انتقام の小説・ストーリー

เขาถามอีก เทียนหยดหันมามองเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองท้องถนนอย่างเดิม “เพื่อ...ปูทางแก้แค้นมั้งคะ” “แก้แค้นอะไรกัน แค่นี้ยังเป็นศัตรูกันไม่พออีกเหรอ”

“เรื่องนี้…ขอให้ข้าได้คิดไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนเถิด ว่าสิ่งที่ต้องแลกมานั้นคุ้มค่าหรือไม่” ซ่งเจิ้งอี้ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มผุดขึ้นมุมปาก น้ำเสียงแฝงแววเย้ยหยัน “มีสิ่งใดที่ไม่คุ้มกันเล่า เจ้ากำลังจะได้เป็นท่านลุงแม้ในอดีตจะเคยเป็นพี่ชายที่ไม่น่าจดจำสักเท่าไหร่ ทว่าบัดนี้ มีโอกาสได้ให้เจ้าชดใช้ความผิดพลาดนั้นแล้ว ซ่งเจิ้งห่าว”

let her go Shen Yi almost gritted his teeth and said this sentence. Those dark memories, after so many years, still not fade, even now, Shen Yi heart forever filled with hate. Five years ago, there was a headline in the city of M -- "18-year-old girl falls, dishevelled, reasons unknown. " Shen Yi rushed to the time, called Subai girl has been taken away by the criminal police team, leaving only a pool of blood on the ground. All the people are spitting on this girl. She must have acted indecently and brought it on herself. However, only Shen Yi know, Su Bai was the day before the sexual assault just do not want to jump off the building. And it was Su Wanqian who violated her! But he didn't

พวงชมพูจ้องมองเขาอย่างผิดหวังเช่นกัน ความเสียใจ ความน้อยใจถาโถมเข้าใส่ไม่ยั้ง ร่างสูงใหญ่ของเมธาพัฒน์เดินหายขึ้นชั้นบนไปแล้ว เด็กสาวก็ยังคงร่ำไห้ออกมาราวกับเขื่อนทำนบแตก ความคลั่งแค้นเริ่มเกาะกินหัวใจ และหล่อนก็ต้องเอาคืนแพรวาให้ได้ “ฉันจะเอาคืนให้สาสมเลย คอยดู นะแพรวา” พวงชมพูคำรามออกมาเบา ๆ ถึงแม้ว่าน้ำเสียงของหล่อนจะเบาแค่ไหน แต่ว่าหัวใจของหล่อนนั้นได้ยินมันอย่างชัดเจน

ฉันร้องขอต่อระบบว่าสามารถใช้เงินรางวัลมาแลกกับการลบความทรงจำทั้งหมดของฉันในโลกภารกิจนี้ได้ไหม เพราะบางครั้งการจดจำก็เป็นบทลงโทษที่ยาวนานอย่างหนึ่ง ระบบบอกว่าการที่ฉันต้องทนรับความทรมานเพิ่มเติมมากมายขนาดนี้ มันเองก็รู้สึกผิดมาก เรื่องนี้จัดการให้ได้โดยไม่ต้องเสียเงินราง วัล

หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงกึ่งไม่พอใจ นังซินเหลียนกำลังด่าว่านางสาปแช่งสามีตัวเอง หากยายแก่หม่าฮุ่ยซือได้ยินเดี๋ยวมาหาเรื่องนางอีก

้องมีจุดจบเช่นนี้ "ไม่ต้องกลัวหรอก พวกข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องเจ็บปวดนาน อดทนหน่อยก็แล้วกัน" ขันทีคนหนึ่งเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเหี้ยมโหดก่อนที่จะลงมือกรีดมีดลงบนแก้มของหญิงสาวอีกข้าง ส่วนขันทีอีกคนก็เฉือนเข้าที่แขนเรียวจนซูเซียวเจ็บปวดเป็นอย่างมาก ไม่ว่านางจะส่งเสียงร้องไปมา กเท่าไรก็ไร้ค่าไร้ประโยชน์

ลินินเชิดหน้าเถียงกลับน้ำตาไหลลงหางตา “แค่ใช้หนี้?” “ใช่ ฉันเป็นแค่คนบำเรอกามมีหน้าที่สนองตัณหาให้คุณพอใจแล้วรอวันที่คุณเขี่ยทิ้ง”เสียงหวานสั่นเครือหน้าแดงก่ำ ภาคินหายใจแรงด้วยความโมโหก้าวเดินเข้าหาหญิงสาวที่ยืนร้องไห้ตัวเกร็ง

แพรวเองลึก ๆ แล้วก็มีความเอ็นดูพุด เพราะเห็นว่าเป็นคนที่นิสัยมาก ๆ จึงเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี “ขอบคุณครับที่เตือน แต่ผมว่าผมไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่จำเป็นต้องไปขอโทษใคร”

เกดสุดาอุทานเสียงดังลั่น เมื่อสติคืนกลับมา ความหวาดกลัวแล่นลิ่วเข้าเกาะกุมหัวใจดวงน้อย “อีคุณหนูคนสวย วันนี้กูจะแก้แค้นเอาคืน… กูจะเอามึง โทษฐานที่พ่อมึงเอาเมียกู”