روايات وقصص ضمن Undesirable In Tagalog

Bakit may mga taong imbes na magpasalamat sa biyayang hawak na nila, mas pinipiling umangkin ng hindi sa kanila? Nakakagalit isipin. Ang kasakiman, ang kawalan ng konsensya, at ang kakayahang magsamantala, iyan ang ugali na hindi ko kayang palampasin. Handa silang magsinungaling, manira, at manakit, makuha lang ang bagay na hindi naman kailanman nakatalaga para sa kanila. Damn, gusto ko na talagang magkaroon ng kapayapaan ang buhay ko.

I ask her again in Tagalog language dahil naisip ko baka hindi siya nakakaintindi ng English dahil naalala ko dati ngumingiti lamang siya sa tuwing tinatanong ko siya. "Kung ayaw mong magsalita mapipilitan ulit akong saktan ka o 'di kaya ay ihulog kita sa pool." galit kong wika sa kanya habang naririnig ko ang mahina niyang hikbi. "J-Judy p-po S-Senyorito," mahinang sagot niya sa akin. Hindi ko naman maiwasang matulala habang napatitig sa kanyang maamong mukha.

Doon ko lang napansin na ansakit sa balat ng init kaya pala sila naka long sleeves "Englishera pala iyan Karyo , halatang Mayaman at naligaw lang dito, mga Taga Manila " Nagtawanan sila , teka Anong meron hindi ba nila alam na naiintindihan ko sila .Napangiti ako ng awkward dahil wala ako sa mood para magalit "Sorry po pero nakakapag Tagalog naman po ako " bigla akong nahiya nang Ngumiti ang Manong na halos katabi ko na

What the fuck did I just say? Naalala ko na naman ang panaginip ko kagabi. Napanaginipan ko siya. At sa panaginip ko, mahal ko daw siya. Pero imposible namang mangyari iyon dahil hindi siya pasok sa aking standard. May huminto na sasakyan sa gilid namin. I don't even know what to call it. Pero it's a motorcycle na may shade.

"Kaya nga ako nagkaroon ng mga gasgas, Ate, e." "Bakit? You got disgrace in the motor?" "Ate!" Natawa ako. Alam kong mali iyong nasabi ko dahil nagtatawanan sila kanina. "Ano ba ang nadisgrasya sa English, Ate?" "Accident," sagot naman niya. Napatapik ako ng aking noo. "Eh, ano'ng tagalog ng disgrace?" "Kahihiyan." Nakakahiya! Kailangan ko talagang matuto. Gusto kong maging matalino din, kahit hindi ako nakapagtapos.

Padabog niyang isinuot ulit ang kanyang helmet. "Meu docinho. . .April?" "Huwag mo akong murahin! Meu-meu ka r'yan! Malay ko ba kung minumura mo na 'ko!" "Hell, no! I am not cursing you. Oh come on! It means sweet candy in our lingo and definitely not a cuss words. My friends in São Paulo used to call their mistresses that way. Hindi naman nakakasuka, 'di ba?"

Pero isang gutom. Gutom na maging higit pa. Gutom na maranasan ang mundong hindi para sa akin. Iniisip ko ang mga taong makikilala ko roon. Mga estudyanteng sanay sa branded na bag at English na pananalita. Mga pamilyang may malalaking bahay at malamig na sahig. Mga lalaking hindi kailanman titingin sa isang katulong. Napangiti ako nang bahagya.

Simula noon, nagbago ang lahat. Ang batang si Nikolas na minsang takot sa kadiliman ay natutong lumakad dito. Ako mismo ang pumili na pasukin ang mundong kinatatakutan ng marami—ang lihim na bahagi ng La Valente, ang mundong tinatakpan ng karangyaan at pangalan ng negosyo, ngunit sa ilalim ay puro dugo, kasinungalingan, at kapangyarihan.

paliwanag nung isa sa kanila. "Barrier. Mahirap nga talagang pasukin kung may harang. Hindi din natin pwedeng sirain iyon dahil tiyak na mararamdaman at makakahalata siya. Kailangan nating makapasok doon ng hindi niya napapansin. May nakaka-alam ba ng itsura ng dyosa?" "W-wala pa. Dahil lahat ng mga nakakapasok doon, hindi na nakakalabas." yukong saad nila.