ang sakit tulad ng sakit na naramdaman mo noon hanggang ngayon dahil sa akin, Marciella. Pero I am trying my best naman para makabawi. Isang tanong, isang sagot, may nararamdaman ka ba for Lovimer?" Bahagya akong nagulat dahil sa tanong niya, pakiramdam ko ay nalunok ko ang aking dila. Meron nga ba? Pinakiramdaman ko ang aking sarili at mataman na pinakinggan ang bawat pitik ng aking puso. Akmang magsasalita na ako pero naunahan niya na agad ako. "Silence means yes," mapakla niyang saad at agad na lumabas. Naiwan akong nakanganga.

“Secretary ka lang, ang lakas ng loob mong sabihan akong bobo!” Ngumiti si Kaliyah kay Beatrice na nang-aasar. Biglang nagbago ang kanyang ekspresyon, naging animo’y demonyo. Nakangiti ang mga mata pero walang ngiti sa labi. “If I were you, Ms. Beatrice MacKenzie, I’d run out of this hotel and drive my car far, far, far away from here. Once you lay your hands on me, I’ll make sure you crawl out of this floor.” Her voice was cold as her eyes locked with Beatrice’s blue eyes.

Hindi nila alam na kami ay mga multo na dahan-dahang papasok sa anino ng gabi. “Two o’clock. Dalawang kalaban. Ako sa kaliwa,” bulong ko. “Sige. Three... two... one.” Sabay naming pinatumba ang dalawa gamit ang silenced pistol. Isa sa ulo, isa sa leeg. Walang kaluskos, walang sigaw.

- aniya ko "Akala ko nasabi na ni Lucius , patawarin moko Amara pero kailangan ko talaga makawala kag Lorenzo di ko na kaya ang mga pananakit niya sakin, pumayag kana Amara na maging concubine ako ni Lucius pag tuluyan na akong nakalaya kay Lorenzo aalis ako dito na walang nangyayari"- aniya niya sabay hawak sa bawat kong kamay , oo nga naman pwede magkaroon ng mistress or concubine ang isang emperador pag ginusto niya at wala akong karapatan para humindi pero nakakailang dahil dalawa na kaming obligasyon ni Lucius pero alam komg mas matimbang ako "Alam ba ni Emperador Lorenzo ito?"- tanong ko

'yun lamang at lumabas na ng silid si Seric. Si Seric na ang nasa isip nang mga sandaling 'yon ay nabully sa bahay-ampunan si Lia. Naikuyom ni Seric ang mga kamao. Paanong napapahintulutan ng dean ang mga ganoong kaganapan sa isang ampunan? Hindi man lang ginamot ang sugat ni Lia? Kung hindi niya nakita ang mga sugat ng huli, hangang kailan itatago nito ang mga 'yon?

"I didn't know you were... busy." Tahimik na yumuko si Sofia. "I'll excuse myself, Miss." Mabilis siyang lumabas ng silid. Ngunit habang naglalakad siya sa hallway... Hindi niya napansing may maliit na jade pendant na nahulog mula sa bulsa ng apron niya. Isang pendant... Na siya lamang at ang misteryosong babae ng gabing iyon ang nakakaalam. Makalipas ang ilang segundo...

Isinakay siya nito sa passenger seat ng sports car, at sa buong biyahe pauwi sa kanyang penthouse, ang tanging maririnig lang ay ang bagsak ng ulan sa bubong at ang mabibigat nilang hininga. The moment the heavy wooden door of her apartment clicked shut behind them, the suffocating silence was broken. Mich stumbled against the wall of the foyer, her head spinning from the alcohol, her eyes burning with a dangerous mix of hatred and unyielding desire. "Umalis ka na, Zane..." she choked out, her voice raw as she tried to push him away one last time. "Sabi nang umalis ka na, eh..."