Novel & Cerita Tomorrow Is Not Promised

Hindi ko nga akalain na mapapasunod niya ako sa gusto niya pero wala talaga akong nagawa kung hindi ang sumang-ayon na lang. "Celina, I am not a perfect man. I have flaws that you may have to deal with in the future. I cannot promise you heaven because I am not God. I cannot promise you paradise because I already feel like I am there with you. I cannot promise you happiness because I was happy when I was with you. I cannot promise you the world because you are the world to me."

Hindi mo ba kayang mag patawad kahit hindi ako ang may kasalanan? Alam ko naman ang dahilan niya, alam na alam ko. Ang araw na iyon ang sobrang sinusumpa ko at sana ay hindi na nangyari iyon. Bakit pa kasi ako nasa lugar na iyon? Bakit pa kasi ako pumunta doon? Kung hindi ba ako nag tungo doon ay hanggang ngayon ay may bukas pa kami ni Davin? Magiging masaya ba kaming dalawa kung hindi ako pumunta at hindi nangyari ang bagay na iyon?

Ang totoo ay kahapon pa siya gising—hindi siya makatulog. Ito iyong pakiramdam na pinangakuan ka ng mga magulang mong ipapasyal kinabukasan. Puwede ring promenade niyo bukas at namomroblema ka dahil ang kapares mo ay iyong taong gusto mo. Medyo.

Gusto kong patigilin ang oras at hindi muna pumasok sa paaralan. I am feeling faceless right now. My confidence was being eaten away by my fear and insecurities. I hope tomorrow is a good luck. Kung hindi man, kahit ang kasunod na bukas na lang o kaya ay ang kasunod pang bukas. Only one person today and one tomorrow. Please! I'm begging! |Y_S|

At sa gitna ng mga abo, sana ay may matira pang piraso ng aming pag-ibig. "Tomorrow isn't about saving the airline or the legacy, Stefanie. Tomorrow is about burning the bridge that leads back to our past. If you're going to watch the empire fall, make sure you're holding the torch with me... are you ready to witness the end of the Zubiri name?"

Ayaw talaga maniwala. "Pero tsk! Yung totoo kasi baks?" nakanguso parin siya. Napakamot nalang ako sa aking ulo. Parang ito pa ang naging problema ko ngayon imbes na tapos na. "Totoo nga! Basta ang sabi hindi na daw mauulit iyon" inis na wika ko dahil sa totoo lang malapit ko ng masabunutan ang babaeng ito. Promise!

Pitong Araw: Ang Huling Umaga Nakatingin kami sa bintana habang hawak ang isa’t isa. Malapit na matapos ang linggo, malapit na siyang umuwi. Pero hindi malungkot ang pakiramdam—puno ito ng pag-asa. “This isn’t goodbye,” sabi ko habang hinihimas ang buhok niya. “This is just the start. We’ll find a way to be together for good. I promise you that.”

Sapat para gawin ang isang bagay na matagal ko nang dapat ginawa. Tahimik akong nagmamaneho papunta sa condominium ni Clayton habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga salitang sinabi ni Jhade. "Some promises are meant to be fulfilled... Some promises are meant to be broken." Hindi ko na kayang tuparin ang ipinangako ko. At bago matapos ang taong ito... Kailangan kong sabihin iyon sa kaniya.

Marami nang nangyari. Marami na rin akong natutunan. Hindi ko na hahayaang kontrolin ng nakaraan ang kinabukasan ko. Ngumiti ako nang may buong kumpiyansa. “But don't worry.” “In no time…” “All things will be in order.” “At sa pagkakataong iyon, lahat ng katotohanan ay lalabas.” “At kapag nangyari iyon, wala nang kasinungalingang makapipigil sa bawat isa na mapunta sa taong tunay nilang pinili.”

Malungkot niyang tanong. Lumuhod ako sa harap niya at marahang hinawakan ang kanyang magkabilang balikat. "I'm sorry, buddy." "I still have work tomorrow." "But..." Ngumiti ako. "I promise I'll visit you again." Nanlumo ang kanyang mukha bago siya marahang tumango. "Promise?" Ngumiti ako at iniunat ang aking hinliliit. "Pinky promise."