การแต่งงาน Novels & Stories

ภายในห้องนอน ร่างของฉันถูกจัดเปลี่ยนไปในท่าทางต่างๆ ชายแปลกหน้ายื่นมืออันหยาบกร้านของเขาออกมา บีบนวดไปตามร่างกายของฉันอย่างรุนแรง เขาขยับเข้ามาใกล้ บอกให้ฉันผ่อนคลาย อีกไม่นานน้ำนมก็จะไหลแล้ว ชายที่อยู่ตรงหน้าฉันคือเพื่อนของสามี เขาคือหมอนวดกระตุ้นน้ำนมที่ถูกเชิญมา มือของเขาค่อยๆ เลื่อนผ่านช่วงเอวของฉัน และมาหยุดลงตรงหน้าส่วนที่อ่อนนุ่มของฉัน ฉันได้ยินเขาพูดด้วยเสียงแหบพร่า: "ผมจะเริ่มนวดตรงนี้แล้วนะ" ร่างกายของฉันสั่นสะท้าน ฉันจึงหลับตาลง

ปีที่แปดของการแต่งงาน ในที่สุดฉันก็ตั้งท้องลูกของคลาวด์ได้เสียที นี่คือการทำเด็กหลอดแก้วครั้งที่หกของฉัน และเป็นโอกาสครั้งสุดท้ายแล้ว หมอบอกว่า ร่างกายฉันจะทรมานไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว ฉันดีใจจนแทบเก็บไว้ไม่อยู่ เตรียมจะเอาข่าวนี้ไปบอกเขา แต่หนึ่งสัปดาห์ก่อนวันครบรอบแต่งงาน ฉันกลับได้รับรูปถ่ายนิรนามใบหนึ่งทางไปรษณีย์— ในรูปนั้น เขากำลังก้มลงจูบท้องของผู้หญิงอีกคนอย่างอ่อนโยน ผู้หญิงคนนั้นคือเพื่อนสมัยเด็กที่โตมาด้วยกันกับเขา เป็นเด็กสาวที่ครอบครัวเขาเฝ้ามองมาตั้งแต่เล็ก อ่อนโยน เรียบร้อย เอาอกเอาใจผู้ใหญ่เก่ง เป็นลูกสะใภ้ในอุดมคติของบ้านนั้น ที่น่าขันที่สุดก็คือทุกคนในครอบครัวเขารู้เรื่องเด็กคนนั้นกันหมด มีแค่ฉันคนเดียว ที่ถูกทำให้กลายเป็นตัวตลก ที่แท้ ชีวิตแต่งงานที่ฉันพยายามประคับประคองทั้งน้ำตาและบาดแผลมาตลอด ก็เป็นเพียงแค่คำโกหกแสนอ่อนโยนที่พวกเขาร่วมกันถักทอขึ้นมาอย่างตั้งใจ ช่างมันเถอะ ผู้ชายอย่างคลาวด์น่ะ ฉันไม่เอาแล้ว ส่วนลูกของฉัน จะไม่มีวันเกิดมาในคำลวงพวกนั้นเด็ดขาด ฉันจองตั๋วเครื่องบินเพื่อจากไป ในวันครบรอบแปดปีของพวกเรา วันนั้น เดิมทีเขาควรจะพาฉันไปดูทุ่งกุหลาบ นั่นคือคำสัญญาที่เขาให้ไว้ก่อนแต่งงาน ว่าจะมอบทะเลดอกไม้ที่เป็นของฉันคนเดียวให้ฉันสักครั้ง แต่ฉันไม่คิดเลยว่า สิ่งที่ได้เห็นกลับเป็นภาพที่เขากำลังกอดจูบเพื่อนสมัยเด็กที่กำลังตั้งครรภ์อยู่หน้าสวนกุหลาบ หลังจากฉันจากไป เขากลับเริ่มออกตามหาฉันไปทั่วโลก “อย่าไปได้ไหม” เขาพูด “ผมผิดไปแล้ว คุณอย่าไปเลย” เขาปลูกกุหลาบที่สวยที่สุดในโลกเอาไว้เต็มสวนกุหลาบแห่งนั้น ในที่สุด เขาก็นึกถึงคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับฉัน แต่ตอนนี้ ฉันไม่ต้องการมันอีกแล้ว

หลังจากฉันปฏิเสธไม่ยอมบริจาคหัวใจให้พี่สาว พ่อแม่ก็ส่งฉันขึ้นเตียงของคุณชายใหญ่แห่งเซี่ยงไฮ้ ใคร ๆ ต่างพูดกันว่าคุณชายใหญ่เป็นคนที่ห้ามเข้าใกล้ และในใจของเขามีผู้หญิงในฝันอยู่คนหนึ่งมาโดยตลอด ทุกคนต่างรอดูจุดจบของฉัน แต่กลับไม่คาดคิดว่าเขาจะทะนุถนอมฉันราวกับยกขึ้นหิ้ง แต่งงานกันมาสามปี เขามักชอบพันพัวกับฉันในสถานที่ต่าง ๆ แม้แต่ตอนฉันไปเข้าห้องน้ำ เขายังตามมา แล้วกดฉันไว้บนเคาน์เตอร์ล้างมือ พวกเราไม่เคยป้องกัน แต่กลับไม่เคยตั้งครรภ์เลย จนกระทั่งวันที่ฉันคิดว่าตัวเองท้องและไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจ ถึงได้บังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับหมอ “เหยียนหนาน เมื่อสามปีก่อนคุณให้ผมแอบเอาหัวใจของเวินซู่ว่านไปปลูกถ่ายให้พี่สาวของเธอ ตอนนี้ยังให้ผมหลอกเธอว่าเป็นหมันแต่กำเนิดอีก คุณทำร้ายผู้หญิงที่รักคุณได้ลงคอจริง ๆ เหรอ” “ไม่มีทางเลือก ชิงหว่านหัวใจไม่แข็งแรง ถ้ามีลูกไม่ได้คงต้องโดนทางบ้านสามีกดดัน มีแค่หัวใจของเธอเท่านั้นที่เข้ากันได้” เสียงผู้ชายที่คุ้นเคยกลับเย็นเฉียบจนแปลกตา ที่แท้ความรักและการเยียวยาที่ฉันเชื่อมั่นมาตลอด ก็เป็นเพียงคำลวงอีกครั้งเท่านั้น ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นฉันก็จากไปเสียจะดีกว่า

ฉันชื่อบีเสี่ยวนวล อายุ 29 ปี แต่งงานมาสามปี อาศัยอยู่กับสามีชื่อเฉินเจ๋อหยานในคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์เขตใจกลางเมือง ซึ่งมีสภาพแวดล้อมเงียบสงบ

ในวันงานแต่งงาน คนรักในความทรงจำของคู่หมั้นสวมชุดแต่งงานดีไซน์เดียวกันกับฉันและปรากฏตัวที่งานในฐานะผู้ต้อนรับแขก เมื่อเห็นพวกเขายืนด้วยกันต้อนรับแขก ฉันทำหน้านิ่งและชมพวกเขาว่าพวกเขาคู่ควรกันที่สุด คนรักในความทรงจำของเขาร้องไห้และวิ่งหนีไป เขากลับด่าใส่หน้าฉันว่าเป็นคนจู้จี้จุกจิกและใจแคบ หลังจากงานเลี้ยงเขาพาคนรักในความทรงจำของเขาไปที่ทริปฮันนีมูนของเรา ฉันไม่เถียงเลย แต่ไปนัดทำแท้งทันที

“เวยเวย ในครอบครัวช่วยลูกจัดเตรียมเรื่องการแต่งงานมาตั้งแต่เด็กแล้ว ตอนนี้ลูกก็ใกล้จะหายป่วยแล้วด้วย ลูกเต็มใจจะกลับมาแต่งงานที่เมืองหลวงไหม?” “ถ้าไม่เต็มใจ แม่จะไปคุยกับพ่อของลูก ให้ยกเลิกเรื่องงานแต่งครั้งนี้” ในห้องเงียบสนิท ซ่งสือเวยทำได้เพียงฟังเสียงอีกฝ่ายเงียบ ๆ ขณะที่ปลายสายคิดว่าครั้งนี้ก็คงไม่อาจโน้มน้าวเธอได้ เธอก็พูดขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า “หนูเต็มใจจะกลับไปแต่งงานค่ะ” แม่ซ่งที่อยู่ปลายสายถึงกับชะงัก ดูเหมือนจะแปลกใจเล็กน้อย “ลูก ลูกตกลงแล้วเหรอ?” ซ่งสือเวยมีน้ำเสียงราบเรียบ “ตกลงค่ะ แต่หนูยังต้องการเวลาอีกนิดหน่อยเพื่อจัดการเรื่องทางฝั่งไห่เฉิงให้เรียบร้อย หนูจะกลับไปภายในครึ่งเดือน แม่ก็เตรียมงานแต่งให้เรียบร้อยก่อนเถอะค่ะ” หลังพูดจบก็กำชับอีกสองสามประโยค เธอจึงวางสาย

ในตอนที่แฟนหนุ่มถูกฉันทำร้ายจิตใจจนบอบช้ำ และไปเรียนต่อต่างประเทศจนเข้าสู่ปีที่แปด ในที่สุดเขาก็พาแฟนสาวคนใหม่กลับมาบ้านเพื่อพบผู้ใหญ่ และในที่สุดฉันก็ถูกโรงพยาบาลตัดสินโทษตายเช่นกันว่า การต่อสู้กับโรคมะเร็งตลอดแปดปีประสบความล้มเหลว ฉันสามารถกลับบ้านไปรอความตายได้แล้ว เมื่อเห็นฉันนั่งอยู่บนรถเข็นโดยมีแม่คอยพยุงไว้ มุมปากของหลี่ซือก็ปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยัน “อ้าว ไม่เจอกันตั้งแปดปี ทำไมเธอถึงตกอับขนาดนี้ล่ะ กระทั่งเดินก็ยังเดินไม่เป็นแล้ว” เมื่อได้ยินน้ำเสียงรังเกียจของเขา ฉันเพียงแต่ดึงแขนเสื้อโค้ทขนเป็ดลงมาอย่างสงบ เพื่อบดบังรอยเข็มที่ปักอยู่ยิบย่อยเต็มหลังมือ “ไม่เป็นไรหรอก แค่เดินสะดุดล้มจนกระดูกหักเท่านั้นเอง” หลี่ซือยิ้มเย้ยหยันขึ้นมาอีกครั้ง “ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันกำลังจะแต่งงานเร็วๆ นี้แล้ว เธอมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้คู่หมั้นของฉันหน่อยสิ” ฉันเพียงแค่ยิ้มให้อย่างสงบเช่นเดิม “ไม่ดีกว่า ฉันกำลังจะต้องเดินทางไปที่ที่ไกลแสนไกลในเร็วๆ นี้แล้ว” หลังจากพูดจบ ฉันก็ตบหลังมือของแม่เบาๆ เพื่อเป็นสัญญาณให้ท่านรีบเข็นฉันกลับบ้าน

ฉันกำลังจะเข้าพิธีผูกพันเลือดกับเจ้าแห่งแวมไพร์อีกตนหนึ่ง ทว่า เคแลน คู่ชีวิตนับศตวรรษของฉัน กลับไม่รู้เรื่องนี้เลย เขามัวแต่พัวพันกับซิลเวีย ผู้ช่วยมนุษย์คนใหม่ของเขา ทั้งคู่อยู่ในห้องทำงานของเคแลนตลอดทั้งคืน โดยอ้างว่าเป็น “การวิจัยเลือดสังเคราะห์” เขายังทำให้งานครบรอบหนึ่งศตวรรษของเรา กลายเป็นงานวันเกิดของเธอด้วยซ้ำ เคแลนมอบเค้กแบล็กฟอเรสต์ที่ประดับด้วยดอกซิลเวอร์เบลล์ให้เธอต่อหน้าผู้คน พวกเขาหัวเราะเฮฮาพลางป้ายครีมใส่กัน โดยลืมไปว่าดอกไม้เหล่านั้นเป็นพิษถึงตายสำหรับฉัน พลังของฉันแตกสลาย ความเจ็บปวดฉีกผ่านร่างจนเงามืดในตัวปะทุออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ องครักษ์ประจำตระกูลของฉันต้องลากร่างสั่นเทาของฉันออกไป และขณะที่ฉันฟื้นตัวอยู่ลำพังในห้องนิรภัยอันหนาวเหน็บและมืดมิด เคแลนยังคงอยู่ที่งานเลี้ยง ดื่มด่ำกับเสียงเชียร์ที่มอบให้เขาและซิลเวีย เลือดในกายฉันเย็นเป็นน้ำแข็ง ความรักและความหวังตลอดหนึ่งศตวรรษมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน ในตอนนั้น ฉันตกลงตามที่ครอบครัวจัดไว้ให้โดยไม่ลังเล การเป็นหนึ่งเดียวกับเจ้าแห่งบัลลังก์ออบซิเดียน แวมไพร์ที่ว่ากันว่าเป็นพลังที่มีตัวตน

ในวันที่สามีของข้าพลีชีพในสนามรบ จ้าวถางที่เป็นญาติผู้น้องก็ร่ำไห้ฟูมฟายจะขอตายตกตามเขาไป ทว่ากลับไม่มีใครถามความเห็นของข้าเลยสักคำ กว่าข้าจะเร่งรุดไปถึง พวกเขาก็ตัดสินใจกันเรียบร้อยแล้ว… ในอีกเจ็ดวันข้างหน้า จะให้จ้าวถางเข้าพิธีฝังร่วมหลุมกับเซี่ยชิงเยี่ยนสามีของข้า ณ สุสานบรรพชนตระกูลเซี่ยในฐานะภรรยาเอก เมื่อเดินเข้าไปในโถงตั้งศพ ข้าก็เห็นจ้าวถางเอนกายอยู่บนตั่งนุ่ม บนหน้าผากพันผ้าแพรสีขาวไว้ทุกข์ไว้รอบหนึ่ง แม่สามีกำลังป้อนน้ำแกงโสมให้นางด้วยตนเอง ส่วนบุตรชายของข้ากลับต้องคุกเข่าอยู่หน้าโลงศพมานานถึงสามชั่วยาม จนขาทั้งสองข้างบวมเป่งและสั่นเทาไม่หยุด ไม่มีใครบอกให้เขาลุกขึ้น และไม่มีใครหาเบาะนุ่มมาให้เขารองเข่าเลยสักคน แม่สามีเหลือบตาขึ้นมองข้าแวบหนึ่ง “กลับมาแล้วหรือ? อีกเจ็ดวันถางถางจะเข้าสุสานบรรพชนในฐานะภรรยาเอก เจ้าไปจัดการเตรียมงานเสีย” ชาติที่แล้ว ข้ามิกล้าขัดคำสั่งแม้เพียงครึ่งคำ นั่นก็เพราะคนทั่วเมืองหลวงต่างพากันยกย่องว่าจ้าวถางเป็นผู้รักลึกซึ้งมั่นคง เพราะแม่สามีบอกว่านางคือหญิงใจเด็ดเดี่ยว และเพียงเพราะข้าขมวดคิ้วนิดเดียว ก็จะมีปากนับไม่ถ้วนรอรุมประณามว่าข้านั้นใจคอคับแคบ ไร้เมตตาต่อผู้อื่น ทว่าในอีกเจ็ดวันให้หลัง เซี่ยชิงเยี่ยนกลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาเสียดื้อๆ ข้าถึงเพิ่งได้รู้ในตอนนั้นเองว่า เขากินยาแกล้งตายเข้าไป ทั้งหมดก็เพื่อจะได้แต่งจ้าวถางเข้าเรือนมาเป็นภรรยาอย่างมีเกียรติและผ่าเผย ส่วนตัวข้าจากภรรยาเอกกลับถูกลดขั้นเป็นเพียงภรรยารอง และโดนจ้าวถางโขกสับไปชั่วชีวิต ส่วนบุตรชายของข้า ก็พลอยถูกลดสถานะจากบุตรภรรยาเอกกลายเป็นบุตรอนุ หมดสิ้นวาสนาที่จะได้สืบทอดบรรดาศักดิ์ ทำได้เพียงใช้ชีวิตจมปลักปะปนอยู่กับสามัญชนตามร้านตลาดไปชั่วชีวิต เมื่อได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครา ข้าย่อตัวลง ประคองบุตรชายให้ลุกขึ้นจากพื้นศิลาเขียว ก่อนจะหันไปจับจ้องแม่สามี “ในเมื่อรักลึกซึ้งมั่นคงถึงเพียงนี้ เช่นนั้นก็ลงโลงตายตามกันไปเสียวันนี้เลยเถิด!”

แฟนของฉันเป็นตำรวจ ขณะที่ฉันถูกพวกคนร้ายข่มขู่ และระเบิดบนร่างเหลือเวลาอีกสิบนาทีก่อนจะระเบิด พวกคนร้ายให้ฉันโทรหาเขา แต่ฉันกลับได้รับเพียงคำต่อว่าเข้าเต็ม ๆ จนชะงักไป “ฟางซู เธอยังไม่จบอีกเหรอ? เพราะความหึงหวงเธอถึงขั้นเอาชีวิตมาล้อเล่นเลยเหรอ? เธอรู้ไหมว่าแมวของเชี่ยนเชี่ยนติดอยู่บนต้นไม้มาสามวันแล้ว เชี่ยนเชี่ยนรักแมวตัวนั้นเท่าชีวิตเลยนะ!” “ถ้าฉันไปช่วยคนล่าช้ากว่านี้ เธอได้กลายเป็นฆาตกรไปแล้ว!” เวลาเดียวกันก็ได้ยินเสียงอ่อนหวานของผู้หญิงดังมาในสาย “ขอบคุณนะคะพี่ชาย พี่ชายยอดเยี่ยมที่สุดเลย” ผู้หญิงคนนั้นก็คือเพื่อนสมัยเด็กของแฟนฉัน ก่อนที่ระเบิดกำลังจะทำงาน ฉันก็ส่งข้อความไปหาแฟนว่า “ลาก่อน ชาติหน้าอย่าได้มาเจอกันอีกเลย”