Romans & histoires การแต่งงาน

ฉันจ้องมองสัญญาแต่งงานตระกูลเวอร์เซตติที่พ่อผลักมาตรงหน้าบนโต๊ะ ไม่ต้องลังเล ฉันเขียนชื่อ 'เดมี่' น้องสาวต่างแม่ของฉันลงไป แล้วเลื่อนสัญญานั้นกลับไปให้เขา พ่อนิ่งชะงักไป ก่อนที่ดวงตาจะปรากฏความตื่นเต้นอย่างน่าตลกราวกับถูกรางวัลใหญ่ “แกยกโอกาสที่เพอร์เฟกต์ขนาดนี้ให้น้องสาวแกได้ยังไงกัน?" ในชีวิตแต่งงานที่แล้วของฉันมันเป็นแค่เรื่องตลกในสายตาของทุกคนรอบตัว ฉันคือยัยแม่มดน้อยผมแดงผู้ไม่ยอมเกรงกลัวใคร ที่บังอาจปีนป่ายเข้าไปในวงโคจรของ 'แคสเซียน เวอร์เซตติ' ทายาทและผู้นำตระกูลเวอร์เซตติผู้ดีเก่า ฉันไม่เคยสมบูรณ์แบบ และไม่เคยเป็นเด็กดีที่เชื่อฟัง เขาชอบผู้หญิงที่ใส่ชุดราตรียาวราวกับเทพธิดา แต่ฉันกลับนุ่งกระโปรงสั้นแล้วขึ้นไปเต้นสะบัดอยู่บนโต๊ะ" เขาต้องการความสัมพันธ์แบบปกติธรรมดา เป็นไปตามแบบแผนที่วางไว้ ส่วนฉันอยากขึ้นไปอยู่ข้างบน ควบคุมเขา และปล่อยตัวปล่อยใจไปอย่างเต็มที่ ที่งานกาล่า พวกเมียไฮโซต่างพากันหัวเราะเยาะทรงผม ชุดที่ฉันใส่ และ"ความเปรี้ยวซ่า"ของฉัน ฉันหลงคิดว่าอย่างน้อยเขาก็คงจะแสร้งทำเป็นปกป้องฉันบ้าง แต่เขาไม่ทำเลย "ขอโทษแทนเธอด้วยครับ พอดีเธอ...ยังไม่ได้รับการฝึกฝนมาดีพอ" ฝึกฝนงั้นเหรอ เหมือนกับหมา ฉันใช้ชีวิตที่ผ่านมาอย่างทุกข์ทรมานภายใต้กฎเหล็กของเขา ฝืนตัวเองจนไม่เหลือความเป็นตัวเองเพื่อให้เป็นไปตามสิ่งที่เขาต้องการ จนกระทั่งคืนที่บ้านของเราเกิดไฟไหม้ พอฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาในช่วงเวลาที่เพิ่งรู้เรื่องการคลุมถุงชนนี้ ฉันมองไปที่ตัวสัญญาที่วางอยู่ตรงหน้า ครั้งนี้น่ะเหรอ? ฉันว่าพวกหนุ่มๆ ในไนท์คลับน่าจะเหมาะกับฉันมากกว่า แต่ทันทีที่แคสเซียนรู้ว่าเจ้าสาวไม่ใช่ฉัน เขาก็ทำลายกฎทุกข้อที่เขาเคยยึดถือมาตลอด

ฉันรู้ว่าตัวเองตั้งท้องในเวลาเดียวกับโรซ่า หญิงสาวที่เป็นรักแรกในวัยเด็กของสามีมาเฟียของฉัน เพื่อปกป้องลูกในท้องของเธอไม่ให้ถูกพ่อแม่บังคับให้ทำแท้ง สามีของฉันจึงประกาศว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของเขาเอง แล้วลูกของฉันล่ะ? เขากลับเกลี้ยกล่อมฉันโดยบอกว่าเขาจะยอมรับลูกของเราก็ต่อเมื่อลูกของเธอคลอดออกมาแล้วเท่านั้น ฉันตัดสินใจเผชิญหน้ากับเขาเพื่อเค้นถามเหตุผลว่าทำไมเขาถึงทำกับฉันได้ลงคอ คำตอบของเขาช่างเย็นชาและไร้ความลังเล “การประกาศว่าเด็กในท้องของเธอเป็นลูกของผมเป็นทางเดียวที่จะปกป้องทั้งคู่ได้ ผมจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาทำอะไรเธอหรือลูกเป็นอันขาด” ในวินาทีนั้นเอง ยามที่ฉันจ้องมองชายผู้เป็นที่รักมาตลอดสิบปี ฉันก็ได้ตระหนักว่าความรักที่มีให้เขาได้มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไปเสียแล้ว ไม่นานหลังจากนั้น ครอบครัวของฉันต่างพากันรุมประณาม พวกเขาด่าทอฉันว่าเป็นผู้หญิงแพศยาที่ท้องไม่มีพ่อ แถมยังบีบคั้นให้ฉันไปทำแท้งเสีย ในขณะที่สามีของฉันกลับอยู่อีกเมืองหนึ่งกับหญิงคนรักของเขา คอยปรนนิบัติดูแลเธอที่กำลังอุ้มท้องอย่างใกล้ชิด กว่าที่เขาจะยอมกลับมา ฉันก็ได้หายไปจากชีวิตของเขาตลอดกาลแล้ว

เพื่อนเล่นสมัยเด็กของคู่หมั้นฉันรู้ดีว่าฉันป่วยเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด เธอจึงจงใจผสมเครื่องดื่มชูกำลังที่มีความเข้มข้นสูงลงในแชมเปญของฉัน หลังจากที่ฉันดื่มมันเข้าไป อัตราการเต้นของหัวใจก็เพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน ความเจ็บปวดเสียดแทงแล่นเข้าสู่หัวใจระลอกแล้วระลอกเล่า ด้วยความตื่นตระหนก ฉันรีบแกะซองยาผงฉุกเฉินเพียงซองเดียวที่พกติดตัว แต่ทว่าน้ำที่ใช้สำหรับชงยากลับถูกเปลี่ยนเป็นน้ำมะนาวเข้มข้น ทันทีที่ฉันดื่มมันลงไป ใบหน้าของฉันก็ซีดเผือกทันที จนสุดท้ายก็ทนไม่ไหว ล้มลงไปกองกับพื้น “น้ำมะนาวมีวิตามินซีนะ ช่วยแก้แฮงก์และดีต่อสุขภาพมากกว่าอีก” ชาร์ล็อตต์หัวเราะจนตัวงอ เธอกอดอกแล้วหันไปมองคู่หมั้นของฉัน ซึ่งเป็นถึงบอสของแก๊งโรลลิ่งสโตน “อีธาน คู่หมั้นที่เป็นนักแสดงของคุณนี่เล่นงิ้วเก่งจริงๆ เลยนะ” “ฉันเป็นหมอมานานขนาดนี้ ยังไม่เคยเห็นใครแค่ดื่มแชมเปญกับน้ำมะนาวแล้วจะมีอาการเจียนตายขนาดนี้เลย” ฉันกัดริมฝีปากจนแทบจะมีเลือดซึมออกมา พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอเพราะความทรมาน พร้อมกับเอื้อมมือไปดึงขากางเกงของอีธานที่อยู่ตรงหน้า “ที่รัก รีบเรียกรถพยาบาลที ฉันไม่ไหวแล้ว” แววตาของอีธานสั่นคลอนไปชั่วครู่ แต่ก็ถูกบรรดาแขกเหรื่อรอบข้างพูดขัดขึ้นเสียก่อน “พอได้แล้ว เลิกแสดงสักทีเถอะ ใครเขาจะตายเพียงเพราะดื่มแชมเปญกับน้ำมะนาวกัน” “นั่นสิ เธอแค่ตาร้อนที่ชาร์ล็อตต์ได้เลื่อนตำแหน่ง เลยไม่อยากชนแก้วแสดงความยินดีกับเขาล่ะสิ?” พริบตานั้น สีหน้าของอีธานก็กลับมาเย็นชาดังเดิม เขาก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วสะบัดมือฉันที่จับขากางเกงเขาอยู่ออกอย่างแรง “ชาร์ล็อตต์เป็นหมอ มีเธออยู่ด้วย คุณไม่มีวันเป็นอะไรในงานปาร์ตี้นี้หรอก” ฉันไม่ร้องขออ้อนวอนเขาอีกต่อไป แต่ตัดสินใจส่งข้อความขอความช่วยเหลือไปหาพ่อของฉันโดยตรง

มายา เพื่อนสนิทที่สุดของฉัน บินตรงจากไมอามีเพื่อมาอยู่กับฉันในสัปดาห์สละโสด ช่วงเวลาแห่งอิสรภาพวันสุดท้ายของฉัน เธอยืนกรานจะจัดปาร์ตี้ส่วนตัวแบบผู้หญิงๆ เพื่อเฉลิมฉลอง พร้อมกับสั่งอาหารเดลิเวอรี่ที่เป็นของโปรดของฉันมาทั้งหมด เธอฝากฉันถือโทรศัพท์มือถือไว้ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นหน้าจอก็สว่างวาบขึ้นมา มีข้อความจากผู้ชายคนหนึ่งส่งเข้ามา มันเป็นรูปผู้ชายไม่สวมเสื้อ พร้อมข้อความว่า: คืนนี้ฉันต้องการตัวเธอ อีกภาพหนึ่งสั่นเตือนตามมาติดๆ มันคือรูปเซ็กส์ทอยและอุปกรณ์พันธนาการราวกับหลุดออกมาจากในภาพยนตร์ ใบหน้าของฉันร้อนผ่าว หัวใจเต้นระรัวกระแทกซี่โครง ฉันเพิ่งจะบังเอิญล่วงรู้ความลับในชีวิตของเธอเข้าซะแล้ว ทว่าภาพถัดมากลับทำให้เลือดในกายของฉันเย็นเฉียบจนแข็งค้าง มันเป็นภาพถ่ายระยะใกล้ของแผงอกผู้ชาย รอยแผลเป็นหยักขรุขระที่ฉันจำมันได้ดียิ่งกว่าเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกซะอีก รอยแผลนั้นเป็นของ ลูเซียโน่ คาร์โบเน่ คู่หมั้นของฉันเอง

เพื่อนวัยเด็กของฉันเคยสัญญาว่า พอเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว เขาจะแต่งงานกับฉัน แต่ในวันแต่งงาน เขากลับมาสาย และตอนที่พวกเราไปตามหาเขาจนเจอ เขากำลังคลอเคลียอยู่บนเตียงใหญ่ในโรงแรมกับเฉียวเวยเวย น้องสาวต่างมารดาของฉัน ต่อหน้าสายตาผู้คนมากมาย ทายาทมหาเศรษฐีอย่างฟู่ซือเหนียนก้าวออกมาข้างหน้า และประกาศอย่างเปิดเผยว่าฉันคือคนที่เขาแอบรักมาหลายปี หลังแต่งงานกันห้าปี ทุกคำที่ฉันพูด ฟู่ซือเหนียนจำได้หมด ฉันเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่เขาใส่ใจมากที่สุด จนกระทั่งวันหนึ่งตอนที่ฉันกำลังทำงานบ้านอยู่ ฉันเผลอไปเจอเอกสารลับฉบับหนึ่งที่ซ่อนลึกอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานของฟู่ซือเหนียน หน้ากระดาษแผ่นแรกคือเรซูเม่ของเฉียวเวยเวย บนเอกสารนั้นมีตัวอักษรที่เขาเขียนด้วยลายมือของตัวเองว่า — “ให้จับตาเป็นพิเศษ สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด” ต่อมาคือแฟ้มบันทึกการจัดสรรงานของโรงพยาบาลชุดหนึ่ง ซึ่งฉันไม่เคยเห็นมาก่อน วันที่ในเอกสารตรงกับคืนที่ฉันประสบอุบัติเหตุรถชนก่อนหน้านั้น ตอนนั้นฉันถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลในเครือฟู่ซื่อ แต่กลับต้องรอการผ่าตัดอยู่นานโดยไม่ได้รับการช่วยเหลือเสียที พอฉันฟื้นขึ้นมา เด็กในท้องก็ไม่อยู่แล้ว เพราะฉันเสียเลือดมากเกินไป ตอนนั้นฉันร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเขาจนแทบไม่มีเสียง แต่ฉันไม่เคยบอกความจริงกับเขาเลย เพราะไม่อยากทำให้เขาเป็นห่วงมากไปกว่านี้ แต่จนถึงวันนี้ฉันเพิ่งรู้ว่า คืนเดียวกันนั้นเฉียวเวยเวยก็ได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน และคำสั่งที่ฟู่ซือเหนียนออกให้กับโรงพยาบาลก็คือ “ให้ระดมทรัพยากรผู้เชี่ยวชาญทั้งหมด เพื่อรักษาเฉียวเวยเวยเป็นลำดับแรก” น้ำตาของฉันซึมลงไปบนกระดาษ จนหมึกตัวอักษรกระจายเลอะพร่าไปหมด “ถ้าฉันไม่ใช่คนสำคัญอันดับหนึ่งของนาย งั้นฉันก็จะหายไปจากโลกของนายเสีย”

ซูเหราเป็นสาวสวยเซ็กซี่ที่มีชื่อเสียงในวงการ ด้วยริมฝีปากสีแดงเชิดขึ้นเล็กน้อยและดวงตาที่ชวนหลงใหล สือเยี่ยนชิงคือทายาทที่โดดเด่นที่สุดของตระกูลมหาเศรษฐี เขาเป็นเหมือนดอกไม้บนยอดเขาหิมะที่เอื้อมไม่ถึง ดูเย็นชา เคร่งขรึม และควบคุมตัวเองได้อย่างดี ไม่มีใครรู้เลยว่า คนที่ดูแตกต่างกันสุดขั้วสองคนนี้ จะพัวพันพลอดรักกันอย่างเอาเป็นเอาตายที่เบาะหลังรถไมบัคในยามดึก หรือนัวเนียกันอย่างบ้าคลั่งในห้องน้ำงานเลี้ยงการกุศล หรือแม้กระทั่งหน้ากระจกบานใหญ่ของไร่ไวน์องุ่นส่วนตัว เขาบีบเอวเธอเอาไว้แล้วกระแทกจนเธอขาอ่อนแรง หลังจากปลดปล่อยอารมณ์กันอีกครั้ง เสียงสายน้ำจากฝักบัวก็ดังแว่วมาจากในห้องน้ำ ซูเหราพิงหัวเตียและต่อสายโทรศัพท์ถึงพ่อของเธอ “หนูตกลงแต่งงานกับคุณชายตระกูลใหญ่แห่งหนานเฉิงที่กำลังจะตายเพื่อแก้เคล็ดให้เขาก็ได้ค่ะ แต่ฉันมีเงื่อนไขข้อหนึ่ง...” ปลายสายตอบกลับด้วยความดีใจที่ปิดไม่มิด “ว่ามาเลย! ขอแค่ลูกยอมแต่ง เงื่อนไขอะไรพ่อก็ยอมทั้งนั้น!” “รอหนูกลับบ้านแล้วค่อยคุยรายละเอียดนะคะ” น้ำเสียงของเธอฟังดูอ่อนหวาน แต่แววตากลับเย็นชาไร้ความรู้สึก ซูเหราวางสายและกำลังจะลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า แต่ว่าหางตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นโน้ตบุ๊กของสือเยี่ยนชิงที่วางอยู่ข้างๆ หน้าจอไลน์สว่างวาบขึ้นมา ข้อความล่าสุดมาจากหญิงสาวที่บันทึกชื่อไว้ว่า “รั่วเฉี่ยน” [พี่เยี่ยนชิงคะ ฟ้าร้องดังมากเลย ฉันกลัวจัง...] ปลายนิ้วของซูเหราสั่นขึ้นมาทันที จู่ ๆ ประตูห้องน้ำก็เปิดออก สือเยี่ยนชิงก็เดินออกมา หยดน้ำไหลผ่านไหปลาร้าลงมา เสื้อเชิ้ตของเขาถูกปลดกระดุมทิ้งไว้อย่างไม่ตั้งใจสองสามเม็ด ภายท่าทางเคร่งขรึมแต่ก็แฝงไปด้วยความเซ็กซี่ “ที่บริษัทมีเรื่องนิดหน่อย ผมขอตัวก่อน”เขาหยิบเสื้อคลุมขึ้นมา น้ำเสียงยังคงเย็นชาเหมือนเคย ซูเหรายิ้มปากแดง “ที่บริษัทมีธุระจริงๆ หรือจะรีบไปหารักแรกกันแน่คะ?”

นี่คือปีที่เก้าแล้วที่ฉันกับดันเต้ร่วมกันรักษาธรรมเนียม 'เดือนแห่งการไร้การผูกมัด' ทายาทผู้สืบทอดตระกูลโครินนีเชื่อว่าสิ่งนี้จะช่วยให้ความสัมพันธ์ของเรายั่งยืนยาวนานขึ้น เป็นเวลาหนึ่งเดือนหลังจากวันครบรอบการเดทของเราในทุกๆ ปี เขาจะเป็นอิสระ และเราต่างจะหายไปจากชีวิตของกันและกัน หากใครคนใดคนหนึ่งเจอคนที่เหมาะสมกว่า เราก็แค่ต้องอวยพรให้อีกฝ่ายไปดี แต่หากไม่เป็นแบบนั้น หลังจากผ่านพ้นไปหนึ่งเดือน เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม รอบตัวฉัน เหล่าชายฉกรรจ์ในตระกูลต่างพากันฉีดพ่นแชมเปญกันอย่างบ้าคลั่ง "แด่อิสรภาพอีกปี! ยินดีกับรองหัวหน้าของเราที่ได้สถานะโสดกลับคืนมา!" "เปิดวงพนันประจำตระกูลแล้วครับ! วางเดิมพันทางซ้ายถ้าคุณคิดว่าพวกเขายังจะได้แต่งงานกัน และวางทางขวาถ้าคุณคิดว่าคราวนี้จบเห่แน่!" ท่ามกลางควันซิการ์ที่อบอวล ฉันนั่งอยู่ตรงมุมโซฟาหนัง เฝ้ามองอย่างเย็นชา ราวกับว่าเรื่องตลกขบขันทั้งหมดนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับฉันเลย มือของดันเต้โอบรัดอยู่ที่เอวของสการ์เล็ตต์ขณะที่เขาเดินเฉียดผ่านฉันไป พร้อมกับกระซิบว่า "อย่าคิดอะไรฟุ้งซ่านล่ะ เธอยังคงเป็นนายหญิงเพียงคนเดียวของฉันเสมอ" "ฉันก็เหมือนว่าว ไม่ว่าจะบินไปไกลแค่ไหน สายป่านก็ยังอยู่ในมือเธอเสมอ" ฉันกดปลายนิ้วอันเย็นเฉียบลงบนหน้าท้องที่เริ่มนูนเด่นขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ใบหน้าเรียบเฉยราวกับสวมหน้ากาก ดันเต้ คราวนี้ที่โต๊ะเดิมพันของตระกูล ฉันขอวางเงินข้าง "จุดจบ" ก็แล้วกัน ฉันกำลังจะหายไปจากโลกของนายอย่างสมบูรณ์แบบ ไอ้สายป่านว่าวที่นายภาคภูมิใจนักหนาน่ะเหรอ? คืนนี้ฉันจะเป็นคนตัดมันทิ้งด้วยตัวเอง

ฉันถูกเลือกให้เป็นคู่หมั้นของลอเรนโซ่ ทายาทผู้สืบทอดอำนาจแห่งมาเฟีย ทว่าในงานกาล่าของตระกูล ลอเรนโซ่กลับถูกเคียร่า ลูกสาวของพ่อค้าอาวุธตามตอแยอย่างเปิดเผย เคียร่าไม่เหมือนหญิงสาวผู้สูงศักดิ์คนอื่น ๆ ที่เคร่งครัดในกฎระเบียบ เธอขับรถสปอร์ตแต่งซิ่งไปตามท้องถนน ใช้มีดพกเกรดทหารตัดปลายซิการ์ และกระดกวิสกี้แรงๆ โดยไม่ผสมอะไรเลย เธอมันดื้อรั้น ไร้การควบคุม และมีไฟราคะบางอย่างที่ทำให้ลอเรนโซไม่อาจละสายตาได้ เขาเคยบ่นกับผู้อาวุโสในตระกูลว่า "ผู้หญิงแบบนั้นจะเป็น 'มารดา' และดูแลคนทั้งตระกูลของเราได้ยังไง?" คำพูดของเขาดูแคลนความมุทะลุของเธอ แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่เธอ ติดตามทุกการเคลื่อนไหวขณะที่เธอยกแก้วขึ้นดื่ม จนกระทั่งในวันเกิดของลอเรนโซ่ เขาก็ประกาศความตั้งใจที่จะให้เคียร่ามาเป็นอนุภรรยาของเขา แต่เคียร่าปฏิเสธ "ผู้หญิงในตระกูลของฉันต้องเป็นเมียแต่งเท่านั้น ไม่เป็นเมียน้อยใคร และหัวใจของสามีฉันต้องเป็นของฉันคนเดียว" ลอเรนโซ่เดินมาหาฉันด้วยน้ำเสียงอึกอัก "อเลสเซีย มันก็แค่หัวโขน ฉันอยากให้เธอสละตำแหน่งนี้ให้เคียร่าได้ไหม? เธอไม่เข้าใจธรรมเนียมตระกูลเราเลย และเธอก็กำลังอาละวาดเรื่องการแต่งงานกับฉัน เราแค่ต้องทำเพื่อให้เธอสงบลงก่อน ต่อให้เธอแต่งงานกับฉัน แต่คนที่จะคอยจัดการทุกอย่างในตระกูลก็ยังเป็นเธออยู่ดี" ขณะที่ฉันยืนลองชุดเจ้าสาว พลันเม็ดคริสตัลแหลมคมบนตัวเสื้อก็ทิ่มลงที่นิ้ว หยดเลือดสีแดงฉานค่อยๆ ซึมลงบนผ้าซาตินสีขาวบริสุทธิ์ ชุดนี้พังยับเยินเสียแล้ว.. แต่การแต่งงานจะยังคงดำเนินต่อไป ในเมื่อฉันเป็นเมียแต่งของทายาทไม่ได้ ฉันก็จะก้าวขึ้นเป็นผู้หญิงของหัวหน้ามาเฟียแทน

คนรักเก่าที่เป็นดั่ง "รักแรก" ในใจของสามีหัวหน้ามาเฟียของฉันฆ่าตัวตาย เพียงเพราะเธอรับไม่ได้กับการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ระหว่างตระกูลของเรา หลังจากนั้น หมิงเซวียน ก็แสดงออกถึงความอาลัยรักที่มีต่อเธออย่างเปิดเผยในทุกวัน เราสองคนกลายเป็นคู่สามีภรรยาที่เกลียดชังกันเข้ากระดูกดำ ทว่าในวินาทีที่ตระกูลสเตอร์ลิงแห่งบอสตันส่งคนมาลอบฆ่าฉัน เขากลับเอาตัวมารับกระสุนแทน พิษร้ายจากกระสุนนัดนั้นซึมลึกเข้าสู่ร่างกาย เขานอนสิ้นเรี่ยวแรงอยู่ในอ้อมกอดของฉัน "ฉันช่วยชีวิตเธอไว้แล้ว... บุญคุณที่ติดค้างแม่ของเธอก็ถือว่าชดใช้ให้จนหมดสิ้น" "ชาติหน้าเราอย่าได้เจอกันอีกเลย ฉันไม่อยากเกลียดเธออีกแล้ว ฉันหวังเพียงให้เธอเป็นแค่ 'น้องสาวข้างบ้านของฉันตลอดไป..." "ตอนนี้... ถึงเวลาที่ฉันต้องไปหาซิงรั่วแล้ว..." สิ้นคำพูดนั้น เขาก็จากไปในอ้อมแขนของฉัน ฉันร้องไห้ปานจะขาดใจ แต่เขากลับไม่แม้แต่จะชายตามามองฉันอีกเลยเป็นครั้งสุดท้าย ในวินาทีนั้นเองที่ฉันเพิ่งเข้าใจว่า ความเกลียดชังที่หล่อเลี้ยงเรามาตลอดหลายปีนั้นช่างน่าขันและไร้เดียงสาเพียงใด หลังจากนั้น เมื่อฉันกวาดล้างตระกูลสเตอร์ลิงจนสิ้นซาก ฉันก็ตัดสินใจจบชีวิตตัวเองตามเขาไป ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันกลับย้อนเวลากลับมาในวัยยี่สิบปี ซึ่งเป็นปีที่ต้องหมั้นหมาย ครั้งนี้ ฉันปฏิเสธคำแนะนำเรื่องการแต่งงานตามคำสั่งของพ่ออย่างเด็ดขาด และเลือกที่จะไปบริหารธุรกิจของตระกูลที่นิวซีแลนด์แทน ชาตินี้ ฉันจะอยู่ให้ไกลจากหมิงเซวียน และหลีกทางให้ความรักของเขากับซิงรั่วได้สมหวังเสียที

ฉันใช้ชีวิตอยู่ภายใต้เงาของพี่สาวหลิวชิงชิงมาโดยตลอด—ผู้หญิงคนนั้นที่ตั้งแต่เล็กก็ถูกเหล่าทายาทของตระกูลมาเฟียอุ้มชูไว้ในฝ่ามือ เธอไม่รู้เลยว่า ฉันได้กลับมาเกิดใหม่แล้ว เหมือนกับชาติที่แล้ว เธอยิ้มอย่างอ่อนโยนหวานละมุน แล้วให้ฉันเลือกคู่แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ก่อน เพื่อให้ตัวเองดูเป็นคนเอาใจใส่และใจกว้าง แต่ครั้งนี้ ฉันปฏิเสธไปแล้ว ชาติที่แล้ว ฉันไร้เดียงสาและเชื่อไปว่าเธอหวังดีจริง ๆ ฉันแต่งงานกับผู้ชายที่เธอแนะนำให้—กู้สือเจิ้ง ทายาทคนหนึ่งที่ว่ากันว่าเป็นอัมพาตจากการถูกซุ่มโจมตีครั้งหนึ่ง ฉันสละสิทธิ์ในการสืบทอดตระกูล กลายเป็นผู้ดูแลของเขา เป็นไม้เท้าของเขา และเป็นยาที่เขาใช้ต้านทานความโดดเดี่ยว ไม่ว่าฉันจะมอบความอบอุ่นให้มากเพียงใด ก็ไม่อาจทำให้หัวใจของเขาอุ่นขึ้นได้ จนกระทั่งถึงวันงานเลี้ยงฉลองการตั้งครรภ์ของพี่สาวฉัน ความจริงอันโหดร้ายก็ถูกเปิดโปงออกมา เมื่อมือสังหารจากตระกูลศัตรูยกปืนเล็งไปที่ท้องของพี่สาวฉัน ชายที่หลายปีมานี้ไม่เคยลุกขึ้นยืนกลับยืนขึ้นมาได้อย่างเหลือเชื่อ เขาผลักฉันไปทางปากกระบอกปืนอย่างแรง กระสุนทั้งเจ็ดนัดยิงทะลุเข้าไปในมดลูกของฉัน ในวินาทีที่ฉันล้มลง ฉันเห็นเขาโอบกอดพี่สาวไว้แน่น ใช้ร่างของตัวเองบังให้เธอ รับกระสุนนัดสุดท้ายแทนเธอ ตอนนั้นเอง ฉันถึงได้เข้าใจ เขาไม่ได้เป็นอัมพาต และก็ไม่เคยถูกตระกูลทอดทิ้งเลย เพราะพี่สาวเลือกคนอื่น เขาจึงแกล้งป่วย เพื่อไม่อยากแต่งงานกับฉัน “ขอโทษนะ หลิ่วถัง ฉันโกหกเธอ แต่ฉันไม่อาจปล่อยให้หลิ่วชิงชิงสูญเสียทายาทที่อยู่ในท้องของเขาได้” “หนี้ที่ฉันติดค้างเธอ ค่อยชดใช้ชาติหน้า” พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็กลับมาถึงวันที่พ่อให้พวกเราเลือกคู่แต่งงานอีกหน ครั้งนี้ ฉันไม่เลือกใครทั้งนั้น แต่พวกเขากลับอ้อนวอน ขอความรักจากฉันอย่างทุกข์ทรมาน