การต่อสู้ในบ้านและการต่อสู้ในวัง Novels & Stories

การต่อสู้เพื่อประชันฝีมือเยี่ยงชาวยุทธ์ของพวกเขาเกิดขึ้นตามลำดับของผลแพ้ชนะ ทั้งยิงธนู ขี่ม้าใส่กำแพงไม้ กระทั่งมาถึงคู่สุดท้ายในที่สุด ผู้ที่ชนะต้องสู้กันเอง. คือพวกเขา ไป๋กุ้ยอิงกับเสิ่นหลี รอบนี้ไม่ต้องต่อสู้ออกกระบวนท่าด้วยมือเปล่า แต่สามารถหยิบอาวุธข้างลานได้ตามต้อ งการ

ดังนั้นการต่อสู้ด้วยอาวุธที่มีมาแต่กําเนิดจะต้องเอาชนะคู่ต่อสู้ได้เร็วขึ้นและมีประสิทธิภาพมากขึ้น มีเพียงการต่อสู้ระยะประชิดเท่านั้น การต่อสู้ด้วยหมัดและเท้า การต่อสู้ด้วยอาวุธ การต่อสู้ด้วยทักษะร่างกาย การต่อสู้ด้วยทักษะพิเศษ การต่อสู้ด้วยพลังที่แท้จริง และการต ่อสู้ด้วยรากฐาน

พอพูดจบ ร่างทั้งสองร่างก็ต่อสู้กันในทันที โดยการโจมตีด้วยหมัดและเท้า จนสามารถได้ยินเสียงหมัดที่กระทบเนื้อดังเพียะเพียะเพียะ

“ที่แท้ก็เป็นสุนัขอย่างเจ้าที่วิ่งออกมา คืนนั้นยังไม่ได้ตัดสินแพ้ชนะกับเจ้าพอดี ตอนนี้ไม่มีใครมารบกวนแล้ว มาดูกันหน่อยสิว่า ระหว่างเจ้ากับข้า ใครจะเหนือกว่ากัน!” จู๋เยวี่ยส่งเสียงฮึดฮัด “รนหาที่ตาย” “แคร้ง! แคร้ง! แคร้ง! ...” ทั้งสองคนจึงต่อสู้กันในเรือนเล็กๆ ของเวินซื่อโดยต รง

ไม่ทันที่เขาจะพูดอะไรต่อ พวกเขาก็ได้ยินเหมือนมีเสียงต่อสู้ด้านใน ทั้งคู่จึงวิ่งเข้าไปดู ก็พบว่าที่บ้านถูกลอบโจมตีอีกครั้ง “เหยาเหยา เจ้าอยู่นี่ก่อน อย่าเข้าไป ข้าจัดการเอง” "ไม่ได้นะ ข้าไปด้วย"

ทำไมมีคนต่อสู้กันได้? ชายหนุ่มรีบพยักหน้าว่า "ใช่ และไม่ใช่การต่อสู้ธรรมดา อย่างกับในภาพยนตร์ ปรมาจารย์วรยุทธพวกนั้นกำลังต่อสู้กันจนกว่าจะตายไปข้าง"

งบางสิ่งสกปรกออกไปจากบ้านของเราให้หมด" หนิงรุ่ยพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น แววตาของเธอสาดประกายแห่งความพร้อมรบ สงครามจิตวิทยาและการต่อสู้เพื่อปกป้องครอบครัวกำลังจะเปิดฉากขึ้นในไม่ช้า และในคืนนี้ ท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านจะต้องสว่างไสวไปด้วยแสงแห่งความยุติธรรมที่ไม่อาจหลบซ่ อนได้อีกต่อไป

การต่อสู้ของหนึ่งผู้ใหญ่ และหนึ่งเด็กหนุ่มดำเนินไปอย่างดุเดือดเลือดพล่าน ผลัดกันรุกผลัดกันรับโดยไม่มีผู้ใดเพลี่ยงพล้ำ ทั้งสองกวัดแกว่งกระบี่สู้รบกันตั้งแต่ลานกว้างหน้าเรือน ลัดเลาะไปตามระเบียงทางเดิน ทะยานขึ้นหลังคา ดวลกันดุเดือดจนฝุ่นตลบ เสียงกระบี่ปะทะกันดังถี่ยิบ องครั กษ์และบ่าวไพร่ที่ได้ยินเสียงต่างพากันมามุงดูด้วยความตื่นตระหนกปนตกตะลึง เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ชักจะบานปลาย และการต่อสู้รุนแรงจนอาจก่อให้เกิดอันตราย หวงเฉาก็รีบตะโกนสั่งการให้ทหารต้อนฝูงชนให้ออกห่าง

เมื่อมีคนคุยด้วยซีเยว่เลยปิดหนังสือลงแล้วเริ่มสนทนากับคนตรงหน้าแทน “แต่พวกเขาทำร้ายคนที่นี่นะ นี่ไม่เหมือนการรบหรืออย่างไร” “ไม่เหมือนหรอก การรบกับศัตรูคือการแย่งชิงดินแดน หรือปกป้องผืนแผ่นดินของตน แต่การมีปัญหาแบบนี้เป็นการขัดแย้งทางความคิด สมัยก่อนคงยังไม่มีอะไรแบบนี้มากนัก เพร าะหากคิดต่างก็จะถูกประหารใช่ไหม” ซีเยว่พยักหน้า

ไม่นานพื้นที่บริเวณนั้นจึงกลายเป็นสนามต่อสู้หนึ่งต่อหนึ่งของสองบุรุษผู้มากฝีมือจากสองแคว้น จากตอนแรกต่อสู้ในโรงเตี๊ยมถัดมาทั้งสองก็เดี๋ยวรุกเดี๋ยวถอยจนออกไปข้างนอกโรงเตี๊ยม วิ่งตามกันเข้าไปต่อสู้ผลัดกันโจมตี ผลัดกันตั้งรับจนกระทั่งมาโรมรันต่อสู้กันไ ด้สะดวกมากยิ่งขึ้นในซอยสายเล็กเส้นหนึ่งที่ร้างผู้คน