Tuesday Quotes For Work Novels & Stories

Ang ngiti ni Regina ay unti-unting nawala, "Anong ibig mong sabihin? Hindi mo ba gusto ang aking standard sa trabaho? Ito ay walang iba kundi isang bulok na maliit na shop. Nagigising ako ng eight o'clock ng umaga at umaalis sa trabaho ng nine o'clock ng gabi. Parati akong abala. Ano ang nagbibigay sayo ng karapatang tanggalin ako?" Inikot ni Tiffany ang kanyang manggas, ipinatong ang kanyang mga kamay sa kanyang balakang at sinimulang sigawan siya, "Tama ka. Gumigising ka ng eight o'clock, ngunit ang oras ng pagtatrabaho ay nagsisimula sa nine o'clock. Tumatagal ka ng isang oras para magbihis at nagbibigay kami ng agahan para sayo nang walang bayad. Huli ka ng kalahating oras araw-araw at m

Ngayong marami ng nangyari sa pagitan naming dalawa ni One. Umiling ako sa sarili ko. Hindi ko na rin maintindihan ang takbo ng utak ko. "Kumusta na rin pala ang trabaho mo Tue? Sorry, di pa ako nakakapunta sa workplace mo. May mga ginagawa rin kasi ako, maraming pinapagawa sa school."

Pero imbes na matakot gaya ng dati, napangiti lang si Lucius at ibinulsa ang susi. "Mukhang may trabaho pa tayo bukas, Chairperson," biro niya, kahit alam kong seryoso ang kaniyang mga mata. "Bukas na 'yan, Manager," sagot ko habang hinihila siya papasok sa cafe. "Ngayon, gusto ko muna ng pang-pitong tasa ng kape mo at 'yung natirang suman ni Tita Lita."

“Of course, to do her job. She's my secretary, grandma, remember?” “Yeah, but today is rest day ng mga tauhan ng kompanya,” deklara nito habang napapataas-kilay pa. “I know, pero sa pabagsak at paluging kompanya–hindi uso ang rest day. This time, it is not about employee’s working days. Time is gold and you're the one who taught me that,” mabilis ngunit mahinahon namang tugon ni William sa kaniyang lola.

Gusto ko po sanang mag - day off ] Sa takot na magbago pa ang kanyang isip ay mabilis niyang pinadala ang mensahe. Bigla ay hindi siya mapakali. Naalala pa niya ang mukha nito nang humingi siya ng leave rati. Isa pa, kababalik pa lang ng mga empleyado sa trabaho tuwing Lunes. Tiyak na maraming nakabinbin na trabaho. [Okay, okay. I'll find someone to help you with your work. Kung may tanong ka pa, sabihin mo lang ng diretso sa akin ]

“Parang lagi tayong nagmamadali noon, kahit na bakasyon. Laging may iniisip na kailangan tapusin pagbalik sa opisina.” Tumawa ako, iniisip din ang mga panahong iyon. “Oo, Mahal. Iba noon. Lagi tayong may deadline, lagi tayong nag-aalala kung ano ang mangyayari kapag hindi tayo nagtrabaho ng isang araw.”

dagdag pa ni Cameron habang nagsusulat, "you will have your lunch here. Sa office ko. To make sure you’re actually eating and not just drowning yourself in work." ​"Sir, parang sobra naman po yata 'yan," mahinang reklamo ko. "Anong sasabihin ng ibang empleyado?" ​"Let them talk," he said coldly. "I don't pay them to gossip. I pay them to work. And I'm paying you to stay healthy and be the best version of the face of this company. Understand?" ​Wala akong nagawa kundi tumango. "Yes, Sir."

“At kung gusto mong sumagot ng mga tawag mula sa opisina, magandang ideya na iwanan mo na muna ang trabaho.” Pilit na ngumiti si Antonette, “Opo, pero ayoko pong mangyari ito. Nais ko pong makabalik sa trabaho. Ayoko pong mawalan ng pagkakataon na patunayan ang sarili ko.” “Huwag mong isipin na kailangan mong patunayan ang iyong sarili sa sinuman. Minsan, ang tunay na lakas ay nakasalalay sa ating kakayahang magpahinga at alagaan ang sarili,” tugon ng nurse, na para bang nagbibigay liwanag kay Antonette sa gitna ng kanyang mga alalahanin. Ang kanyang mga salita ay tila isang hangin na nagdadala ng panibagong pag-asa sa puso ni Antonette.