การแต่งงาน Novels & Stories

มายา เพื่อนสนิทที่สุดของฉัน บินตรงจากไมอามีเพื่อมาอยู่กับฉันในสัปดาห์สละโสด ช่วงเวลาแห่งอิสรภาพวันสุดท้ายของฉัน เธอยืนกรานจะจัดปาร์ตี้ส่วนตัวแบบผู้หญิงๆ เพื่อเฉลิมฉลอง พร้อมกับสั่งอาหารเดลิเวอรี่ที่เป็นของโปรดของฉันมาทั้งหมด เธอฝากฉันถือโทรศัพท์มือถือไว้ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นหน้าจอก็สว่างวาบขึ้นมา มีข้อความจากผู้ชายคนหนึ่งส่งเข้ามา มันเป็นรูปผู้ชายไม่สวมเสื้อ พร้อมข้อความว่า: คืนนี้ฉันต้องการตัวเธอ อีกภาพหนึ่งสั่นเตือนตามมาติดๆ มันคือรูปเซ็กส์ทอยและอุปกรณ์พันธนาการราวกับหลุดออกมาจากในภาพยนตร์ ใบหน้าของฉันร้อนผ่าว หัวใจเต้นระรัวกระแทกซี่โครง ฉันเพิ่งจะบังเอิญล่วงรู้ความลับในชีวิตของเธอเข้าซะแล้ว ทว่าภาพถัดมากลับทำให้เลือดในกายของฉันเย็นเฉียบจนแข็งค้าง มันเป็นภาพถ่ายระยะใกล้ของแผงอกผู้ชาย รอยแผลเป็นหยักขรุขระที่ฉันจำมันได้ดียิ่งกว่าเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกซะอีก รอยแผลนั้นเป็นของ ลูเซียโน่ คาร์โบเน่ คู่หมั้นของฉันเอง

เพื่อนเล่นสมัยเด็กของคู่หมั้นฉันรู้ดีว่าฉันป่วยเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด เธอจึงจงใจผสมเครื่องดื่มชูกำลังที่มีความเข้มข้นสูงลงในแชมเปญของฉัน หลังจากที่ฉันดื่มมันเข้าไป อัตราการเต้นของหัวใจก็เพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน ความเจ็บปวดเสียดแทงแล่นเข้าสู่หัวใจระลอกแล้วระลอกเล่า ด้วยความตื่นตระหนก ฉันรีบแกะซองยาผงฉุกเฉินเพียงซองเดียวที่พกติดตัว แต่ทว่าน้ำที่ใช้สำหรับชงยากลับถูกเปลี่ยนเป็นน้ำมะนาวเข้มข้น ทันทีที่ฉันดื่มมันลงไป ใบหน้าของฉันก็ซีดเผือกทันที จนสุดท้ายก็ทนไม่ไหว ล้มลงไปกองกับพื้น “น้ำมะนาวมีวิตามินซีนะ ช่วยแก้แฮงก์และดีต่อสุขภาพมากกว่าอีก” ชาร์ล็อตต์หัวเราะจนตัวงอ เธอกอดอกแล้วหันไปมองคู่หมั้นของฉัน ซึ่งเป็นถึงบอสของแก๊งโรลลิ่งสโตน “อีธาน คู่หมั้นที่เป็นนักแสดงของคุณนี่เล่นงิ้วเก่งจริงๆ เลยนะ” “ฉันเป็นหมอมานานขนาดนี้ ยังไม่เคยเห็นใครแค่ดื่มแชมเปญกับน้ำมะนาวแล้วจะมีอาการเจียนตายขนาดนี้เลย” ฉันกัดริมฝีปากจนแทบจะมีเลือดซึมออกมา พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอเพราะความทรมาน พร้อมกับเอื้อมมือไปดึงขากางเกงของอีธานที่อยู่ตรงหน้า “ที่รัก รีบเรียกรถพยาบาลที ฉันไม่ไหวแล้ว” แววตาของอีธานสั่นคลอนไปชั่วครู่ แต่ก็ถูกบรรดาแขกเหรื่อรอบข้างพูดขัดขึ้นเสียก่อน “พอได้แล้ว เลิกแสดงสักทีเถอะ ใครเขาจะตายเพียงเพราะดื่มแชมเปญกับน้ำมะนาวกัน” “นั่นสิ เธอแค่ตาร้อนที่ชาร์ล็อตต์ได้เลื่อนตำแหน่ง เลยไม่อยากชนแก้วแสดงความยินดีกับเขาล่ะสิ?” พริบตานั้น สีหน้าของอีธานก็กลับมาเย็นชาดังเดิม เขาก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วสะบัดมือฉันที่จับขากางเกงเขาอยู่ออกอย่างแรง “ชาร์ล็อตต์เป็นหมอ มีเธออยู่ด้วย คุณไม่มีวันเป็นอะไรในงานปาร์ตี้นี้หรอก” ฉันไม่ร้องขออ้อนวอนเขาอีกต่อไป แต่ตัดสินใจส่งข้อความขอความช่วยเหลือไปหาพ่อของฉันโดยตรง

ฉันรู้ว่าตัวเองตั้งท้องในเวลาเดียวกับโรซ่า หญิงสาวที่เป็นรักแรกในวัยเด็กของสามีมาเฟียของฉัน เพื่อปกป้องลูกในท้องของเธอไม่ให้ถูกพ่อแม่บังคับให้ทำแท้ง สามีของฉันจึงประกาศว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของเขาเอง แล้วลูกของฉันล่ะ? เขากลับเกลี้ยกล่อมฉันโดยบอกว่าเขาจะยอมรับลูกของเราก็ต่อเมื่อลูกของเธอคลอดออกมาแล้วเท่านั้น ฉันตัดสินใจเผชิญหน้ากับเขาเพื่อเค้นถามเหตุผลว่าทำไมเขาถึงทำกับฉันได้ลงคอ คำตอบของเขาช่างเย็นชาและไร้ความลังเล “การประกาศว่าเด็กในท้องของเธอเป็นลูกของผมเป็นทางเดียวที่จะปกป้องทั้งคู่ได้ ผมจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาทำอะไรเธอหรือลูกเป็นอันขาด” ในวินาทีนั้นเอง ยามที่ฉันจ้องมองชายผู้เป็นที่รักมาตลอดสิบปี ฉันก็ได้ตระหนักว่าความรักที่มีให้เขาได้มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไปเสียแล้ว ไม่นานหลังจากนั้น ครอบครัวของฉันต่างพากันรุมประณาม พวกเขาด่าทอฉันว่าเป็นผู้หญิงแพศยาที่ท้องไม่มีพ่อ แถมยังบีบคั้นให้ฉันไปทำแท้งเสีย ในขณะที่สามีของฉันกลับอยู่อีกเมืองหนึ่งกับหญิงคนรักของเขา คอยปรนนิบัติดูแลเธอที่กำลังอุ้มท้องอย่างใกล้ชิด กว่าที่เขาจะยอมกลับมา ฉันก็ได้หายไปจากชีวิตของเขาตลอดกาลแล้ว

ห้าปีหลังจากแต่งงานกับดันเต้ โมเร็ตติ เจ้าพ่อมาเฟียใหญ่แห่งแก๊งชิคาโก โลกใต้ดินทั้งโลกต่างรู้ดีว่าเขารักฉันยิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง เขาสักรูปไวโอลิน—เพื่อฉัน—ไว้ข้างตราประจำตระกูลของเขา มันคือสัญลักษณ์แห่งความภักดีที่ไม่มีวันลบเลือน จนกระทั่งฉันได้รับภาพถ่ายจากชู้รักของเขา พนักงานเสิร์ฟค็อกเทลคนหนึ่ง นอนเปลือยเปล่าอยู่ในอ้อมแขนของเขา ผิวกายเต็มไปด้วยรอยช้ำสีคล้ำจากเซ็กซ์ที่รุนแรง เธอเขียนชื่อตัวเองข้าง ๆ ไวโอลินที่เขาสักให้ฉัน และสามีของฉัน…ก็ยอมให้เธอทำแบบนั้น “ดันเต้บอกว่าความสุขตอนที่อยู่ข้างในตัวฉันมันเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันความเป็นชายของเขา เธอคงทำให้เขาแข็งไม่ได้แล้วสินะ อเลสเซียที่รัก บางทีมันถึงเวลาที่เธอควรถอยออกไปได้แล้วนะ” ฉันไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ฉันแค่โทรออกหนึ่งสาย “ฉันต้องการตัวตนใหม่ และตั๋วเครื่องบินออกไปจากที่นี่”

ปีที่ห้าหลังจากแต่งงานกับเจ้าพ่อมาเฟีย ฉันเริ่มรู้สึกเวียนหัวทุกครั้งที่พกเครื่องรางที่เขาให้ติดตัว ฉันจึงแกะเอาเม็ดยาที่ซ่อนอยู่ด้านในออก แล้วนำไปตรวจที่โรงพยาบาลของตระกูล หลังจากแพทย์ตรวจวิจัยอยู่พักหนึ่ง กลับบอกว่านี่ไม่ใช่ยาช่วยให้นอนหลับ แต่เป็นยาพิษฤทธิ์เรื้อรัง ถ้าสวมไว้นานๆ ไม่เพียงแต่จะทำให้เป็นหมัน แต่ยังส่งผลเสียต่อร่างกายอย่างมาก ฉันร้องออกมาอย่างเสียสติ "เป็นไปไม่ได้ นี่เป็นของที่สามีฉันให้มา เขาชื่อ วินเซนโซ คอร์เลโอเน และเบื้องหลังเขา เขาก็เป็นเจ้าของโรงพยาบาลแห่งนี้ด้วย" แพทย์ทำหน้าสงสัย "คุณผู้หญิง ลองไปตรวจที่แผนกจิตเวชหน่อยไหม? คุณวินเซนโซกับภรรยาของเขาผมรู้จักดี ทั้งคู่รักกันมาก และภรรยาของเขาก็เพิ่งจะคลอดลูกไปไม่นาน ตอนนี้พวกเขากำลังดูลูกอยู่ที่ห้องวีไอพีชั้นบนสุดน่ะ" ขณะที่พูด เขาก็กดเปิดรูปถ่ายในโทรศัพท์มือถือ ในรูปถ่าย วินเซนโซสวมชุดสูทสีดำที่เป็น สัญลักษณ์ของตระกูล ในอ้อมแขนอุ้มทารกคนหนึ่งไว้ ส่วนผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างกายเขานั้น ผู้หญิงคนนั้นฉันรู้จักดี เธอชื่อว่า คลาวเดีย เธอก็คือน้องสาวบุญธรรมที่วินเซนโซมักจะพูดถึงอยู่เสมอ

แฟนของผมมักจะหลีกเลี่ยงการเจอหน้าพ่อแม่ของผม จากนั้นเธอก็รับบทเป็นว่าที่เจ้าสาวของแฟนเก่า ไปเจอกับญาติๆ ของแฟนเก่า สถานที่นัดพบยังเป็นเรือนหอที่ผมเตรียมไว้ให้เธอ เพียงแต่เธอคิดไม่ว่า ผมจะเป็นลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ ของแฟนเก่าเธอ แฟนของผมแสร้งทำเป็นไม่รู้จักผม กอดแฟนเก่าของเธออย่างหวานชื่น: "บ้านหลังนี้สามีของฉันซื้อด้วยเงินสด" ญาติ ๆ ทุกคนต่างชื่นชมความรักใคร่ของพวกเขาทั้งสอง เพียงแต่เธอกลัวว่าผมจะเปิดเผยความจริง เธอเข้ามาเตือนผมว่า “ฉันแค่ช่วยเพื่อนรับมือกับการถูกเร่งรัดให้แต่งงานเท่านั้น ถ้าคุณกล้าก่อกวน เราก็เลิกกัน” ผมทำตามความปรารถนาอวยพรให้เธออย่างจริงใจว่า “ในเมื่อผมกับน้องมีความชอบเรื่องบ้านกับผู้หญิงเหมือนกัน ผมขายส่งอุปกรณ์จัดงานแต่งงาน คิดว่าน้องก็คงจะชอบด้วย งั้นก็ขอมอบให้พวกคุณละกัน” ในที่สุดแฟนสาวก็ลนลาน

ฉันจ้องมองสัญญาแต่งงานตระกูลเวอร์เซตติที่พ่อผลักมาตรงหน้าบนโต๊ะ ไม่ต้องลังเล ฉันเขียนชื่อ 'เดมี่' น้องสาวต่างแม่ของฉันลงไป แล้วเลื่อนสัญญานั้นกลับไปให้เขา พ่อนิ่งชะงักไป ก่อนที่ดวงตาจะปรากฏความตื่นเต้นอย่างน่าตลกราวกับถูกรางวัลใหญ่ “แกยกโอกาสที่เพอร์เฟกต์ขนาดนี้ให้น้องสาวแกได้ยังไงกัน?" ในชีวิตแต่งงานที่แล้วของฉันมันเป็นแค่เรื่องตลกในสายตาของทุกคนรอบตัว ฉันคือยัยแม่มดน้อยผมแดงผู้ไม่ยอมเกรงกลัวใคร ที่บังอาจปีนป่ายเข้าไปในวงโคจรของ 'แคสเซียน เวอร์เซตติ' ทายาทและผู้นำตระกูลเวอร์เซตติผู้ดีเก่า ฉันไม่เคยสมบูรณ์แบบ และไม่เคยเป็นเด็กดีที่เชื่อฟัง เขาชอบผู้หญิงที่ใส่ชุดราตรียาวราวกับเทพธิดา แต่ฉันกลับนุ่งกระโปรงสั้นแล้วขึ้นไปเต้นสะบัดอยู่บนโต๊ะ" เขาต้องการความสัมพันธ์แบบปกติธรรมดา เป็นไปตามแบบแผนที่วางไว้ ส่วนฉันอยากขึ้นไปอยู่ข้างบน ควบคุมเขา และปล่อยตัวปล่อยใจไปอย่างเต็มที่ ที่งานกาล่า พวกเมียไฮโซต่างพากันหัวเราะเยาะทรงผม ชุดที่ฉันใส่ และ"ความเปรี้ยวซ่า"ของฉัน ฉันหลงคิดว่าอย่างน้อยเขาก็คงจะแสร้งทำเป็นปกป้องฉันบ้าง แต่เขาไม่ทำเลย "ขอโทษแทนเธอด้วยครับ พอดีเธอ...ยังไม่ได้รับการฝึกฝนมาดีพอ" ฝึกฝนงั้นเหรอ เหมือนกับหมา ฉันใช้ชีวิตที่ผ่านมาอย่างทุกข์ทรมานภายใต้กฎเหล็กของเขา ฝืนตัวเองจนไม่เหลือความเป็นตัวเองเพื่อให้เป็นไปตามสิ่งที่เขาต้องการ จนกระทั่งคืนที่บ้านของเราเกิดไฟไหม้ พอฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาในช่วงเวลาที่เพิ่งรู้เรื่องการคลุมถุงชนนี้ ฉันมองไปที่ตัวสัญญาที่วางอยู่ตรงหน้า ครั้งนี้น่ะเหรอ? ฉันว่าพวกหนุ่มๆ ในไนท์คลับน่าจะเหมาะกับฉันมากกว่า แต่ทันทีที่แคสเซียนรู้ว่าเจ้าสาวไม่ใช่ฉัน เขาก็ทำลายกฎทุกข้อที่เขาเคยยึดถือมาตลอด

เมื่อเจ้าพ่อตระกูลสุยถูกลอบสังหารด้วยระเบิดพลีชีพ สุยอวิ๋นสิง สามีของฉันซึ่งเป็นหัวหน้าทีมคุ้มกัน กลับกำลังพาบรรดาผู้คุ้มกันกลุ่มหนึ่งไปส่งเจียงเนี่ยนเนี่ยน เพื่อนสมัยเด็กของเขาดูแฟชั่นโชว์ ฉันไม่ได้กดแหวนสัญญาณฉุกเฉินค้างไว้ แต่กลับพยุงท้องแก่กระโจนเข้าหาเจ้าพ่อ ใช้ร่างกายของตัวเองกำบังระเบิดให้เขา ชาติที่แล้ว ฉันกดมัน สุยอวิ๋นสิงทิ้งเจียงเนี่ยนเนี่ยนแล้วรีบกลับมา เขาช่วยเจ้าพ่อเอาไว้ได้สำเร็จจนได้กลายเป็นมือขวาของตระกูล ทว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนกลับโกรธแค้นที่เขาจากไป เธอวิ่งตัดทางด่วนจนถูกรถชนตาย สุยอวิ๋นสิงดูเหมือนจะไม่พูดอะไร แต่ในวันที่ฉันเจ็บท้องคลอด เขากลับส่งฉันเข้าไปในลานประมูลใต้ดิน “ข้างกายเจ้าพ่อมีทหารคุ้มกันมากมาย ทำไมเธอต้องบังคับให้ฉันกลับมาด้วย ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียงและภาพลักษณ์ในตำแหน่งภรรยามือขวาหรอกเหรอ” “ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็คงไม่ต้องตาย ความทุกข์ทรมานที่เขาได้รับ เธอจะต้องชดใช้คืนเป็นพันเท่าหมื่นเท่า!” ฉันทำได้เพียงเบิกตากว้างมองดูอวัยวะของตัวเองถูกประมูลไปทีละชิ้น แม้แต่สายสะดือของลูกก็ไม่เว้น สุดท้าย ฉันก็ตายจากการติดเชื้อระหว่างการผ่าตัดอวัยวะ เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาในวันที่เจ้าพ่อถูกลอบทำร้าย

แต่งงานมา 3 ปี ผมคิดว่าตัวเองมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ภรรยาอ่อนโยนเอาใจใส่ ลูกชายเฉลียวฉลาดน่ารัก วันหนึ่งอุตส่าห์ได้เลิกงานเร็วเพราะเสร็จงานก่อนกำหนด ตอนที่กลับมาถึง ภรรยากำลังนอนหลับอยู่ข้างเตียงเด็กด้วยความอ่อนล้า ขณะที่ผมเดินไปเตรียมจะอุ้มภรรยาไปที่ห้องนอน ทันใดนั้นหน้าจอโทรศัพท์ของภรรยาก็สว่างขึ้น "ชิงชิง ลูกชายของเรานอนแล้วหรือยัง"

ตลอดหกปีที่ผ่านมา ฉันกับเดรเวน พี่ชายต่างแม่ของฉัน ผู้เป็นทายาทตระกูลมาเฟีย คบหากันอย่างลับ ๆ ทุกค่ำคืน มือของเขาจะลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของร่างฉันด้วยความกระหายที่แทบสิ้นสติ แววตาที่เขามองฉันในช่วงเวลาเร่าร้อนเหล่านั้น ทำให้ฉันเชื่ออย่างสนิทใจว่าฉันคือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่สามารถปลุกไฟปรารถนาเช่นนั้นในตัวเขาได้ จนกระทั่งหนึ่งเดือนก่อน…วันที่ฉันรู้ว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์ วันก่อนวาเลนไทน์ ฉันแอบเข้าไปในห้องทำงานของเขา ตั้งใจจะเซอร์ไพรส์ ผ่านช่องประตูที่แง้มอยู่ ฉันได้ยินเขาคุยกับนีโก้ ที่ปรึกษาประจำตระกูล “ไม่เบื่อเด็กสาวต่างแม่ของนายบ้างเหรอ จัสมิน? งานหมั้นก็ใกล้เข้ามาแล้ว นายไม่ได้หลงรักเธอจริง ๆ ใช่ไหม?” รอยยิ้มโหดร้ายปรากฏบนริมฝีปากของเขา “หลงรักงั้นเหรอ? เธอเป็นเป้าหมายที่ง่าย จะไม่งับก็เสียของสิ” “แม่ของเธอเป็นคนผลักแม่ฉันลงหลุมศพก่อนเวลา หกปีที่ผ่านมานี่แหละคือการชดใช้ และเธอก็สมควรได้รับมันทุกวินาที” “อีกอย่าง ฉันพูดไปแล้ว ภรรยาของฉันจะต้องเป็นบีอังก้า ไทเลอร์เท่านั้น” “การแต่งงานกับเธอทำให้เราได้เส้นทางลักลอบขนของทางท่าเรือของตระกูลไทเลอร์ นั่นแหละคือสิ่งเดียวที่สำคัญ” สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ฉันคิดว่าเป็นความรัก…ก็เป็นเพียงการแก้แค้นที่ถูกวางแผนมาอย่างแนบเนียน ทุกอ้อมกอดของเขา ล้วนเป็นคำโกหกที่ผ่านการคำนวณมาแล้ว งั้นก็ได้ ถึงเวลาที่ฉันกับลูกในท้องจะต้องหายไปจากโลกของเขาตลอดกาล