What Is Your Philosophy In Life Examples Novels & Stories

Naghahanap ng gustong magbahagi. Kung nasa ordinaryong araw at hindi ganitong akma na akma sa akin ang tanong ay agad-agad akong sasagot. Pero hindi, isinaisip at isinapuso ko ang tanong. The purpose of life is to live as the fullest expression of yourself... My interpretation will be it is to live and to do everything that you dream about. It is making sure that you chased your dreams and accomplished them. It's never giving up until you succeed, to truly live is to follow the direction you want to take in life in order to finally build your own path and create your own destiny.

"Kasi unfair naman talaga. Dapat kung gusto nila ng matimtimang birhen, ganoon din sila. Kung 'di nila kaya, huwag din nilang asahang kaya nating mga girls. Life should be live in simple rules like that." "Ikaw na ang dakilang philosopher. Life is simple, tayong mga tao ang nagpapa kumplikado nito. Enough of your hinagpis thingy. Planuhin natin kung paano tayo makakatas sa bantay ko mamaya at kung anong drama ang sasabihin natin sa kapatid mo." I grinned like a Chesire cat. "I got it covered my friend." "Damn it. Iyang ngiti mong 'yan, I know hindi ko magugustuhan ang plano mo."

Hindi ako makapaniwala parang wala siyang emosyon, habang ako unti-unti nang nalulunod sa bigat ng sitwasyon. “How can you say that so easily?” Parang hindi niya naiisip na buhay naming dalawa ang pinag-uusapan. “This is a situation,” sagot niya. “And situations are solved.” “Hindi lahat kailangang i-solve!” mabilis kong saad. “Some things are felt. Some things are alive. Life is not a business!” Pagkatapos kong sabihin iyon, ako mismo natahimik. Kasi kahit anong sabihin ko… hindi nawawala yung katotohanan.

Sinabi ko sa kaniya ang kurso ko sa kolehiyo na siyang tinanong niya nang pabiro. “Po? Pilosopo ka po?” Natawa ako sa kaniya. I was a graduate of BA Philosopy in UP. Nakitawa na rin siya sa aking reaksyon. “Napaka seryoso kasi ng mukha niyo. Alam niyo kasi Ma’am, ang problema sa buhay ay dapat tinatawanan lang.” Natigil ako sa sinabi niya. Sana nga ganyan lang kadali. “May mga problemang hindi madadaan sa tawa, Mariel,” I said in a low voice.

tanong ko sa kanya dahil bigla akong naging interesado sa ginagawa niya “Alam mo ba, bata pa lang ako, ganun na ako eh! Mahilig ako sa mga outreach program sa schools at sa university. And then sabi ko sa sarili ko, pag kumikita na ako at may sarili na akong pera, I will make it point na makakatulong ako sa mga taong nangangailangan! But of course, I go by the philisophy na tutulungan mo ang isang tao, hindi para umasa siya sa iyo, pero para matuto!” mahabang paliwanag ni Alex at talaga namang hinangaan ko ito “Parang…if you want to help a person, do not give him fish, instead, teach him how to fish. Teka, tama ba yun?” nakita ko ang maluwag na ngiti ni Alex and I guess, he was impressed wi

I felt him tense up when I wrapped my arms around his waist. "Curious saan?" "About the Epicurean philosophy." "What about it?" "Epicurus believed that the greatest good in life is pleasure, some people who doesn't seem to understand his philosophy labelled it as hedonistic when in fact it was far from that, he wasn't talking about luxury, drugs or sex," tumingin siya sa mga mata ko at hinayaan ko lang na malunod ako sa mga titig niya. "What he meant was that we need to live our lives modestly and be aware of our surroundings in order for us to be free from fear and to prevent ourselves from getting hurt or hurting other people — now that was what he meant about the greatest pleasure. In oth

Mukhang ang attempt ko mauuwi pa sa life lesson. "Sinosoli ko lang ang buhay na pinahiram saakin." Binatukan ako nung isang lalaki na kasama nila. "Wag kang pilosopo kay Ki- Hezekiah! Kahit gaano pa kalaki yang problema mo, hindi solusyon ang pagpapatiwakal ano!" Napatingin ako sa kanya. " Dapat masaya lang tayo." " Gusto ko lang makita ulit ang Daddy ko. " Tumulo nanaman ang luha ko and this time, mas masagana ang luha na lumalabas sa mata ko ngayong may kasama ako.

Velasquez kaya siguro hindi pa niya ako kilala at handa naman akong magpakilala. “W—what?!” galit niyang sagot sa akin. “Well, puro talambuhay ang sinasabi mo at hindi yung mismong lesson,” Napapangiti naman ang iba kong kaklase sa walang gana kong sagot. “So, ano ang inaasahan mo sa Philosophy?” Tinaas ko muna yung paa ko sa bakanteng upuan. “inaasahan kong may matutunan ako dito kaso mukhang wala dahil sa’yo,”

suhestiyon ko na lang. Malay niyo naman kasi ay pumayag, `di ba? It's better to be rejected by trying, rather than being silent and keeps on regretting at the end. Take note niyo iyan! That's one of my greatest philosophy in life! Chos. "Na- ah. We couldn't. I'm sorry." Okay na pala. Huwag na. Burahin niyo na ulit iyong sinabi at pinasulat ko.

bahagya siyang napangiti, “…kapalan ng mukha.” Sandaling natahimik ang kusina. Pagkatapos ay marahan niyang idinagdag, “Sa philosophy po, parang tinatawag nila ’yon na selflessness. Yung wala kang takot na gawin ang kailangan, kahit mahirap.” Saglit na natigilan si Caden. Parang may pumasok na ideya sa isip niya, ngunit hindi niya agad nahuli.