Very Very Easy Drawing Novels & Stories

Nanginginig ang kanyang mga daliri habang dahan-dahang inililipat ang kasunod na pahina ng sketch. Subalit sa sumunod na saglit, isang napakaruming drawing ang agad na sumalubong sa kanya. Ang mga simpleng linya ng polo at pantalon ay iginuhit doon nang napakagulo, walang kahit anong kalidad o sining ng isang propesyonal na pintor. Sa itaas ng drawing ay may dalawang malalaki at mararahas na guhit ng hugis X, at sa ibabang bahagi naman ay may nakasulat na maliliit at tabinging mga titik: “Hindi na kaya ng kamay kong magdrawing. Ano nalang ang mga pangarap ko?”

Nag-drawing ako ng maliit na flower. “Daddy, ikaw naman!” Si Terrance naman, nag-drawing ng puno. Malaki. Nakasilong yung flower. Napansin ko ‘yon. At hindi ko alam kung maiinis ako… o tatawa. “Me!” sigaw ni Sevi. Nag-drawing siya ng maliit na stick figure. Tapos tinuro niya. “This is me!” Napangiti ako. “Cute.”

Hindi ko alam kung anong idea ang lumabas sa gagawin ko ngayon, until now kasi wala pa rin ako sa wisyo para mag-isip ng kung ano ano. Sinimulan ko ng magdrawing mula sa ibaba pataas ng board, inuna ko ang mga libro at monumento sa drawing na iyon, pagkatapos magguhit ay kinulayan ko na iyon gamit ang mga oil pastel na dala ko, maging ang mixing plate. Kinulayan ko muna ng primary colors bago ishade ng secondary colors. Gaya ng ginagawa ko dati, inuuna kong ipalabas ang natural color bago lagyan ng shades, at bago tapusin ang piece ko ay nilalagyan ko ng black lines sa bawat mahahalagang spot. Saktuhan sa oras nang matapos ko ang drawing ko. Nilagyan ko na din ng pangalan sa likod at ipinasa

Nanginig ang kamay niya habang nililipat ang pahina. Ang sumunod na drawing ay magulo. Puno ng bura at ang mga linya nito ay bali-baliko na. Parang gawa ng isang bata ang drawing na iyon. May dalawang malaking 'X' na nakaguhit nang madiin, at sa ilalim, may sulat kamay na halos hindi na mabasa. [Hindi na ako makaguhit nang maayos. Ang sakit ng kamay ko. Paano na ang pangarap ko? Paano na ako?]

muling sambit ni Katie, sabay inilapit ang lapis, “tulungan mo po akong magdrawing ng daddy. Para po may kasama si Mommy.” Napakurap siya. Saglit siyang natigilan, may kung humaplos sa puso niya. Daddy? Tahimik niyang kinuha ang lapis mula sa maliliit na kamay ng paslit. Hindi niya alam kung bakit, pero kusa niyang iguhit ang isang lalaki, matangkad, naka-suit, at may seryosong mukha pero may munting ngiti sa labi. Simple lang ang drawing, pero napansin niya na halos sarili niyang anyo ang iginuhit niya.

SENNA “Mommy, tapos na po,” masayang sabi ni Ashley habang humihinto sa tabi ko at ipinapakita ang drawing niya. May bahay sa gitna ng papel, malaking araw sa isang sulok at tatlong stick figures sa harapan. Hindi naman perfect ang drawing ng isang four-year-old, pero kitang pinag-isipan niya dahil pati damit ng bawat tao ay iba-iba ang kulay.

The drawing. Drawing iyon ni Brix. Marahil ay naipasok niya iyon sa briefcase ko nang hindi ko namamalayan. Kinuha ko ang papel. Gusot na nang kaunti ang mga gilid nito. At gaya ng inaasahan, hindi naman kagandahan ang pagkakaguhit. I studied the drawing in silence. The figures were nothing more than stick people and crooked lines, the kind of artwork only a child could proudly create, yet I recognized everyone instantly.

Nakita kong nagbaba siya ng juice sa center table at nagsalin sa mga baso. Humarap ako ulit sa mga drawings na nasa harap ko. It was a line drawing of hands, women, flowers and other things that can be seen on a daily basis. The drawings are made up of a single line. 'Yung isang linyang iginuhit ay parang hindi hinayaan ng artist na itaas ang pangguhit na ginamit sa papel. Sa sulok ng mga naka-frame na drawing ay pangalan ni Zyle at pirma.

Nakaka-enjoy pa nga! "'Yan si daddy and ikaw?" manghang tanong ko nang mag-drawing siya ng dalawang stickman na lalake. Mabilis siyang tumango habang nakatingin pa rin sa papel. Gumuhit pa siya ng isang stickman sa tabi ng maliit na drawing. Pero ngayon, isa na iyong babae na kasing laki ng drawing ni Bradyen kay Brandon. "This is mommy."

“Huwag mong masyadong diinan ang mga linya mo. Start lightly, okay lang umulit. Relax ka lang. Wala namang pinagka-iba ito sa normal na drawing.” Napatingin ako sa drawing pad niya. Sobrang impressive! Gayang-gaya niya iyong Jospeh Griffiths building tapos ang linis pa ng gawa niya. Thirty minutes pa lang siya dito, pero halos makalahati na niya.